Erín Moure

Erín Moure 2

Nomeada por:

María Reimóndez Meilán

Nomea a:

Chus Pato
María do Cebreiro
Gonzalo Hermo
Francisco Cortegoso
Oriana Méndez
Daniel Salgado
Xabier Cordal

Bio-bibliografía:

Poeta, tradutora e ensaísta Erín Moure xa publicou 17 poemarios en inglés e en inglés mesturado co galego, e 13 poemarios traducidos en inglés do francés, español, galego e portugués d@s poetas como Nicole Brossard, Andrés Ajens, Louise Dupré, Rosalía de Castro, Chus Pato e Fernando Persoa. As súas traducións máis recentes son White Piano (Piano blanco) por Nicole Brossard (con Robert Majzels) e Galician Songs (Cantares gallegos) por Rosalía de Castro. A súa obra xa recibiu o Premio do Gobernador Xeral, o Premio Pat Lowther, o Premio AM Klein e foi tres veces finalista polo Griffin Prize, todos en Canadá. Unha peza de teatro bilingüe (inglés / francés), Kapusta, a continuación de The Unmemntioable (Anansi 2012) sobre a subxectividade e a guerra en Ucraína e en Alberta, será publicada en 2015 por Anansi e en 2014 apareceu de BookThug, coa súa tradución de Secesión de Chus Pato, a súa Insecession, unha autobiografía e poética que fai eco de Secesión. Está traducindo Carne de Leviatán de Chus Pato ao inglés para o editorial Omnidawn en San Francisco en 2016, e argallando un novo poemario,The Elements. Nacida en Calgary, Moure vive en Montreal dende 1984, onde traballa coma tradutora.

Poesía en inglés ou en inglés con galego
The Unmemntioable. Toronto: Anansi, 2012. 124 pp.
Pillage Laud, Toronto: BookThug, 2011 & Moveable Type, 1999. 108 pp.
O Resplandor. Toronto: Anansi, 2010. 146 pp.
O Cadoiro. Toronto: Anansi, 2007. 136 pp.
Little Theatres. Toronto: Anansi, 2005. 96 pp.
O Cidadán. Toronto: Anansi, 2002. 142 pp.
A Frame of the Book or The Frame of a Book. LA: Sun & Moon; Toronto: Anansi, 1999. 128 pp.
Search Procedures. Toronto: Anansi,1996. 146 pp.
The Green Word: Selected Poems 1973-1992. Toronto: Oxford UP, 1999. 92 pp.
Sheepish Beauty, Civilian Love. Montréal: Véhicule Press, 1992. 134 pp.
WSW (West South West). Montréal: Véhicule Press, 1989. 118 pp.
Furious. Toronto: Anansi, 1988, reprinted 1992, 2006, 2010 (p.o.d.). 102 pp.
Domestic Fuel. Toronto: Anansi, 1985. 108 pp.
Wanted Alive. Toronto: Anansi, 1983. 112 pp.
Empire, York Street. Toronto: Anansi, 1979. 92 pp.

Poesía e performance
Moure, Erín e Oana Avasilichioaei. Expeditions of a Chimæra. Toronto: BookThug, 2009. 90 pp.
 
Ensaio e insurrección
Insecession. Con Secession de Chus Pato en tradución inglesa de Erín Moure. Toronto: BookThug, 2014. 100 pp.
My Beloved Wager: Essays from a Writing Practice. The Writer as Critic, Vol. 11. Edmonton: NeWest Press, 2009. 352 pp.

Pasaportes para viaxar máis lonxe
Petits théâtres. Trad. por Daniel Canty (francés). Montreal: Noroît, 2013.
Teatriños. Trad. por María Reimóndez (galego). Vigo: Galaxia, 2007.

Poética:

Algo ao límite de linguaxe, algo híbrido, algo poliedro, algo perigoso, algo que cambia a relación da persoa co mundo a través do son e da palabra.

Na rede:

Sitio web da autora
A autora na “Galipedia”
O “facebook” da autora
O “Twitter” da autora
Máis da autora

Poemas:

Homenaxe ao mineral básico de borscht

Na remolacha hai algo de terra.
Algo de humidade
Algo de humildade
algo mineral. E auga.
A remolacha é depósito de auga.
Recipiente de auga
sangue de terra
sangue de cultivo
sangue azul de tanto encarnado.

Tiven remolacha
cando tiven corpulencia
cando fun solo de terra
errando pola terra para terme

auga.
Humedecerme nas remolachas.
Cor da miña cor.
Coquetería do meu coração.

 

 

Homenaxe á potencia da pataca

Nas patacas atopamos unha mestura (moi salvaxe)
de auga e lume
dentro da terra.
É a mestura a máis concentrada
no planeta.
Mesmo nas fábricas de pólvora non se pode mesturar
auga e lume.

Por iso, a potencia revolucionaria das patacas
é máis grande cá da pólvora.
En efecto,
para aumentar a potencia da pólvora, precísanse

magnolias.
Cando fala alguén de pólvora e magnolias
a mensaxe implícita é a da potencia das patacas.
Auga e lume.
Augardente sólido.
Sen canseira.
Mar sen naufraxio.
Tiro sen ferida.

para X. L. Méndez Ferrín

 

 

Retrato de Pascual, Galego

Pascual Moure
Quiroga e Pardo
segundo sargento
no reximento de Monterrei
baixo o mando de Blake
Exército de Galicia
4o división
compañía primeira
na vanguardia
vixiando artillería
labrador de oficio
galego enteiro
até as tripas
“campesiño mi-famento”
un deses “bandidos
dirixidos por monxes”
condecorado
polo seu valor e celo
nas batallas sangrentes
contra os franceses
dos exércitos de Napoleón
1808
-Medina de Rioseco
-Zormotza
-Gueñes
-Espinosa de los Monteros
todos fracasos
sen calzado en novembro
na retirada de Blake
mandados despois
para La Romana
de volta a Galicia
até as montañas súas
en farrapos e famentos
abandonados polos ingleses
Pascual Moure
segundo sargento
condecorado
escudo de distinción
1824
5 pés e 1 pulgado de altura
ollos pardos
pelo castaño claro
nariz regular
barba pechada
cicatrices de varíola
Pascual Moure
fillo de Nicolás
natural de San Clodio
esposo de Benita
-Benita Lobariñas
natural de Crecente-
xubilado de inválido ás 50
clase de disperso
vila de Crecente
preto do Miño
1829
18 de decembro

pai de João Benito
avó de Juan Benito
bisavó de William Benito
tataravó de Erín Claire —

—que vive en Canadá
que compoñe este retrato de Pascual
que fala galego
que fala francés.

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”

A autora no “Vimeo”

 

Elvira Ribeiro Tobío

elvira ribeiro

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Alberto Lema
Rosa Enríquez
Xabier Xil Xardón
Alfonso Láuzara Martínez
Silvia Penas
Isaac Xubín 

Nomea a:

María B. Arce

Bio-bibliografía:

Elvira Ribeiro Tobío (Cerponzóns, Pontevedra, 1971). Publiquei Andar ao leu (2005), Arxilosa (2005), Palabras brancas (2008), Biografía da Multitude (2009), carnia haikai (2011), corpos transitivos (2013) e As redes de Inés (2014). Poemas e relatos andan esparexidos en libros colectivos, antoloxías, revistas e páxinas web. Estudei menos do que podería, viaxei o que puiden, amei o que fun capaz e traballei máis sen contrato ca con el. Vivo en Vigo.

Poética:

Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas…

Na rede:

A autora na “Galipedia”
A autora na “AELG”
A autora en “BVG”
A autora no “Caderno da crítica”
A autora no novo “Caderno da crítica”
A autora no “Criticalia”
O “facebook” da autora
Dispositivo poético no ” facebook”
Tristecentos versos no “facebook”

Poemas:

Siberia, mon amour (micropoemario publicado na revista Grial)
para Carina: o rescate
 
Ekaterimburgo
 
Aquí a cinco mil setecentos
sesenta e un quilómetros
da chuvia,
camiñar sobre o Iset xeado
pode ser un xeito inxenuo
de tripar a dureza que apurra
esta distancia desapiadada
Prospekt Lenina poder ser
máis cincenta que o Vigo
máis inhóspito e a metalurxia
cinguirse ao pé dos Urais
co mesmo sixilo que antano
as tribos de ugores
Aquí poden construírse saudades
dun lugar nomeado Casa Ipatiev un lugar
onde sobre o sangue corrompido
se erga un templo
de cúpulas douradas
Velaquí a porta da taiga
e do desterro.

__________________________________

 

Eu era un nómade dacabalo
dun reno e a taiga era a fraga
inabarcábel da nosa tribo agonizante
a fraga das carballas centenarias
era este bosque fechado de coníferas
e o xeo que aboia na codia negra
do Amur viñan sendo os restos de ramaxe
que o Ulla ofrece cando a enchente
reborda nas brañas de Laíño
Era unha nómade eu unha indíxena
nanai aínda non ameazada unha rena
altiva e resistente a ser domesticada
unha rena apareándose urrando
no bosque que estrema co río do dragón negro
parindo ergueita quecendo coa placenta
a chaira siberiana

__________________________________

 

Uelen

No extremo oriente neste anaco
escolleito pola tundra elixo
abrir a pel da morsa sobre a neve
envolverme na capa que deron
os seus intestinos dita ukkenchin
tallar os seus cairos puídos polas ondas
comer da súa carne sentir
o seu recendo coarse mesto entre as guedellas,
á beira do mar de Bering
no mar dos Chukchis na praia
dos seixos escollo como cómpre
ser falante de Chukoto
como cómpre a quen se randea
no bordo da extinción
ser falante de Chukoto
a lingua dos cazadores
de renos orgullosa lingua
do pobo verdadeiro escollo
ser falante de Chukoto

__________________________________

 

O rescate
 
I
 
Todo o que o exilio abeiraba canda si,
as cúpulas douradas ergueitas sobre o sangue,
o cincento da distancia, a metalurxia,
o desterro, a súa enchente a rebordar
en cada río xeado en que me vin,
a chaira, a taiga, a morsa sobre a neve,
unha friaxe baikal nos intestinos, a urxencia
con que acurrala o exterminio,
todo ese arrandearse entre o frío
e un frío aínda máis intenso,
a extinción en que aboia a nosa tribo,
a insistente hemorraxia de luz
ou de palabras
e un frío aínda máis intenso
que o da tundra

avista nesta hora a fenda da fuxida
o rescate

 

II
 
Tiña que ser unha man vinda
dun bosque de cidreiras
-que sempre están en flor nos meus soños-
cun coitelo afiado no silencio
para ensanchar as aberturas,
fender o frío izado, as coirazas,
cada unha das blindaxes que me cinguen.
Coma cun búmerang
ten que ser
unha man que me regrese
a outro punto de partida.
É.

 

III
 
Poderás soportar a travesía?
Porque fun aleitada en glaciares maiores
que os desta reclusión
no punto máis profundo do ollo azul.
O apego ás voces que esmorecen
venme dun lugar demasiado inhóspito
e as palabras dóbranseme en posición fetal.
Será seguro o escafandro
e a lancha de salvamento?
Terá o teu adival a forza suficiente?
Para as preguntas sen resposta
non hai cura nin narcótico,
pero cómpre aferrarse ao trelo
e deixar a greta negra sumirse no abandono
Poderás prolongar a primavera?

 

IV
 
De Vladivostok sempre cara ao occidente
tomo as cinsas do exilio
e estes campos xeados
por que son agora un edredón
de diamantes?
As frechas desertan da alxaba
afunden
afunden
desaparecen
A man do rescate tomo
e esta borralla nos pés
como pode ser agora
o xerme do amparo?
Tomo todo o que lembro
do alborozo
o mínimo resaibo aterecido
De Vladivostok sempre cara ao occidente
habemos chegar ao lugar da chuvia
á fraga centenaria das carballas
mais han xurdir noites de xeada
de cadorno e intemperie
noites de Panthera tigris altaica
as miñas fauces.

__________________________________

 
Regreso

El chamábase Siberia
e tiña ollos de gulag unllas
serradas contra as ruínas dun imperio
e o rigor da friúra do seu ventre
puña metal a par da carne
da nosa carne
A expulsión era o seu bico
de benvida e o seu adeus
El era a furia que acorda no xigante
el o afastamento
Chamábase Siberia,
mon amour:
a trabada da becha
é indelébel neste corpo
transiberiado.

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”