Xulio López Valcárcel



 

 

 

 

Nomeado por:
Xosé María Álvarez Cáccamo
Manuel Forcadela
Helena Villar Janeiro
X. H. Rivadulla Corcón

Nomea a:
Diana Varela Puñal

Bio-bibliografía:
Xulio López Valcárcel (Lugo, 1953), poeta e narrador, é licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e na actualidade traballa como procurador dos Tribunais en A Coruña. Membro destacado da Xeración Poética dos Oitenta, figura nas máis importantes antoloxías da poesía galega contemporánea, como Escolma da Poesía galega, de Xosé Lois García, Poesía Galega de hoy (Colección Visor, Madrid 1991), Los caminos de la voz, seis poetas gallegos de hoy (Colección Maillot Amarillo, Granada 1995),   Poesía Gallega Contemporánea (Litoral, Málaga 1996), Antoloxía Consultada (1976-2000), de Arturo Casas, ou  Desde a palabra doce voces (Barcelona, 1986) e Poetas galegos do século XX, (Espiral maior. A Coruña, 2006),  de Luciano Rodríguez. Os seus poemas foron traducidos ao español, catalán, inglés, italiano, alemán, ruso e francés.

Colaborador habitual de prensa e radio, é membro da Asociación Española de Críticos Literarios, tendo recibido polo seu traballo divulgativo no xornal “El Ideal Gallego” e en “Radio Coruña. Cadena Ser”, o premio “Irmandade do Libro”, concedido pola Federación de Libreiros de Galiza. Está en posesión, entre outros, dos premios Celso Emilio Ferreiro, Antón Tovar e Miguel González Garcés, sendo Premio da Crítica Española en dúas ocasións (1994 e 2004). Entre os seus libros podemos citar Víspera do día (1979), Solaina da ausencia (1987), Memoria de agosto (1993), Casa última (2003), A melancolía dos corpos (2008) e a escolma de poesía mapuche traducida ao galego “Lúa de xemas frías” (2009). Como narrador publicou o libro de relatos Anel de mel (Vía láctea, 1991) e a novela Campo de Marte (Espiral Maior, 1999). E como ensaísta, a edición da Poesía galega de Miguel González Garcés (Espiral Maior, 1998), Viaxe ao corazón de Galicia (A  Nosa Terra, 2001), Sinais na Area (Diputación da Coruña, 2007), Mineiro de Luz (Laiovento, 2009), Confesión de Parte (Espiral Maior, 2010) e O escano baleiro (Biblos, 2011).

Na rede:
Caderno persoal
Na Asociación de Escritores en Lingua Galega
Na Biblioteca Virtual Galega
Na Galipedia

Poética:
AUTOPOÉTICA 1

PALABRAS CONTRA O TEMPO
Leves, fráxiles,
nin esculpidas en pedra,
nin forxadas en ferro,
as palabras,
alento breve
no medio do inmenso xelo,
a penas un eco,
o palpexar
dunha pequena luz
na noite.
Tan soas e desvalidas,
tan vulnerables.
Nin madeira, nin pedra, nin aceiro.
Déixoas caer
como fillas perdidas
na indiferencia que as acolle.
Cavilo, ¿que farán sen min?
A penas tremor de ar,
tépedo pálpito de brisa,
as palabras
tenaces resisten
conmovidas,
pequenas chamas
alimentadas de amor
contra o tempo.

AUTOPOÉTICA 2

 

INVENTARIO E RECUPERACIÓN

A brisa que ondea as flores do teu biso,
o recendo dos corpos no amor,
as tremerosas mapoulas dos ribazos,
algúns días de agosto na cidade que amo,
o mar vertical, a súa resonancia,
o que fomos e o que aínda seremos,
as pálpebras que se pechan resignadas
sobre a dimensión do inverno.
A humildade da herba.
As palabras que son verdade no poema.

Poemas:

SE ENVELLECEMOS XUNTOS
Se subo ata o teu berce
e me remonto polos anos
son neno contigo en celestes
mañás de balanzos e sinos,
prendóme ao voo da túa saia
e esperto ao amor
nun mencer cheo de alas.
Mais, se envellecemos xuntos,
se desandamos o vieiro da vida
paso a paso,
mirarei nos teus ollos
o esvarar do tempo
inorde como un barco.
Se envellecemos xuntos
e desfago a madeixa dos meus días
ao teu lado
fareime confidente
do teu camiño sen pegadas
do teu canto e do teu ánimo.
Compartirei o sal, o leito
e o abrazo,
saberei escuramente que o noso paso
polo mundo non é en balde.

Confundidos nun único latexo
acompasado,
seremos dous regatos marchando
nunha mesma auga,
dous lumes consumíndose
nunha soa chama,
dúas vagas acalando o seu fragor
na area final,
última praia.
Entre as idas e as voltas do azar
ou do destino,
ti serás a certeza.

Se envellecemos xuntos,
se te acompaño neste tránsito,
deixarei bolboretas lenes
nas túas pálpebras cansas,
escoitarei o repenicar da chuvia
nas xanelas da nenez,
sentirei a túa voz
esmorecerse en calma.

Bastarame para entendelo todo
a limpa mirada da túa luz sen ansia.

 

CUTTY SARK
¡Os veleiros!
¡Mirade os veleiros!
No vento que lixeiros,
os veleiros.

Deriva do amor,
quimera do aire,
grácil elevación…,
os veleiros.
Cara ao alto
os mastros
aspiran,
as cordaxes son
arañeiras de soños.
Cara ao alto
aspiran.
Ser vento no vento,
os veleiros.

Van polo fondo do vento,
polo fondo do soño,
polo fondo do tempo.

Un ronsel de adeuses
fica tras eles.

¡Os veleiros!
¡Mirade os veleiros!
Decidida, a súa proa,
fende espumas.
Mirade as súas velas,
fortes
como peito de varón,
leves
como blusas de rapaza.
A súa popa
péchase a un pasado
que non conta.

A quilla
fende
un azul inmenso.
O azul do mar,
o azul do ceo,
brancos,
tan brancos,
os veleiros.
Mirádeos,
van polo fondo do vento,
polo fondo do soño,
polo fondo do tempo.
¡Os veleiros!

Catedrais do vento,
o silencio máis branco
navegan.
Saben abertos
todos os portos.

¡Renxen os mastros!
No vento
que lixeiros,
os veleiros.

O vento,
o vento,
os veleiros.

Algo alado deixan en nós
cando os vemos partir.
O presentimento
de que non voltarán…

Van polo fondo do fondo do vento,
polo fondo do fondo do soño,
polo fondo do fondo do tempo,
¡os veleiros!

 

ADAGIO, OFRENDA ÚLTIMA
A poeira do tempo
riba da memoria deste día
non me roube a súa difusa prata,
os seus ocres pálidos.
Non me deixe indefenso e nú
sen a súa inconcreta ofrenda
de matices ante a noite.
Non me deixe a ferida delicada
deste momento en música que vencido
de agonía se inclina,
sen a opulencia esplendorosa
dos bordados do seu traxe,
como unha fermosa dama que viste
de ouro a súa fráxil luz
diante da morte
 

CASA
Hai unha casa de loureiro e soño,
pola que escorren as augas
vagarosas do olvido, en Naemor.

Antes de que os pais nacesen,
antes de que os avós fosen nenos
xa estaba alí, a esperarme.
Foron moitos os que nela durmiron
o último soño, pero fun eu o único
de quen acolleu o primeiro pranto
es os primeiros pasos.
Fican distantes as límpidas mañás
de verao, as xanelas abertas
a un recendo de herba e de cereixas,
fican distantes os densos invernos
de chuvia, o vento agarrándose
ata facela tremer, nao
ancorada no medio do trebón.

Casa nai, casa claustro,
todos os ceos, todos os mares, todos
os continentes, países e lugares,
cabían enteiros no atlas
sen nomes e sen datas
do teu pequeno, íntimo, arrebatado mundo.

Hai unha casa de pedra e de pan,
de ternura e de espanto, en Naemor.

Unha luz grisalla pousa
nos cuartos xiados,
nas cinzas do lume orixinario.
A memoria destila un olor de mimosas.

Ponlas esgallas dunha árbore única,
un tras outro, arrebatados por unha escura maré,
foron marchando. A casa descoñeceuse,
non era a mesma sen as súas voces,
sen o seu bulicio, a súa alegría,
sen o seu peso nas táboas.

Dolorosa como o sal nunha ferida,
sinto miña a súa tristeza,
doce casa doutros días, onte alegre,
hoxe abandonada e en ruínas.

Hai unha casa de loureiro e soño,
de lume e de barro, de menta e de ferro,
en Naemor.

 

CEREIXAS
Antes de que o desexo tinguise os ollos,
antes de que a ambición cegase
a trémula flor azul do liño,
o norte fráxil dos soños,
houbo un tempo de cereixas.
Non resulta doado entendelo,
pero antes da súa mancha,
do seu oprobio, antes de que nos ferisen
ferruxe mesquindade, óxido miseria,
corrosión calumnia,
antes da definitiva dor,
houbo un tempo de cereixas.
Polpa, celme lentísimo,
sobre o fondo verde das follas
brillaban, rubís acesos,
as cereixas.
Antes do desexo, da ambición
e da conciencia da morte,
aló, na inocencia máis antiga,
houbo un tempo de cereixas.

 

NOVEMBRO, CHUVIA DE CINZA E TEMPO
Era verao e eramos nenos…

Recónditas alcobas
fechadas á fogaxe
acollían na penumbra
sestas rumorosas,
respiracións apracibles,
ata acordar renovados
pero raros, como apetentes
de infinito, ao devalar calmo
das tardes de verao.

Pola noite entre un fragor
de chicharras e de grilos buscabamos
a luz inxel dos vagalumes,
cóxega de asombro nas manciñas.

Pero agora é Novembro,
a quietude pousa o seu mofo
nas tempas, o silencio
cae pesado polas pálpebras;
agora é Novembro e chove,
chove na casa dos mortos.

Chega a chuvia dun país distante,
entre panos de cárdenas ausencias
mexéndose no aire, chega a chuvia
e cae furando os teares dos soños,
a casa sen tellado, barco
abandonado no naufraxio.
Queimada no azougue dun espello
a imaxe perplexa dun estraño.

Erguidas con esforzado amor
sucumben as paredes, socavadas.
Apagouse o lume, xeáronse os leitos
que acolleron sonos, amores, enfermidades,
descansos. Unha rasada brutal abátese
polos corredores nos que menta e xeranios
eran coidados, rube polas escadeiras,
asola os cuartos e aniquila
todo reducto, toda resistencia.
Podreceron os lenzos baixo o traballo
oculto das termitas, enmudeceron as voces,
acalaron as risas. Minuciosa a chuvia
non deixa lugar, espacio nin recuncho.
Todo o invade, todo. Todo o destrúe, todo,

Era verao e eramos nenos…,
unha inmensa lona de cores
ondulaba no vento, podo vela
como podo aínda ouvir o seu estalo:
o mesmo mar de onte chega ás praias de hoxe,
pero agora hai números de teléfono
nos que xa ninguén responde.

Á tardiña, regresan do traballo,
descoñecidos, apurados pasaxeiros
sen bolsas, sen maletas, sin nome, sen rostro,
que se esfuman non se sabe onde,
en ocos de frío, en buguinas de adeuses
nas que caben o mar, os bosques recatados,
o acalar tebregoso da curuxa,
os ríos taciturnos…

Agora é Novembro e chove,
chove, na casa dos mortos.

 

REGRESO
Abatida luz,
remotas
as mesmas luces familiares,
os ecos esmorecidos dos ausentes.

Dormes
no mesmo leito no que eu nacín.
Seguen
os vellos libros
os antigos mobles
que acolleron
aquela intimidade
de veludo lento.

Pesa a sombra
dos seus nomes…

Esfórzase en seguir
quen permanece.

A mesma penumbra,
as apagadas voces
que se dispersan
no tempo.

Igual que daquela
a vaga luz no fondal
dun misterio,
os obxectos quedos
nun silencio
que vai máis aló do silencio.

Acaso os mesmos soños
devastados.
Todo distante
e perdido,
incolora a memoria.
Mais ti dormes,
a cadencia en paz
do teu respirar
enche de vida
a desolación destas estancias…

Se aínda estamos vivos,
ao menos, máis apacible, o perdido.

 
OUTRO POEMA DOS DONS
Gracias quero dar
pola noite e a chuvia
que nos devolven a memoria da nai,
e pola muller
que dá forma á beleza.
Gracias polo sexo
que une nunha soa carne
dúas soidades
e polo soño que nos permite
a viaxe á morte
e o regreso.
Gracias polo vento
que nos fai estraños de nós mesmos
e pola pedra
que aspira a soñar a eternidade.

Gracias quero dar polos nenos
que non coñecen nin a culpa nin a morte,
e pola música,
alma en epifanía trascendida.
Gracias pola luz
que nos devolve o mar nos ollos da amada
e polo aire, vivificante e saudábel.
Gracias pola beleza,
que nos enche e acovarda,
e polo mencer
que nos ofrece a ilusión
da primeira vez.

Gracias
pola xuventude e polos sentidos.
Polo loureiro e o trigo,
polo viño que nos sume
nun transo sen dolor,
pola herba, máis tenaz que o tempo,
e pola arte
que nos sobrevive.
Gracias quero dar
polos días que compartes comigo,
pola caricia e polo beixo.
Gracias polo mar, absoluto e poderoso.
Gracias polo silencio e polo verso.


REMOL

Esa calor que deixas no leito
cando te ergues…,
nada tan tenro, nada tan subtil
e inapreixable, nada tan íntimo.
A calor do teu corpo,
penuxe de paxaro,
tepedeza dunha ala,
anxo ignoto que deixou
a súa presenza invisible
nese lugar que delimita,
impreciso, o teu corpo;
o teu corpo, leve peso,
pero ténue, máis ténue, a morneza
dese rescoldo
sen materia, sen forma,
ingravidez esluída,
remol último perdéndose…
Fronteira vaga, límite ao non ser,
esa calor silente e fonda
que polos dedos ascende
en corrente amorosa,
marmañeira envolvendo
nunha diana de ardor
o corazón.

CORPOS NO AMOR

(Sobre un tema de Luís Cernuda)

Que sonora melodía interpretan os corpos cando se aman
pura e antiga coma a primeira graíña
no sulco fecundado
roce de penuxe ardor xiado queimante friaxe

Lembra ao zoar do vento nas carballeiras
e o bater dos remos nas augas
dun lago fondo e tranquilo

É unha caída ascendente un asalto ás simas
negación para afirmarse
Límite de dous todos derrotados
sucumbindo victoriosos
noutro corpo único

Abeirados á aurora
inscritos na mesma órbita
transitan os corpos o amor
suspendidos sobre o abismo
recónditos lugares incruentas batallas
abecedarios sen palabras cifras
sen obxecto nin significado

Inocentes sen culpa nin remorsos
esquecen o propio nome que a lembrar só atinan
cando pronunciado o escoitan
noutros labios
Sábense hóspedes transitorios criaturas indefensas
traspasando o umbral

Chegan incompletos mutilados dispostos
a integrarse nunha unidade plena
arpexio natural como peixes ou nubes

Fermosos corpos no amor máis fermosos
elévanse sen esforzo
conxugan o gallope dos cabalos
e o aletexo das libélulas

Todo flúe interfire  tremelece
Esfera pechada
a pancadiña dunha formiga resoa no confín do universo

Pura melodía  a dos corpos enlazados
É agonía e bendición
baleiro cheo cegueira lúcida
É oración  e blasfemia
resposta á morte
acaso redención

 

O ULIDO DA DOR
A que ole a dor….
Como o frío, a soidade, o medo
ou a morte,
ten tamén un ulido a dor.
Moitas veces tentei descifralo
pero escóndese, eslúese,
camúflase. Ofrece pistas falsas.
Ten algo de alcanfor, de pechado, rancio,
algo de narcótico,
poidese ser alcol, adrenalina  ou mercurio,
como podería ser amoniaco
con ese regusto de vértigo e náusea.
Ten estigmas de ulcerada claridade,
descansa sen ser visto nas cadeiras
e pendura obsceno das perchas da tristeza.
Porque existe ole, si, a  dor ole
nas olleiras violetas,  nos vidrios do insomnio
e nas cárdenas cicatrices da espera ou da angustia.
Olen os corpos doridos,
ole a febre e a sombra
como olen a canseira, a miseria ou a fame.
Ole a dor e aprémenos
na boca un esparto,
unha esponxa  a garganta,
cando percibimos nítido, punzante,
recoñecible e á  vez indescifrable,
o  seu ulido.

VIAXE AO OESTE

Cando me chegue a hora
de emprender a viaxe cara o Oeste,
recolla a áncora e me afonda
quedamente
nas sombras do solpor,
non te levarei comigo.

Irei senlleiro e digno
esquivando como poda
pozos, trampas e celadas
cara unha casa que me agarda,
e da que non cabe esperar
nunca o regreso.

Cando me chegue o día
de emprender a viaxe cara o Oeste
e deixe atrás todo canto amo,
irei espido e limpo desexando
que a navegación do sol
polo espazo insondable da noite,
aviveza nos meus ollos a lembranza
daquel tempo sinxelo e pleno
contigo compartido.

Eu xa non estarei
pero se  algún coñecemento
concedido me fose, sabe que levarei gravada
por sempre a túa imaxe,
musitada a mellor oración
para os meus labios:
o teu nome, amor, que encheu de gracia
as horas ardidas do pasado.

Son e vídeo do autor:
Poesía para perdidos

Manuel Forcadela

 

Nomeado por:

Xosé María Álvarez Cáccamo

Rosa Enríquez

X. H. Rivadulla Corcón

Medos Romero

 

Nomea a:

Manuel Vilanova

Estíbaliz Espinosa

Xosé María Álvarez Cáccamo

Xavier Rodríguez Baixeras

María Lado

Xavier Seoane

Xulio Valcárcel

Ana Romaní

Román Raña Lama

Marga do Val

 

Bio-bibliografía:

Manuel Santiago Fernández Álvarez, máis coñecido polo pseudónimo de Manuel Forcadela, nado en Forcadela, Tomiño, o 25 de xullo de 1958, é un escritor galego

Traxectoria

Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa, é Catedrático de Lingua Galega e Literatura de Ensino Medio en excedencia e, na actualidade, exerce como Profesor Titular na Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo. Doutorouse en Filoloxía Galaico-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela cunha tese sobre a poesía de Eduardo Pondal. Traballou como profesor invitado no Graduate Center da CUNY (City University of New York).

Colabora habitualmente en revistas e xornais, e é autor de máis dunha vintena de obras que abranguen a poesía, a narrativa e o ensaio literario.

Obra

Poesía

  • Ferida acústica de río, 1982, Xerais.
  • O regreso das ninfas, 1985, Caixa Ourense. Edición bilingüe galego-castelán publicada no 2001, en Libertarias.
  • O varredor en outono, 1988, Sotelo Blanco.
  • Nausícaa, 1992, edición do autor. Con tres gravuras de Laxeiro.
  • Profecía, 1992, Sons Galiza.
  • Morte do fadista, 2000, Espiral Maior.
  • Refutación da musa, 2001, Espiral Maior. Edición bilingüe galego-castelán publicada no 2002, en Lumen.
  • Lámpada e medusa, 2002, Sociedade de Cultura Valle-Inclán.
  • Música de cinza, 2008, Galaxia.

Narrativa

  • Relato policial, 1989, Promocións Culturais Galegas.
  • Paisaxe con muller e barco, 1990, Xerais (novela).
  • Sangue sobre a neve, 1990, Edicións do Cumio (novela negra).
  • Barato, barato, 1991, Edicións do Cumio (novela negra).
  • Contos interruptus, 1992, Diario 16 de Galicia.
  • Fóra de xogo, 1993, Edicións do Cumio (novela negra).
  • Anxélica, 1994, Nigra (conto).
  • A equipaxe do azar, 1994, Pentalfa (novela).
  • A armada invencible, 1996, Edicións do Cumio (novela).

Literatura infanto-xuvenil

  • A procura do falso Grial, 2006, Galaxia (novela).

Ensaio

  • A harpa e a terra (Unha visión da poesía lírica de Eduardo Pondal), 1988, Xerais.
  • Eduardo Blanco Amor, fotógrafo, 1993, Clube Cultural Alexandre Bóveda.
  • A poesía de Eduardo Pondal, 1995, Edicións do Cumio.
  • Diálogos na néboa: Álvaro Cunqueiro e Ramón Piñeiro na xénese da literatura galega de posguerra, 2005, Centro Ramón Piñeiro.
  • A mecánica da maxia. Ficción e ideoloxía en Álvaro Cunqueiro, 2009, Galaxia.
  • Sete leccións de poesía, 2009, Espiral Maior.

Edicións

  • Eduardo Pondal. Poesía, edición crítica, prologada e anotada, 1989, Xerais.
  • Guía de lectura de A esmorga, de Eduardo Blanco Amor, 1991, Edicións do Cumio.
  • Manual e escolma da Nova Narrativa Galega, 1993, Sotelo Blanco.
  • Guía de lectura de Á lus do candil, de Ánxel Fole, 1997, Edicións do Cumio.
  • Poesía de posguerra: antoloxía, 1997, AS-PG, A Nosa Terra.
  • Aires da miña terra, de Manuel Curros Enríquez, 2001, Galaxia.

Traducións

  • Despois de Magritte, de Tom Stoppard, 1993, Teatro Keyzán.
  • Ancho mar de argazo, de Jean Rhys, 2007, Xerais.

Obras colectivas

  • II Festival da Poesía do Condado, 1982, S. C. D. Condado.
  • III Festival da Poesía no Condado, 1983, S. C. D. Condado.
  • IV Festival da Poesía no Condado, 1984, S. C. D. Condado.
  • V Festival da Poesia no Condado, 1985, S. C. D. Condado.
  • Desde a palabra, doce voces, 1986, Sotelo Blanco.
  • VII Festival da Poesia no Condado, 1987, S. C. D. Condado.
  • VIII Festival da Poesia no Condado. Escolma Poética, 1988, S. C. D. Condado.
  • XI Festival da Poesia no Condado, 1991, S. C. D. Condado.
  • XII Festival da Poesia no Condado, 1992, S. C. D. Condado.
  • XIII Festival da Poesia no Condado, 1993, S. C. D. Condado.
  • Unha liña no ceo (58 narradores galegos 1979-1996), 1996, Xerais.
  • Novo do trinque, 1997, BNG.
  • Poetas e Narradores nas súas voces (Vol. I), 2001, Consello da Cultura Galega.
  • Alma de beiramar, 2003, Asociación de Escritores en Lingua Galega.
  • Antoloxía consultada da poesía galega 1976-2000, 2003, Tris Tram.
  • Intifada. Ofrenda dos poetas galegos a Palestina, 2003, Fundación Araguaney.
  • Narradio. 56 historias no ar, 2003, Xerais.
  • Negra sombra. Intervención poética contra a marea negra, 2003, Espiral Maior.
  • Estudos sobre Os Eoas de Eduardo Pondal, 2005, Sotelo Blanco. Con Xosé Ramón Pena.
  • Dix-sept poètes galiciens 1975-2000. Dezasete poetas galegos 1975-2000, 2008, Universidade da Coruña.
  • Marcos Valcárcel. O valor da xenerosidade, 2009, Difusora.
  • Cara unha poética feminista: homenaxe a María Xosé Queizán, 2011, Xerais. Con Camiño Noia.
  • Preludios para Miguel Anxo Fernán-Vello, 2011, Laiovento.
  • Urbano. Homenaxe a Urbano Lugrís, 2011, A Nave das Ideas.

Premios

  • Premio Celso Emilio Ferreiro do Concello de Vigo no 1981, por Ferida acústica de río.
  • Premio Leliadoura de Poesía no 1987, por O varredor en outono.
  • Premio García Barros no 1989, por Paisaxe con muller e barco.
  • VIII Premio Espiral Maior de Poesía no 1999, por Morte do fadista.
  • Premio Aula de Poesía de Barcelona no 2000, por Refutación da musa.
  • Premio da Crítica de poesía galega no 2001, por Refutación da musa.
  • Premio Esquío de poesía no 2001, por Lámpada e medusa.
  • Premio Ramón Piñeiro de Ensaio no 2005, por Diálogos na néboa: Álvaro Cunqueiro e Ramón Piñeiro na xénese da literatura galega de posguerra.
  • Premio de ensaio da AELG no 2007, por Diálogos na néboa: Álvaro Cunqueiro e Ramón Piñeiro na xénese da literatura galega de posguerra.
  • Premio da Crítica Galicia de Ensaio e Pensamento no 2010, por A mecánica da maxia.

Vídeo documental

    • María Mariño: a flor das raparigas en sombra, 2007.
    • Cólera, 2007.

 

Na rede:

 

Poética:

Dime ti, oh Poética,
que me ocupas como un don desde hai máis de vinte anos
e pervives allea ao tempo e aos seus vidros
abríndome horizontes afastados como néboas marítimas
sen teres nome nin divisa,
quen entre os que tanxe o laúde melancólico do verso
como se fose unha harpa triste (ou xubiloso oboe)
ousaría sinalar para as idades
os segredos do teu lúdico actuar?Está no grito da Sibila
que Natureza non di nin oculta nada.Simplemente significa.

 

Poemas:

palabras derradeiras

Como o pouso un tanto amargo que deixa o viño seco,

como a froita derramada que se torna aceda e doce,

como os días de nordés en que o sol aquece o frío,

como as noites de verán en que a luz vive na sombra,

así foi o meu camiño polas veigas consteladas,

polos montes da tristeza.

 

Souben ver axiña os pozos, os caborcos, os regatos,

mais perdín tantas semanas estudando no luar

que inda agora cando o escuro se debruza sobre min

e dispoño os meus diarios, os cadernos en que fun,

non atopo máis que vellas cicatrices,

cartas longas que un amor me remitía

para as torres e os palacios

onde, só, dilapidei toda a fortuna.

 

hibernia

Quen leve estes ramallos de hortensias consumidas

ao fondo da distancia

e ofrenda de solsticio celebre para o sol

en pago por quenturas e alivios estivais

e faga o percorrido do norte contemplando

o xeito en que outros pobos se agrupan polo inverno

manteña ben atentas a escoita e mais a ollada

por ver se entre a xentalla que asoma no percurso

o rostro comparece, os ollos ben antigos,

os labios coa sustancia frugal da eternidade,

daquela que está lonxe e perto ao mesmo tempo:

Hibernia cos seus longos atavíos.

 

Se cadra e vén ao caso, oh dádelle recordos,

estima trasladade de canto devecemos

por ter de novo o voo, o aroma da presenza,

o tacto dos seus doces harpexios sublimados,

a sombra dunha voz que o escuro me arrebata,

o hálito febril, de neves asemade.

 

Hibernia con roupaxes de flores conxeladas.

Hibernia nos glaciares, os cervos enxergando.

 

disque

Porque a vida non foi máis que un brevísimo camiño,

unha sombra, un percorrido polas marxes dun espello,

inocente a procurar a túa efixie no cristal,

unha imaxe como un voo de vento apresurado,

unha brisa que corría como escorren os regatos.

 

Porque a vida non che deu máis milagres que o de ollarte

a través do vello azougue, unha árbore, unha torre,

unha nube fuxidía, un silencio no misterio,

unha casa, unha vereda, unha brisa por setembro.

E os enigmas da palabra,

as palabras como cinzas como anacos de cristal,

como pedra que alguén trouxo moito antes de falar,

como lumes que prenderon polos montes da conciencia.

 

Porque a vida non deixou outro pouso que o silencio

ou a música perdida,

un escuro pentagrama, unha antiga notación,

unha cifra como enigma.

 

Porque a vida estivo aquí,

neste corpo que se foi día a día polos anos

como marchan as correntes

como foxen do fluír das augas

as ribeiras.

 

Porque o resto nin sequera

podes hoxe presentar

como triunfo ou testemuña,

como sombra que o sol puxo

debuxada contra a terra.

 

Porque a vida xa cansou

como cansan os paxaros

de voar pola tormenta.

 

Porque a vida estivo aquí

disque seica acaso mesmo.

 

early in the morning

É moi cedo na mañá cando o corpo inda levita

debuxando flores secas con pigmentos de soidade

cando chegan os poemas.

 

Veñen barcos desde lonxe. Van chegando na distancia.

E descargan caixas cheas de borralla

e garrafas de cristal oh con cápsulas amargas.

E hai un sopro de aire leve que acariña o corazón

e pon límites na tarde e horizontes e unha néboa.

E un antigo manifesto que proclama a escravitude:

“fiquen presos para sempre no seu cárcere de letras,

fiquen always ensumidos na súa lúcida prisión.

E non teñan outra vía de saída

que as palabras e as palabras.

Sexan fieis a esta proclama.

Non procuren liberdade”.

 

E é tan cedo na mañá

cando o corpo inda precisa mergullarse na distancia

e deixar atrás os mapas

cando chegan os cometas,

as estrelas fuxidías que perseguen outro rumbo

na derrota sideral dos camiños perdidos.

E son quen de abrir as portas do palacio abandonado

e son quen de procurar a despensa das laranxas.

 

É moi cedo e teño frío.

Vai decembro dando morte a este ano consumido,

a un revolto de semanas e de páxinas e meses

sen nostalxia doutro abril,

sen vontade de regreso.

Só decembro cun puñal a pingar cancións amargas.

Só decembro cos zapatos

enlamados de tristeza.

 

Son e vídeo do autor:

Videopoemas