Lucía Novas

 

 

 

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Xosé M. Millán Otero

Xosé Daniel Costas

Rosa Enríquez

Alfonso Láuzara Martínez

François Davo

Manolo Pipas

 

Nomea a:

Luz Pozo Garza

María do Carmo Kruckenberg

Xohana Torres

Bernardino Graña

Xosé Luís Méndez Ferrín

María Xosé Quizán

Helana Villar Janeiro

Arcadio Lopez-Casanova

Lois Diéguez

Xosé Vazquez Pintor

 

Bio-bibliografía:

Lucía Novas Garrido nace en 1979 en Bueu, no Morrazo Licenciada en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo, exerce de docente de Lingua e Literatura Galega no Ensino Secundario. Autora dos libros Epiderme de estío (Espiral Maior, 2001), que recibiu o IV Premio de Poesía Concello de Carral, e Neve (Espiral Maior, 2010, Premio de Poesía Johán Carballeira), poemas da súa autoría aparecen recollidos nas antoloxías Poetízate. Antoloxía da poesía galega., Das sonorosas cordas. 20 poetas dende Galicia e Erato. Bajo la piel del deseo, así como en diversos volumes colectivos e publicacións, das que son mostra Grial, Dorna, PolpA, Casa da Gramática ou Escrita Contemporánea. Recibiu os premios Minerva, Universidade de Vigo,  Faustino Rey Romero , Concello de Carral e Johán Carballeira, e participou como relatora no curso Demasiados zapatos para unha cincenta, na Universidade de Salamanca, e nas xornadas de Poesía Última da Fundación Alberti.

 

Poética:

É a poesía para min a necesidade máis íntima, a substancia da vida, o alimento marabilloso, o pan máis exquisito, ave do Paraíso, pracer delicioso, catarse senlleira, viaxes inauditas, círculos purificadores, pomadas reconfortantes…

Imos enchoupándonos de vida e chega un intre en que reside en nós demasiada xiria: a experiencia vai pasando por unha peneira, criba senlleira, e elabóranse versos e palabras, sensacións de fulgor, raiolas lenísimas, metáforas do cotián e da marabilla… (calidoscopio fantástico, transparencia de vidros). O interior é sala luminosa cunha colección de espellos…

 

Poemas:

A BELEZA da froita entre a neve, do lentor da terra, dos poulos

e as cortiñas, dos ourizos ferintes,

da dozura do sésamo

entre os gatos silvestres, do incenso e mais a mirra,

do reiseñor de seixo (laranxas

na nevisca).

 

A beleza do xardín engalanado

na urxencia, na estación do inverno, na Pascua

luminosa (ilusión a contratempo), nos labirintos

extraviados, na bagulla encallada,

no gran repousando

sobre o chafarís de xeo.

 

A beleza da memoria, do pitorrei enfeitado

(bestiario secreto), das húmidas

palmas, dos carambos

lixeiros,

das moreas de herbas.

 

A beleza das saias

daquela árbore acesa

na friaxe da tarde, nas luvas tan cálidas

(teixos desnortados!), nos pardais da tardiña

e nas cores intensas (aroma a terra e bafo)

de principios de inverno.

 

A beleza da améndoa, da xeada na froita,

do tremor sinistro, dos esquíos sinuosos,

da neve

e mais a rosa (vapor de auga,

fervedura de pranto).

 

A beleza do veludo,

da plenitude tan maina, do ruxerruxe do tempo,

da alimaria vencida

na fondura afastada

daquel xardín doutrora.

 

A beleza do inverno

(premonición de crime).

Do libro Neve.

 

 

A CHAVE de cristal, o unicornio, a flor do lirolai,

o fío de Ariadna, o abelorio de plumas,

o celme.

 

Do libro Neve.

 

O ENXOVAL ficou nas ánforas, nos cerumes

antigos, na arxila elaborada, nas caixas

da esperanza, nas flores da maceira

chinesa, nas olas, nas arcas

de tempos

xa pasados, nos tremores da neve.

 

Do libro Neve.

 

 

A NEVE nace nas altas montañas, nos mananciais

ennobelados, nos cumios esguíos.
A neve viaxa en tanques de cristal, en vasos

de coiro, en vidros finísimos, en ánforas

de sede.

 

A neve é agasallo, té de chafarís, tenda

de folerpas.

 

A neve é caricia

neste tempo de conforto.

 

Do libro Neve.

 

 

CAMIÑARÁ sobre a neve, tensará o arco

e apreixará antílopes.

 

Por que as ánforas

xurdiron descoidadas

entre as buganvíleas?

 

A frecha

caeu

con violencia

sobre a rosa

dos cantís.

 

Dos outeiros,

xorde unha banda

de paxaros sinistros.

 

Do libro Neve.

 

 

PROCUREMOS as fronteiras, a ambigüidade, os medios tempos,

as mesturas exquisitas, a plurisignificación, os recolectos;

procuremos os campos, as roturas das teas, as sucidades grandiosas, o aceite e mais a auga, os extremos, antagonismos, estepas abarcables, leitos

desecados, os hüsker düs, os congros derramados, laídos resesos, ramificacións estrañas;

procuremos as liñas, a desnivelación, as achegas, os encontros, as xornadas, os zapatos; procuremos os pés, enlacemos as mans, enxertemos

as palabras, as linguaxes secretas,

os ruídos, as ramaxes;

procuremos os límites

e desfagámolos, e esmiucemos o eucalipto, e tripemos o aroma; e sexamos ewoks.

Do grupo “White Rabbits” publicado en Grial.

Alberto Lema

 

Nomeado por:

María do Cebreiro

Gonzalo Hermo

Alba Méndez

Nomea a:

Oriana Méndez

Gonzalo Hermo

Fran Cortegoso

Elvira Ribeiro Tobío

Xabier Xil

Claudio Pato

Iago Castro

Silvia Penas

Alicia Fernández

Baldo Ramos

 

Bio-bibliografía:

Alberto Lema naceu en Bamiro, no concello de Vimianzo, en 1975. Publicou o libro de poemas Plan de fuga, e as novelas Unha puta percorre Europa, Sidecar e Da Máquina.

 

Poética:

PODE A POESÍA CAMBIAR O MUNDO?

Ti aínda non sabes o intertextual e metaliterario que podo chegar a ser, forasteiro.

 

Poemas:

As mortes pequenas (Plan de fuga)

Non che valerá de nada
agardar unha hora máis,
pedir outra copa,
fumar un último cigarro,
non entrará por esa porta quen ti sabes.
O vento vai confundindo as marcas
que deixas para orientarte
e a noite pasada percorriches en balde
todos os bares desta cidade,
porque non hai ninguén contigo
no teu labirinto, Señor López,
moitas veces os amantes
non chegan a toparse nunca.
Cumprías dezaoito aquela noite, non?
vestida case completamente de negro,
e da muller-muller que aínda non eras,
quixen mirarte como se non importase
como se puidese deixar de facelo
en calquera momento.
Na Rúa Esmirna ofrecen os corpos
travestís tracios,
ninfas de Moscova,
bacantes de Tiro,
mulatas dominicanas.
E penso en calquera cousa
por non pensar en ti,
como se fose posible,
como se houbese,
unha vida sen ti despois de ti,
e dime entón que se lle pode facer,
que remedio para este nó
que se aperta a cada paso,
22que país habitable máis alá
do lugar onde acaba o teu nome.
E que non fose capaz de dicirche,
que non fose capaz de vencer o medo,
e mirar agora este corpo
que aínda non naceu,
que non delata máis que os anos
pasados matando a espera
con xantares excesivos,
porque a covardía tamén deixou
as súas marcas no corpo
no sono que non chega,
e no mal alento de todas as palabras
sen dicir podrecendo no cuspe.
– Como te chamas?
– Jéssica.
– De onde es?
– De Tebas.
Hotel Parthenos
cincuenta denarios a noite.
E despois de media hora
son dous corpos que se retiran
en silencio e sen mirar atrás
coma os cómplices dun asasinato.

 

A Morte dun Burócrata (Plan de fuga)
O solpor estrícase sobre o mar
como unha amante despois do amor
mentres os turistas en parellas
se esforzan en conmoverse.
Pensei que aprendera a esquecerte
como aprendín a non crer nos milagres
ou a saber que aínda que o pareza
a muller do cadro non me está mirando.
De que me serviron se non
todos estes anos de luns
que van dar ao domingo
que es el morir, e longas noites
sen sono e sen desexo, se unha tarde
descobres unha vella carta e te preguntas
que tería pasado aínda que saibas
de sobra a resposta. Entón,
decides vir á beira do mar
e es capaz de vencer o medo
mentres pensas nos amores
que non comezaron,
e no entanto doen

 

Sen título (Plan de fuga)
Ves como non era tan difícil?
só hai que esforzarse un pouco
en deixarse levar, e xa verás
qué ben te apañas neste novo
Único Mundo Posible,
porque o show debe continuar,
compañeiros, e hai un papel
reservado para ti con dúas frases
e un mutis elegante