Daniel Salgado

 

Nomeado por:

Arsenio Iglesias Pazos

Manuel Darriba

María do Cebreiro

Xiana Arias Rego

Rosa Enríquez

Antía Otero

Erín Moure

Nomea a:

María do Cebreiro

Xosé Luís Méndez Ferrín

Manuel Darriba

Xabier Cordal

Olga Novo

as letras de Violentos anos dez de Ataque Escampe

Antón Reixa en Historia do rock&roll

Manuel Outeiriño

 

Bio-bibliografía:

Nacín, iso indica a burocracia estatal, en outubro de 1981. En Monterroso. Vendo a miña forza de traballo como xornalista, actualmente na edición galega de El País. Colaboro con máis ou menos regularidade en Protexta, n’A Trabe de Ouro e no Xornal da Central Unitaria de Traballadores. Traducín para o galego a Allen Ginsberg, a Lawrence Ferlinghetti, a Adrienne Rich ou a Langston Hughes, e a Lois Pereiro, a quen tamén antologuei, para o castelán. Publiquei o meu primeiro libro de poemas en 2004: Sucede (Espiral Maior). Logo foron aparecendo días no imperio (Colección Esquío, 2004), Éxodo (Xerais, 2006), Os poemas de como se rompe todo (Sotelo Blanco, 2007), Ascension (autoedición con deseño e debuxos de Xosé Carlos Hidalgo, 2010) e ruído de fondo (Xerais, no prelo). Escribo letras e fedello no sintetizador para a banda de agit-prop electrónica Das Kapital, da que fan parte Marcos Paino e O Leo e que botou o seu primeiro elepé, Ruído negro, o pasado ano. Contra o estado de cousas, sírvome dos Diarios de traballo de Brecht, de prosa a contrapelo de Daniel Bensaïd ou da última etapa –a posterior ao rexistro de Ascension (1965)- de John Coltrane. Considero inevitábel decidir entre o socialismo e a barbarie.

 

Poética:

O poema fai por resistir o sentido común dominante.

 

Oponse á lóxica mercantil. Avoga

pola folga xeral indefinida. Introduce contradicións

 

na linguaxe do consenso e desconfía do sentido

pactado da beleza.

 

O poema desenténdese da literatura.

 

Poemas:

 

the illusions of postmodernism

 

case había ser mellor

recuperarmos

os grandes relatos de emancipación.

 

non por nada,

pero mira vas andando pola rúa e cada rostro marca

o noso tempo amortallado. prestos

 

para demolición.

o enreixado entre mans pechadas

existe. e

na parte de atrás de todo

a nova orde mundial acumula bocas cosidas.

 

sempre deixa de chover e dos edificios modernos

non se sabe a entrada e ti corres os ollos

porque

arestora

cómpre ver a cousa enteira.

 

quince de xuño

 

(de días no imperio, 2004)

 

 

A fin da historia

[F. Fukuyama]

 

Conta Outeiriño que en Londres,

no cemiterio de Highgate,

os ionquis van roubar flores

á tumba de Marx.

“Porque aínda ten flores,

señores,

aínda ten flores”

 

(do volume colectivo Ajustiçar a história, ganhar a dignidade. 21 Festival de Poesia do Condado, 2007)

 


o país no burato

‘Cantaremos o desencontro:

A vida errada num país errado’

Sophia de Mello Breyner Andresen

 

Dimensionamos, apertamos, apartámonos,

articamente, consideramos coordenadas,

procesos históricos, maneiras de inventarmos

símbolos para a liberación: o mito dos

xeonllos feridos, as engurras do cóbado, os

nocellos de metal impoñendo unha política

exterior de seu. Entrementres, a moleza da sección

de corda, isto é, unha orquestra contra o declinio,

(non é lícito recorrer á infancia, non o fagas

a non ser que chova e así xustificamos

tanta luz e tanto labio e mesmo algunha

que outra pedra preciosa, algún plástico,

aqueles paseos cando non sabiamos do país

e menos aínda do burato). Eran

os anos de chumbo. Medimos a erosión

na lingua, trazamos poucas noites coma esta,

coa xanela aberta e airexa que nos pegue

un arreguizo e apenas temos noción

de nomes patrimoniais para as plantas. O que

si temos é un país escuro e unha gorxa

case entre azougue e razón e interposta de

todo o poder á asemblea e folga salvaxe e tamén

digna militar estremecida segura adverbial-

mente sen proverbios e orfa de frase feita e

tampouco auga máis fría ca no fondo

da caverna. Renxe polas costuras o país

que centra o poema e que debe arder

antes de posuír a certeza de que sobreviva.

Porque, quen precisa outro país, a que

vén a luz do día, que. Amola, alporiza

esta época, cando non hai caso nin mal

que por ben non veña e a filosofía

conservadora non é o mesmo ca conservación

da filosofía, esta época, cando nadamos

no que esboroa ou nos elementos que

exceden da formulación orixinaria da nosa

vida. E esta é a vida. Estas son

as condicións. Este é o país. Aquí chove

e por veces apróbase un prognóstico reservado

de tan apagado, e sequera escintila

un cristal ao sol en xuño e os nosos

mortos desaparecen como desaparecen

as identidades fortes e a concepción dura

dos traballos e dos días. E os nosos

mortos, os nosos mortos cumpren a función

dos mortos, estreman a calor dun domingo,

sentan connosco nas terrazas e métense

na vida amábel, entran no que de mol

presenta esta actitude de agardarmos

as trabes encouzadas, as pantasmas da casa,

a loita continúa, a impresión que dan

os nosos mortos nas horas máis claras do ano,

a interrogación ou os brazos pendurados

para ver de xulgarmos os pratos rotos

do país. Nacemos veces, pomos primeiras

pedras, escrituramos o nivel de radiación

e o carácter enxoito da nosa poesía erótica,

bicamos coma quen que o xeo do café. E

dicimos éche o que hai / días de moito,

vésperas de nada / dálle que non mira /

e tamén érache boa / ben nos cómpre /

si home si. Este é o país, estas son

as cousas do país. Non fica ninguén

e no entanto imos librando, tampouco

é que o asunto torne triste pero a lámpada

dura o que dura e a rede dos amigos

non dá para termar de nós. As semanas

nunca deixan de se esgotar

e no terreo dos dedos roídos

ábrese un mar e se todo fose mar igual

ca en certos poemas que esquecen case todo

agás o mar e funcionan nas derregas hexemónicas

da clase hexemónica e son exacta e ardente-

mente aliados obxectivos dos aneis de ouro

da pedra pómez do almafí nas billas da quincalla

e quizais talvez se cadra

os que reciben sombra e odor a libro vello

nalgunha esquina do país que é este e que

gasta chapeu sen aba ancha porque este país,

ao cabo, non gasta chapeu. Nin gasta

máis que habitantes e trata de negar

a superficie e as camas e prefire non comer.

Este país que devora e que pasa o ferro

e que leva por diante e que non quere

apagar a luz. Non existe físgoa e os muros,

os arames, a lisura, a baixa intensidade

dun terror así. As estancias das que non se dá

saído. Convocados á explosión dos ollos,

co inútil da forza do noso amor, nos

tempos ásperos, arrodeados, imposíbeis,

escapados ou fóra de aceptación, inimigos

íntimos da esencia e do cascallo,

nada que non sexa acumular liñas rotas

e idioma padexado, madrugadas mordidas,

rancores adiados, mensaxes anónimas,

un imaxinar que eramos e resulta logo

que non, que nin treme a terra nin

o río arrastra limos alén das marxes,

nin se nos desfán as liñas das mans nin

onde nin como nin porqué. E non hai canon

que nos abeire

nin poema abondo para tanta intemperie.

 

(de Os poemas de como se rompe todo, 2007)

 

Poesía e política

 

Hai tempo xa de case todo e tamén do último verán,

o que vivimos arrimados, con vertixe

de libro de historia, máis ben evitando calor e apertas,

serios porque o impoñen a luz e as condicións obxectivas

da nación, as cancións con zapatos de Woody Guthrie

e o desprazamento das mellores mentes da xeración de noso,

definitivamente contrarios a expulsarmos nada que non sexan

adxectivos, gañados para refacermos un sitio onde estar,

tantas cousas que non nos acontecen na pel pero

que queiman, que estragan, que cercan, que abren,

sen posibilidade de que o asunto chegue a lugar diferente

nin de que diga que escolle outras praias máis agradecidas

nin de que hoxe e agora ceguemos ocos na palabra,

e abofé que non imos negar conforto, comodidade, morneza,

ás cafetarías, só que non se trata de anchura

senón de cómo respiramos, qué incorpora en nós o arreguizo,

quen acompaña os días,

quen acompaña os días ou quen non escribe o poema político,

cando habemos entrar nas espléndidas cidades.

 

(de Os poemas de como se rompe todo, 2007)

 

a esperanza concreta

 

no fogo máis alto, na máis alta

hostilidade, plana o mozo

fiedrich hölderlin, roto

igual que está roto o cadáver

da época, a cinza dos insec-

tos. compón unha figura

que describa o esqueleto, que

non oculte as estruturas do

horror, os asuntos

para os que naceu esta teima,

a confluencia de volcán e metais

e vinganza, douscentos sete anos antes

de que se veña abaixo esta vida

e non haxa máis outra vez

opción á quietude

 

(de ruído de fondo, 2012)

 

Son e vídeo do autor:

 

O disco Ruído negro, de Das Kapital, pódese descargar de balde en Komunikando.net.