Dores Tembrás

 

 

Nomeada por:

Marta Dacosta

Gonzalo Hermo

Ramiro Torres

Antía Otero

 

Nomea a:

Anxo Angueira

Olalla Cociña

Emma Couceiro

Miguel Anxo Fernán Vello

Celso Fernández Sanmartín

Gonzalo Hermo

Pilar Pallarés

Ana Romaní

Xavier Seoane

Eva Veiga

 

Bio-bibliografía:

Dores Tembrás (Bergondiño, 1979), licenciouse en Filoloxía Hispánica no 2001. Tras una bolsa predoutoral da UDC e de distintas estadías investigadoras en Suecia, Madrid e Buenos Aires defendeu a súa tese doutoral: La obra poética de Alejandra Pizarnik. Arquitectura de un desencuentro (2008). En 2009 publicou o seu primeiro poemario O pouso do fume, finalista dos premios de la AELG 2010 na categoría de poesía. Participou coa serie de poemas Esquiagrafías na Revista das Letras e OPIVM na revista Dorna. Tamén en antoloxías como elas ou Poetízate, e noutras revistas e volumes colectivos como Mulheres entre poesía e luita.

En diálogo coa obra do pintor Manuel Suárez escribiu un breve poemario en 2010, todavía inédito, sobre quince cadros abstractos, cristalizados nun libro de artista: Alentos ao vacío. En 2012 verá a luz un conto en verso para primeiros lectores. Ademáis da súa faceta investigadora, dende hai anos imparte obradoiros literarios en institucións públicas e privadas.

 

Na rede:

Páxina web da autora

Caderno da autora

Twitter da autora

 

Poética:

cartografía de palabras

repetir cada signo

dentro da cuadrícula

papel en branco

pozo infindo

as palabras esvaran

por iso sempre cuadrículas

para salvalas

pequenas casas

onde vivir para sempre

 

Poemas:

 

De O pouso do fume

 

nin circunferencia

nin esfera

nin círculo

 

redondel si

 

*

 

morreu

de peste

o limoeiro

 

viña chegar

dende a fiestra

tantas tardes

as follas negras

os citróns secos

ula prata aceda?

 

as espiñas da infancia

aínda infectas

 

*

 

amarotes nos balados

camiño da escola

saltóns

miñocas

dúas galletas na man

ata a cancela aberta

para chegar onda o punzón

e na cociña

a Sra. Antonia

chop chop a confitura

 

dende entón

o corazón

coma o marmelo

 

balorecido

 

*

 

días en que me seco no centro

e rodas de palabras baixo a campá

e nada detén as palpitacións

que anuncian a caída

nin sequera os ósos amortecen o golpe

o estalido será o contrasinal

para despedirme das cousas inútiles

dos días sen ceo

das promesas

 

neses días recollo anacos de palabras

restos acarunchados

que clasifico por tamaño e rugosidade

como a arqueóloga que me designaches ser

desempoo muros sen inscricións

empeñada en destilar caixiñas infantís

mariquitas decapitadas

tardes de cacharriños

papaventos

 

*

 

e non houbo amparo

naquela mañá do vintesete

o ceo caído

na ponte da marquesa

para a nena

que viu pasar os veloces cabalos do Rei

embarradas as medias

e era mágoa

el nin sequera escoitara os aplausos

ela pensaba

ata a escola

7 km

 

*

 

había

herba seca nas túas mans

e pan por cocer

da noite no muíño

o gran

e silvas no cabelo

non estaba Hughes para pintarte

nin para chorarte Laertes

non había cádavos abondo para cravarte

nin sequera o río Pequeno para afogar

ti só querías

acabar comesta polas vacas

coma toxo mazado na bañoca

 

*

 

amor

que sostés os meus pulsos coma se foran

cuncas diminutas de cerámica chinesa

 

e non sabes que as cereixas

deixaron de medrar

ata que volvas

 

 

De Esquiagrafías

 

inventaches a caixa

funil de sombra

cadaleito de luz

 

coma co leite callado

 

para o negativo

 

tronada

fotoquímica

 

*

 

e es

sedimento de cobre

inflorescencia

en caixa metálica

dente de león

ou tirafondo

a oxidar o papel

que treme

 

 

De Diapositivas a clareo

 

IV

sen beleza de tísica

na herba

estendes os lenzos

así

clareas os días

horas de mandil

engraxado

fosilizando o tisne

do peito

 

V

modificas

a traxectoria

pasándolle a pedra

á fouciña

e alí

cinguida de fracaso

no medio do camiño

sóbesme ao colo

para que unha das dúas

non se ortigue

 

 

De OPIVM

 

nela
ingravidez silábica
a carón da lámpada
delicadeza obscena
no rigor
poison
a subliñar o espasmo
-en distorsión
vértebras-
e dedos hábiles
marelos
amortecendo
plano inclinado
ar fruncido

 

*
Broken Blossoms
e apretas o paso
ata Limehouse
gentleman
sen levita
nin fibela
sostés a fronte
consentindo
o golpe seco
dos alcaloides
descartando
inflorescencias
de fume

silencio tóxico
contra anatomía

 

*

 

Son e vídeo da autora:

O pouso do fume

Actualidade desde Achegarte

Recital III encontro escritores nov@s

Videoteca AELG

Taula de Poetas 3/6

man con man