Lucía Novas

 

 

 

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Xosé M. Millán Otero

Xosé Daniel Costas

Rosa Enríquez

Alfonso Láuzara Martínez

François Davo

Manolo Pipas

 

Nomea a:

Luz Pozo Garza

María do Carmo Kruckenberg

Xohana Torres

Bernardino Graña

Xosé Luís Méndez Ferrín

María Xosé Quizán

Helana Villar Janeiro

Arcadio Lopez-Casanova

Lois Diéguez

Xosé Vazquez Pintor

 

Bio-bibliografía:

Lucía Novas Garrido nace en 1979 en Bueu, no Morrazo Licenciada en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo, exerce de docente de Lingua e Literatura Galega no Ensino Secundario. Autora dos libros Epiderme de estío (Espiral Maior, 2001), que recibiu o IV Premio de Poesía Concello de Carral, e Neve (Espiral Maior, 2010, Premio de Poesía Johán Carballeira), poemas da súa autoría aparecen recollidos nas antoloxías Poetízate. Antoloxía da poesía galega., Das sonorosas cordas. 20 poetas dende Galicia e Erato. Bajo la piel del deseo, así como en diversos volumes colectivos e publicacións, das que son mostra Grial, Dorna, PolpA, Casa da Gramática ou Escrita Contemporánea. Recibiu os premios Minerva, Universidade de Vigo,  Faustino Rey Romero , Concello de Carral e Johán Carballeira, e participou como relatora no curso Demasiados zapatos para unha cincenta, na Universidade de Salamanca, e nas xornadas de Poesía Última da Fundación Alberti.

 

Poética:

É a poesía para min a necesidade máis íntima, a substancia da vida, o alimento marabilloso, o pan máis exquisito, ave do Paraíso, pracer delicioso, catarse senlleira, viaxes inauditas, círculos purificadores, pomadas reconfortantes…

Imos enchoupándonos de vida e chega un intre en que reside en nós demasiada xiria: a experiencia vai pasando por unha peneira, criba senlleira, e elabóranse versos e palabras, sensacións de fulgor, raiolas lenísimas, metáforas do cotián e da marabilla… (calidoscopio fantástico, transparencia de vidros). O interior é sala luminosa cunha colección de espellos…

 

Poemas:

A BELEZA da froita entre a neve, do lentor da terra, dos poulos

e as cortiñas, dos ourizos ferintes,

da dozura do sésamo

entre os gatos silvestres, do incenso e mais a mirra,

do reiseñor de seixo (laranxas

na nevisca).

 

A beleza do xardín engalanado

na urxencia, na estación do inverno, na Pascua

luminosa (ilusión a contratempo), nos labirintos

extraviados, na bagulla encallada,

no gran repousando

sobre o chafarís de xeo.

 

A beleza da memoria, do pitorrei enfeitado

(bestiario secreto), das húmidas

palmas, dos carambos

lixeiros,

das moreas de herbas.

 

A beleza das saias

daquela árbore acesa

na friaxe da tarde, nas luvas tan cálidas

(teixos desnortados!), nos pardais da tardiña

e nas cores intensas (aroma a terra e bafo)

de principios de inverno.

 

A beleza da améndoa, da xeada na froita,

do tremor sinistro, dos esquíos sinuosos,

da neve

e mais a rosa (vapor de auga,

fervedura de pranto).

 

A beleza do veludo,

da plenitude tan maina, do ruxerruxe do tempo,

da alimaria vencida

na fondura afastada

daquel xardín doutrora.

 

A beleza do inverno

(premonición de crime).

Do libro Neve.

 

 

A CHAVE de cristal, o unicornio, a flor do lirolai,

o fío de Ariadna, o abelorio de plumas,

o celme.

 

Do libro Neve.

 

O ENXOVAL ficou nas ánforas, nos cerumes

antigos, na arxila elaborada, nas caixas

da esperanza, nas flores da maceira

chinesa, nas olas, nas arcas

de tempos

xa pasados, nos tremores da neve.

 

Do libro Neve.

 

 

A NEVE nace nas altas montañas, nos mananciais

ennobelados, nos cumios esguíos.
A neve viaxa en tanques de cristal, en vasos

de coiro, en vidros finísimos, en ánforas

de sede.

 

A neve é agasallo, té de chafarís, tenda

de folerpas.

 

A neve é caricia

neste tempo de conforto.

 

Do libro Neve.

 

 

CAMIÑARÁ sobre a neve, tensará o arco

e apreixará antílopes.

 

Por que as ánforas

xurdiron descoidadas

entre as buganvíleas?

 

A frecha

caeu

con violencia

sobre a rosa

dos cantís.

 

Dos outeiros,

xorde unha banda

de paxaros sinistros.

 

Do libro Neve.

 

 

PROCUREMOS as fronteiras, a ambigüidade, os medios tempos,

as mesturas exquisitas, a plurisignificación, os recolectos;

procuremos os campos, as roturas das teas, as sucidades grandiosas, o aceite e mais a auga, os extremos, antagonismos, estepas abarcables, leitos

desecados, os hüsker düs, os congros derramados, laídos resesos, ramificacións estrañas;

procuremos as liñas, a desnivelación, as achegas, os encontros, as xornadas, os zapatos; procuremos os pés, enlacemos as mans, enxertemos

as palabras, as linguaxes secretas,

os ruídos, as ramaxes;

procuremos os límites

e desfagámolos, e esmiucemos o eucalipto, e tripemos o aroma; e sexamos ewoks.

Do grupo “White Rabbits” publicado en Grial.