Xabier Xil Xardón

 

Nomeado por:

Xosé Daniel Costas Currás

Alberto Lema

Ledia Costas

Gonzalo Hermo

Silvia Penas

Celia Parra

Isaac Xubín

Nomea a:

Gonzalo Hermo

Isaac Xubín

Samuel París

Oriana Méndez

Xabier Cordal

Anxo Angueira

Silvia Penas

Manuel Outeiriño

Antón Lopo

Elvira Ribeiro Tobío

 

Bio-bibliografía:

Naceu por imperativo biolóxico en Morgade, Xinzo de Limia, en 1983. Curso estudos de Filoloxía Galega na Universidade de Vigo onde acadou varios premios literarios nos certames anuais que convoca esta universidade. No 2007 recibiu o premio Antón Tovar do Concello de Rairiz de Veiga con abismalia, un poemario por sorte inédito grazas á desidia das autoridades convocantes. En 2008 recibiu o Eusebio Lorenzo Baleirón con Cando menos a derrota. Tamén escolmou e reescribiu os contos de tradición oral recollidos no libro Contos de ida e volta. Participou en varias publicacións colectivas e é membro das Redes Escarlata e asiduo do colectivo poético da Hostia en Verso.

 

Poética:

Roubáronnos as palabras grandes. Debátome entre tentar escribir un berro ou tentar escribir un asubío. Sempre fracaso, mais o esforzo déixame exhausto e creo que dou co pracer nese cansazo. Desa impotencia por significar tiro azos para escribir de novo, unha e outra vez, por temporadas obsesivamente. Reléome. Confeso que me releo obsesivamente e con impaciencia teimuda por atopar algo que me recorde a min ou ás miñas unllas, mais o acubillo non existe para alén do branco, e sempre todo sabe a pouco. Crieime diante dun televisor cheo de vacas que chiscaban un ollo a cámara lenta como ofrecendo a vida plena, tan eterna. Escribo, quizais ou sobre todo, para increpar o publicista. Foi el quen nos roubou as palabras grandes, estou certo, as que tanto e tanto… mais deixounos unha morea inxente delas pequeniñas que podemos utilizar de cuñas para alargar as fendas, coma quen di, erguer con elas as máis fermosas barricadas. Inda que só sexa para librarnos dunhas cantas balas máis, sete ou oito ou mesmo dez, que máis ten? Total, aquí son de mentira.

 

Poemas:

“EPICENTRO DA BARBARIE OU XA NON SEI COMO DICIRCHE QUE”

(Texto editado en 2011 polo Museo do Pobo Galego nun libro colectivo. Edición non venal)

 

 

Escribimos “anta” no GPS. clique.

exilio en nós ou teoría da acción

Habitamos as eras todas descontadas

Habitamos todo canto foi e, xa que logo, É

UN HOME , UN CADELO STRMACI´N-

Empregamos a disxunción non para dar escollas

para reforzar a idea do uniforme na penumbra

Habitamos o inevitable porque non se fai camiño

ao andar o camiño é a caída que nos di traxecto

e o camiño é XA, contra o cerne da barbarie:

Este texto é un telexornal.

Xa que logo, e seguíndomos o manual de primeiros auxilios

do bo espectáculo posmoderno,

procuraremos mesturar o cóctel ben mesturado e

remexelo ben remexido para ocultar ben ocultos

os marcos todos e as estremas e isoglosas e palabras e palavras

Comunicarémonos co interior da mazá apodrecida

para dar conta de que o verme goza de boa saúde

Moverémonos en todo momento entre a aparencia e a pura lóxica

Diremos que a verdade é relativa coma quen lle ofrece

chutes de heroína aos nenos

Inventaremos contrarios até o absurdo

para impedir a realización do omitido-revolución-ou-sombra;

o “pode ser que” co “é que”;

o papel do Estado no destacamento de campaña

ahistórico postindustrial coa escolla imposta mediante

a pragmática performativa que esixen as necesidades

do capital transnacional para manter o impassexxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

sedentarismo histórico

e a imposibilidade dun presente a cada clique do reloxo de parede

que agora che recorda,

clique a clique,

que malia a que non hai volta adiante

cando menos respiramos inda,

e que nos vas dicir a nós, Jean-François,

se levamos toda a vida mamando por estes olliños

unha historia na que non se escribe o noso nome,

toda a vida reinventados,

mirándonos de esguello,

apuntándonos coa ollada,

desconfiando de se somos nós quen nos miramos

ou son outros.

Porque suceder é claro que sucede, Jean François,

e mais non todo sucede tanto

E porque por máis que lles foda a quen lles foda

queremos ser o suceso no que reparemos, igual có verso

que vén a continuación destes dous puntos:

-a-o -a -o-a -ue -o- -a-íu a -o-@-!

 

Imos bailar un valse

a ritmo de muiñeira

drum&bass

drum&bass

no saloon en que se libran as batallas

das que se compón a permanencia

vestidos de cabareteira

drum&bass

drum&bass

un valse de couce e aturuxo

 

UN CARPINTEIRO TALLA NUN CEPO E

A TARDE ESVAECE EN FUME DE LABRA

OU GOLPE.

O CARPINTEIRO LABRA NO CEPO E

A MATERIA ESVAECE EN CINSA DE LUZ

OU GOLPE.

ESTE CARPINTEIRO LABROU ESTE BALEIRO

NA MATERIA QUE ESVAECEU EN RECORDO DO CEPO

OU

“Véuselle a casa enriba mentres durmía!”.

Agora preguntámonos se foi cousa dunha bombona de gas,

dun incendio ou dun mal soño. O xefe de bombeiros, home forte

de bigote espeso e uns cincuenta ben levados, repite:

“Véuselle a casa enriba mentres durmía(!)… e cremos

que non espertou aínda (RISAS DE MÁQUINAS DE

FACER RISAS CONTENTAS) O xefe de bombeiros continúa:

“Pero vaia, non foi nada. Total, o morrer xa lle ía na idade.

Hoxe lévanselle cousas máis atemporais, non sabe?”

 

A casa lévase por dentro,

coma o contrabando e a caña de herbas;

coma a esencia, o arroto a ourego do chourizo do porco

do ano do porco do horóscopo chinés, “non sabe?”

O caso é que a vella morreu,

sepultada polo hábitat,

olla como te engole,

olla como te engole,

olla como,

olla

UN MUNDO MELLOR: KRAFTWERK

OU COMO TROCAR O ESPELLO POLO RETRATO ROBOT

Á PROCURA DE MAZA E BISTURÍ ENTRE A FERRALLA,

DO METAL FORXADO NO TEMPO SEN FERREIROS,

DO FLUÍR METÁLICO DAS HORAS A TRAVÉS DUN PEITO

DESECADO

KRAFTWERK

MOTOR DE EXPLOSIÓN

KRAFTWERK

TAXIDERMIA

 

Un can arrinca un brazo

de entre o medio dos cascallos

 

Va que son fermosos os pastores alemáns?

eu tiven un pastor alemán e chamáballe Imperial.

moito lle gustaba levantarse nas patas de diante.

va que son fermosos os pastores alemáns?

como tornan pola noite do sono dos meniños

 

Vexo Vigo!

 

TODOS CHORAN. MAIS DA CASA HOXE

XA NINGUÉN SE ACORDA.

A CASA FÍXOSE AIRE, TRANSPARENCIA

 

O predio que se ergue agora

por riba da súa ausencia

(non debería pensar tanto na matanza do porco)

enche os ollos verdes do niñato de los cojones

coa perpetuación da barbarie en interiores comúns

cara á vista-XA TEÑO ESTADO AQUÍ NOUTROS LUGARES

e o pastor do belén da caixa de aforros

non sabe que te estou mirando

TSSS!!!

…fala, deus non escoita

 

Vexo Vigo!

 

POR ONDE?!

 

Era a cidade un anaco de historia

canda á última casa.

E a cidade agora non é nada

e esta vaca non sabe que te estou mirando

e que esta cidade agora non é máis nada

ca un oco en mapas do tempo

entre isobaras

E o único certo que dixemos até agora

é que xa todo está feito do menisco dun mamut:

apoloxía do xenocidio,

cunetas,

pasarelas,

extinción,

PVC,

PVP,

ocultación!

(e as palabras dirán

algo de seu?)

 

Vexo Vigo!

 

POR ONDE SE NOS FILTRA A CHUVIA? POR ONDE?

 

E os que vimos do rural,

falando claro,

non sabemos quen carallo construíu

un crioxenizador infantil

por riba desta aldea

nin a quen mecaghondiós lle pediu permiso

para facelo.

E dos de aquí,

que eramos nós e non estamos,

inda non sabemos nada

 

Un Relato:

xogaba a agocharse por ver se o vía alguén

inventando columbostratos.

ao saltar nacíanlle dos pes hedras violáceas

rubíndolle entre as pernas.

sentía no ventre un despegar como de brazos

anoándoselle ao aire imprevisibles.

que mais ten o que soubese?

o caso é que saltaba

e construía o esquezo no van dos pés.

o caso é que ascendía

coa certeza da caída e a posibilidade física,

inminente, miserable, tan humana… do retorno.

que máis ten o que sentise?

abaixo deixaba veiga, membros amputados,

cadabullos de cachote e croio informe

deliñando a resistencia

e as serras da contorna circundando.

que máis ten a quen amase?

se apenas son palabras… un relato:

NON SABÍA POR QUÉ SUBIRA TAN ALTO

NIN POR QUÉ TIÑA QUE DESOUVIR

AS LADEIRAS DO MUNDO.

TAMPOUCO O PREGUNTARA.

A SÚA OLLADA OBXECTO

AQUELES BERROS SOTERRADOS NA DISTANCIA

E POR UN INTRE TODO FORON COORDENADAS

SÓ FORMIGAS CUADRILÁTEROS

NA VERTIXE DO LATEXO OS ALENTOS QUE RESTABAN.

ANTONTE OS NENOS SOÑABAN CON PEGASOS

HOXE ESPERTAN E CHAMAN ENTRE O LIMO

NUNCA TANTA DIGNIDADE XACEU NUN CROIO

AO DEIXAREN DE LAMBER FERIDAS

SEGUEN XOGANDO AOS INDIOS E AOS VAQUEIROS

NUNCA A HUMANIDADE PESOU TANTO

NA HORA CALQUERA REBENTARON AS PALABRAS

MUXICAS NA SOMBRA E DO FUME VERDESCENTE

AGROMAN ÁTOMOS DE URANIO

EXPÁNDESE O BUFÓN DO IMPERIO

HAI FRONTEIRAS NOS MAPAS DO TELEXORNAL NOITE

QUE DENUNCIAN SILUETAS DE COLECTORES DE LIXO

(TRALA PUBLICIDADE)

NOS MAPAS DO TELEXORNAL COLATERAL NOITE

POR BAIXO DA REIXA PARABÓLICA

RABAÑOS DE HUMANOS QUE NON SON XENTE E

BEBÉS QUE NACEN SEN CABEZA

PENETRA O ARTIFICIO

EN TODA VIDA

O UNIVERSO

É PIROTECNIA

U RA NIO HIS T O

RIA AM PU TA

CIÓ N DES E X O

LIBERDADE DERRAMADA

EN CADA ANACO.

A GRAZA DO CONTO ESTÁ EN GARDAR DISTANCIAS

 

ÚLTIMA HORA:

un suicidio colectivo volveu tinguir de sangue

a nosa costa. desta volta os feitos SUCEDERON

no peirao do Berbés. devolvemos a conexión

aos estudos centrais até termos máis novas.

Para Eiquí TV, Dani Soto sempre ao pe da noticia

 

trala fiestra baldeira

 

Chaves non existe no meu imaxinario colectivo

Monte Alegre e o Barroso tampouco

e mais cando lavo as mans despois de acariñar o can

acórdome do bacalhau à moda transmontana

e dos pastores do Barroso falando con gheada

en Bande aprendín a dicir carrambeadoiro

en Calvos contrabando San Paio A Boullosa

en Monte Alegre bife de vitela

deica nós

Tourem/Torei Pitoes das Júnias ou

corno de chamar polo clan Raíña Loba

en pasando Tosende Meaus

en seguindo camiño deica nós

Santiago dos Mistos Rubiás deica nós

que é noso

o camiño do privilexio

que é de nós

porque nunca os desatamos

deica nós,

deica a fronteira,

esa estrema que se escribe

entre un paso e o seguinte:

Couto Mixto-Ferrín-Torga ou

Raia Seca

porque a percorre todo ao longo

unha gabia de tempo

sobre a que nunca chove

 

Ao xeito da lenda popular,

ao xeito da columna vertebral

do inconsciente colectivo,

seguiremos o novelo até onde nos o novelo leve.

E o novelo describirá un espazo de interiores

por dentro do máis interno

 

do Padornelo ás ruínas desta casa que se lle veu embaixo,

pasando polo castro das Muradellas e de aí

ao Pico dos Tres Reinos e deste

ao Cortello dos Lobos

ata esta casa

(alá, no cortello, no alto dos altos todos

alá caeu Cabra Matona

aguilloada coa memoria das Portelas

empalada e paseada

RETAGARDA!)

de fraga en fraga

en rebumbio descontinuo

alongando a la

dunha calceta interna

e o novelo vén rubindo

polo Tuela pozo a pozo

deica o Cúa onda o Medulio-casa

entretecendo a casa deica o Navia

e o novelo éo penedo pena

Taramundi-nube

e navalla en peto para dicir colmado

que peneira a chuvia parecido a como a vella

peneiraba a noite da Teixeira aos Teixois,

parecido a como o fruto do tempo humedecido

pola terra se evapora e amolece o canto,

a conversa, o verso,

todo canto viaxa en tempo

 

e mais

xa só resta daquel tempo algodonoso

apenas medo

e un comboio descendente

que non para

nin sequera ao reescribilo

un comboio descendente

que non para

nin sequera ao reescribilo

un comboio descendente

que non para…

 

A continuación mostramos en exclusiva

as arrepiantes imaxes da medium Rosalía das Poldras

transmitíndonos unha mensaxe dos devanceiros

que nos seguen pola canle amiga Alén TV:

 

SOMOS E PORTANTO DECIDIMOS,

MALIA A NON POSUÍRMOS MÁIS

QUE AS PALABRAS DUN IDIOMA ÁGRAFO

DESNACÉNDOSE DE SEU EN CADA ALENTO (…)”

 

Interrompemos a emisión porque nos comunican

que hai novas sobre o acontecido. Conectamos co lugar do suceso:

adiante compañeiro Daniel!

 

Ola de novo, camaradas. Pois, efectivamente, cando comeza a raiar o día aquí, nos lugares do suceso, vimos de saber que o atentado foi reivindicado pola organización terrorista ETE mediante un comunicado enviado ao xornal pro-capitalista Libertad libertad, sin ira libertad. RepitoxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxFINDAEMISIÓN

 

Son e vídeo do autor:

Vídeo 1: “É a hora do té”

Vídeo 2: “Na hora do té”

Vídeo 3

2 reflexións sobre “Xabier Xil Xardón

  1. Pingback: Premio 2012 de relato, poesía e tradución da Universidade de Vigo, de VV.AA. | Caderno da crítica

Os comentarios están pechados.