Lino García Salgado

 

Nomeado por:

Alberte Momán

 

Nomea a:

Alberte Momán

Gabriela Rodríguez

Concha Blanco Montecelos

Lino Braxe

Enma Couceiro

Igor Lugrís

Lucía Aldao

Eduardo Estévez

Kiko Neves

Medos Romero

 

Bio-bibliografía:

Lino García Salgado naceu o 23 de abril do 1967 en Baltar, A Pastoriza, Lugo ( xa nos estertores da terra cha ). É técnico especialista en automatismos pneumáticos e oleohidráulicos e enxeñeiro técnico agrícola. Actualmente reside en A Coruña.

 

A nivel cultural ten participado no primeiro certame de poesía de Friol “erguer torres” no ano 1999, na exposición de esculturas e gravados de Isabel Rumbo García do ano 2000 ( poemando estas, baixo pseudónimo ), no libro das festas de Betanzos do ano 2001 con distintos poemas así como ten colaborado coa empresa studio parquet s.l. de Barcelona na elaboración dun díptico de publicidade que incluía un poema do autor no ano 2004 que posteriormente foi traducido ao idioma catalán.

 

Do mesmo xeito ten colaborado coa asociación cultural eira vella de Betanzos con varios poemas para a revista a xanela e formou parte do consello de redacción da revista o poxigo da agcd lar de unta de Betanzos durante varios anos na que ten alternado prosa e verso.

 

No ano 2010 ten publicado o libro mixto de poemas e fotografías ( con Helena Robledo ) titulado “espertar”, a través da serie de poesía da Asociación cultural Eira Vella de Betanzos. No ano 2011 ten participado nunha exposición do colectivo argazo que baixo o título “Ela en plural” se mostrou ao público coruñés no NH Hotel, na que elaborou os textos, tanto en prosa como en verso. No ano 2012 ten colaborado coa xente da porta verde do sétimo andar na lectura colectiva de poemas tamén na cidade da Coruña. Actualmente estase preparando a segunda exposición colectiva de “ela en plural” que terá lugar no museo provincial de Lugo e na que se incluirá a proxección de poemas de distintas persoas arredor desta temática e que tamén visitará a cidade de A Coruña en breve.

 

Poética:

Poesía porque vexo nos ollos do meu fillo tanta luz que non podo cegarme en perdela.

Porque teño tantos silencios que danan o descanso

Porque “incluso” teño visto poetas asistir a recitais sin ningún tipo de vinculación persoal entre eles

Porque as sombras non poden entorpecer o tránsito salvaxe desta ocasional fronte

Por moitos motivos tan dispares e sutiles que doen na memoria

Simplemente por calar todo o que falan aqueles que só pernoctan na cruel insolidariedade.

 

Poemas:

FOI

 

Foi que che tocou

que aniñou no teu estado

de inconsciencia tardía

en trémulos e impuros movementos

de mudo peixe desprendido

 

que voaches

que te desprendiches salvaxemente

das meladas pálpebras

onde nunca volverás a mexerte

 

Foi que ansiabas internarte

nese bosque compañeiro

de cuspe elaborado

na memoria aberta á riqueza

na vitoria vernizada de liberdade

 

que as submisas linguas

ameazan esa eterna ilusión

de éxodos e mimos plaxiados

nos húmidos tellados

que convocaron a túa presenza.

 

Foi que no ventre do silencio

retornaches como vencedora

evacuando os encarnados lumes

onde se publicou a xestación

da túa propia vida.

 

 

AQUÍ

 

Aquí

onde colleu aire o silencio

e a choiva reinaba en solitario

descansan os dedos da rotundidade

para debullar un canso fenecemento

coa incertidume da única tarde.

 

Soaban alargadas

as proxeccións do uniformes corpos

fecundando artificiais noites

na rexa melancolía

cun estraño afán

tras das numismáticas portas.

 

Nesta cegueira de anónimo luns

pasean ao longo do guión

as celestes marionetas de obtuso po

convertendo a férrea rutina

nese camiño inimigo

de raídas danzas.

 

Non será a noite perdida suficiente?

Non será a noite morta voz na austera existencia?

Non será a noite acubillo dabondo ás trece lúas?

 

O reloxo marcaba en perenne vida

as sete e vinte e tres.

 

Nunca máis volveu a vivir.

 

Nacería aquí a noite para min?

 

 

AUSENCIAS

 

Nomeareite en voz baixa

que os defuntos anegan a casa

e as lasas sombras

mudan a pel mentres che falo

neste mar de constancia

de mulleres amadas

de viúvas pernas.

 

Chamareite castamente

coa voz anestesiada

nos cimentos do silencio continuo

vento da concordia

pranto de dor mollado.

 

Esquecereite

que os días non recitan

maléficos versos

nos que sorberche a mirada

 

e as pedras

xa son as miñas irmáns

o meu leito de compracencia.

2 reflexións sobre “Lino García Salgado

  1. Pingback: A.D.A.N. – Libro: Vento de sal

  2. Pingback: A.D.A.N. – Presentación de Libro

Os comentarios están pechados.