Miguel Ángel Alonso Diz

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Alberte Momán
Alfonso Láuzara Martínez
Asun Estévez

Nomea a:

Xosé Neira Vilas
María do Carme Kruckenberg
Bernardino Graña
Gloria Sánchez
Alfonso Láuzara
Alberte Momán
Iolanda Aldrei
Verónica Martínez Delgado
Asun Estévez
Manolo Pipas
Ramiro Vidal Alvarinho
Celia Parra Díaz
Concha Rousia
Rochi Nóvoa Vázquez
Alba Méndez
Serxio Iglesias
Branca Novoneyra

Bio-bibliografía:

“Despois dun tempo de silencios voltei trala morte e deille ás de bolboreta á noite que me tiña engaiolados os beizos.” (14/1/1976-1/6/2007)

Nace por vez primeira no ano 1976 en Madrid. É licenciado en Economía e docente na ensinanza privada. Forma parte do espazo “A porta verde do sétimo andar”. Participa en numerosas iniciativas culturais en Galicia e Portugal. É colaborador habitual da revista ATENEA e un dos impulsores, xunto a Alfonso Láuzara e Alberte Momán, dos cadernos Q de Vian.

Tamén é un dos organizadores do Poetry Slam Vigo. Actualmente colabora no programa Banda Aparte 2.0 de Radio Allariz cunha sección que se chama “A cultura oculta”; e no portal “Letraenobras”.

Obra poética: 

Poemas do día e da noite (Na rede 2008), Memorias da cidade escura (Outrovigo.com 2009), Imaxes e palabras (Blurb.es 2010), Beiramar inverno, 2012.

Xunto a Luz Beloso: O cullarapo Croque (A Porta verde / Nova Galicia Edicións 2012). A nena á que non deixaban ser feliz, 2013, A porta verde do sétimo andar / Nova Galicia Edicións. O soño de Esther, 2014, Nova Galicia Edicións.

Obras colectivas:

As voces do pan (Entremos na Panificadora, 2009), Sétimo andar, poesía alén (Nova Galicia Edicións, 2010), Ciencia que conta (Universidade de Vigo, 2010), Pegadas (Nova Galicia Edicións, 2011), Coroa poética a Urbano Lugrís (A nave das ideas, 2011).

Traducións:

La niña a la que no dejaban ser feliz, autotradución de A nena á que non deixaban ser feliz, 2013, Nova Galicia Edicións.
El renacuajo Croque, autotradución de O cullarapo Croque, 2013, Nova Galicia Edicións.
El sueño de Esther, autotradución de O soño de Esther, 2014.
As letras máis eu, 2014, xunto a Joaquina Ramilo Rouco, Editorial Sandia Books.

Revistas:
Galicia en Madrid (ano 2000)
Atenea, nº32, nº34, nº36, nº38, nº39, nº40, nº41, nº42, nº43, nº44,
Búsola nº5 (ano 2012)

Poética:

Alimento, Berce, Compromiso, Dor, Estímulo, Forza, Galegos, Honestidade, ialma, Jazz, Kamasutra, Lene, Mai, Nós, Ollar, Pai, Querer, Rebelión, Sociedade, Terra, Unión, Vagalume, Winchester, Xenerosidade, Yang, Zurdos.

É a poesía o alimento que dende o berce enche a miña vida.

É un vento de compromiso coa dor do noso pobo, o estímulo que guía a miña forza; esperanza para o idioma dos galegos; o camiño de honestidade e humildade que a miña ialma quixo e quere seguir.

Tamén é jazz nas noites de choiva, un baile en kamasutra de palabras que se aman de xeito lene no corpo das estrelas.

Noutras ocasións a poesía é a mai que recolle as bágoas dun tráxico Nós que poucos entenden. O ollar triste dun pai que quere rebelión nunha sociedade durmida que vive de costas á súa Terra.

Para rematar, direi que a unión dos vagalumes amosará un carreiro cheo de wínchester de xenerosidade sonora, un yang sen prexuízos que se erguerá sen medos, xunto a un yin no que os zurdos teremos un sitio.

 

Na rede:
Caderno do autor
A porta verde do sétimo andar
O Facebook do autor

Poemas:

AMANTE ROSALÍA
Quero que ela, a miña amante,
cubra o meu corpo de estrelas
e sentir o solpor errante
rubindo polas meixelas.

Quero cos seus dedos estuden
as engurras das miñas costelas
trazando mapas que borren
da miña pel as fronteiras.

Quero morrer nos seus ollos
descansar na súa terra
habitar nos seus beizos
medrar na súa herba.

E berrar o seu nome
cando a noite nos cega!

E berrar o seu nome
cando os desleigados nos negan!

Quero que ela, a miña amante,
encha o meu corpo de bolboretas,
e sentir a mañá bocexante
acubillada nas miñas pernas.

Quero vivir nos seus versos
sangrar na súa verba
labrar os seus camiños
rachar a longa pedra.

E murmurear o seu nome
para que ninguén a esqueza…

E murmurear o seu nome
para que ninguén a esqueza…

e murmurear o seu nome
e murmurear o seu nome

 

 

AMOR EN TE MAIOR
Ámote
meu amor
ámote,
e con esta afirmación
atrapo o teu corazón
ente
os
meus
dentes.

Quero alimentarme de te/span>
ser te
meu amor,
zugar a túa ialma
aa derradeira convulsión
do mundo.

Ámote
meu amor
ámote,
ente
os
meus
dentes,
baixo
as
miñas
unllas.

Ámote!
e quero destetarte
de
toda
materia,
e converterte
en ser luminescente,

ente
os
meus
dentes
amarte
a
a morte,

ser te…
nesta danza
cadenciosa
de tarantela
silenciosa.

Alimentarte
de te mesmo
e
finalmente
deixarte
exhausto
baleiro.

 

 

 

A HISTORIA DA LINGUA DA FRAGA

Os vellos contan
que houbo unha serea
que tiña peixes no cabelo
e prata na pel

que dos seus beizos nacían fermosas historias,
nunha lingua
que non lembraba ninguén.

Contan os vellos
que estaba triste por non facerse entender,
e que por mor disto fuxiu río arriba
buscando morrer.

 

Que foi dela?

Os vellos contan
que atopouna a Xoaniña,
boa amiga do cempés,
menciñeira no tempo libre
persoa amable e cortés

que en silencio escoitou a súa historia
mentres tentaba comprender,
as belas palabras saídas desa lingua
preciosa e triste á vez.

Contan os vellos
que a xoaniña xuroulle á serea
non a esquecer,
e é por isto que a lingua da nosa fraga
é un eterno canto de mel.

 

 

– 1 ACTO –

Fico só na conversa
na terra que esmorece,
sabendo que merece
sangue que a voz dispersa.

Eu só na luz perversa
ceo aberto aparece,
e pluma comparece
nesta pelexa adversa.

A miña ollada berra
e rompe a negra sorte
desta lingua de terra.

Non teño medo a morte,
teño gorxa, pel, guerra
gaivota de azul porte.

Agochada na noite
miña caída esperas,
mortos meus enumeras
con ar civilizado.

Mais mentres a voz loite
os deuses que veneras
no chan que ti vulneras
non atoparán criado.

Meu canto está aguzado
no intre de dor ferido
no ceo sinalado.

Non temo o estalido
dos parvos deslinguados
dos cegos foraxidos.

Todo eu, versos espidos
na terra que enmudece,
no calar que enfraquece
o noso soño luído.

Hei forxar canto erguido
palabra que aparece
verbo que permanece
no mar, bravo xemido.

Neste eido definido
construirei o noso mundo
cun fecundo estoupido.

Forte berro rotundo
de branco azul fundido
que fira o máis profundo.
 

– 2 ACTO –

Xa sinto escura voz
nauseabundo fío,
mais no verso porfío
novo tempo veloz!.

Pois meus irmáns confío
fortaleza feroz
na nosa fame atroz
ante este desafío.

Non haberá descanso
nin máis cegas soidades
nin home muller manso.

Non ás tristes cidades
de escravo calar canso
que tan ben fecundades.

 

 

– 3 ACTO –
Xa calo. Vou partir
a cantar dende as tebras,
e buscar mans nas pedras
que morran por vivir.

Calado resistir
serei sempre nas medras,
mentres ti, ceo empedras
e pensas en fuxir.

Serei limpo amencer
acubillo eficaz
flor sen esmorecer.

Martelo pertinaz
forte luz no esquecer
voz por sempre mordaz.

Son e vídeo do autor:
Vídeo: Non fagas caso filla

O cullarapo Croque from lassa design on Vimeo.

Canle do autor en YouTube

Unha reflexión sobre “Miguel Ángel Alonso Diz

  1. Pingback: O soño de Esther, de Miguel Ángel Alonso e Luz Beloso | Caderno da crítica

Os comentarios están pechados.