Andrea Nunes Brións

 

Nomeada por:

Rosa Enríquez

Celia Parra

 

Nomea a:

Sechu Sende

María Rosendo

Ana Romaní

Gonzalo Hermo

Xiana Arias

Lucía Aldao

Samuel L. París

O Leo

Olga Novo

María do Cebreiro

 

Bio-bibliografía:

Andrea Nunes Brións naceu en Marín baixo un frorecente manto de escamas. Trasladouse a Compostela fuxindo dos verquidos tóxicos de Ence. Alí entrou en contacto con diferentes persoas que acreditan nun mundo fóra do patriarcado capitalista. Nos seus momentos libres cursou a carreira de Filoloxía e un Máster cun nome moi longo.
Agora mentres busca traballo ben remunerado, escribe poemas e fai vídeos coas Candongas do Quirombo. A súa última obra é o poemario “Todas as mulleres que fun”, previamente sacou o poemario “Corrente do esquecemento” (Aturuxo, 2007) Colaborou en diferentes publicacións galegas como Dorna, Nova Ólisbos, Andaina, Revista Galega de Teatro, AulaFoto ou Tempos Novos.

 

Poética:

Todo comezou lendo as agachadas, un poema, iso que ardía, un nome, a mente ferida e o corpo atónito. A revolución é ese verso, espirse ou sair a rúa a berrar.

 

Na rede:

As Candongas do Quirombo

A autora na Galipedia

 

Poemas:

Serie do Tear 

(Poemas creados para a escolma de “Olladas sobre o Museo, a Poesia” para o Mueseo do Pobo Galego)

Era daquela, noutrora,

que faciamos unha potaxe de vixilia

sempre venres

 

e a avoa facíalle as rendas ao mantel

ou a enagua ou as camisas

e aprendeunos a facerlle a renda

aos alzadeiros

(cando a cociña aínda estaba núa)

 

A tardiña,

ti fiabas ca lá

co algodón

co liño

ou coa estopa

e iamos de recolleita

e sacabamos as fibras

e lavabamos a lá

 

mentres as mulleres todas

asubiabamos a Internacional.

 

2

Xuntabamonos así,

como cando non había pegamento

e xuntabas as pividas do marmelo co carozo

mollándoo na auga, e todo o pegaba.

 

Eramos irrompibles.

 

Nos tempos máis duros, xuntabamonos así,

como unsando o engrudo,

ca fariña no lume facías unha pasta

que quedaba con grumos pero todo o pegaba…

 

Non iamos nada a tenda,

xuntabamonos así,

como remedios naturais.

 

3

Despois de lavar a lá,

sacabas os fios,

unías as fibras e

mentres co pé, como as oleiras,

xirabas a roca para facer o novelo.

 

Os fios en vertical,

e cunha agulla íass facendo a malla.

 

Agora xa non,

usan micromallas,

chámanlle nailon.

 

Cortadas con laser,

as bragas,

non teñen costura.

 

4

A Umbelina Crespo (A Cautiva)

 

A miña “avoa vella” doíanlle

as mans de lavar nas rochas

de facer croché, calceta e bolillo.

ulcerábanlle as tripas en outono,

doíalle o amarelo.

 

Camiñaba durante horas (de Marín a Moaña)

collendo feixes de leña que logo vendía

por medio kilo de fariña no Outerelo.

 

O pasado era fregar o chan de xeonllos

e limpar, todas as noites, os zapatos

dos seus sete fillos.

 

Equilibrando ameazas

ou posibilidades.

Batendo cos desafíos.

O mercado era todo un acto público.

 

Os homes de branco

rapáronlle a cabeza

e déronlle a beber,

na praza do reloxo,

aceite de ricino

 

5

O poema sería

velas traballar na roca, novelando

 

Para trenzar un fío con outro,

ela botáballe cuspe.

 

Son e vídeo do autor:

Videopoema

Presentación: “Todas as mulleres que fun”

Unha reflexión sobre “Andrea Nunes Brións

Os comentarios están pechados.