Silvia Penas

 

Nomeada por:

Xabier Xil Xardón

Alberto Lema

Alba Méndez

Nomea a:

Xiana Arias

Claudio Pato

Elvira Ribeiro Tobío

Oriana Méndez

Xabier Xil Xardón

Lucía Aldao

María Lado

O Leo

Iago Castro

Gonzalo Hermo

 

Bio-bibliografía:

Realizou estudos de Filoloxía galega na Universidade de Vigo, cidade onde mora a día de hoxe. Exerce como profesora de lingua e literatura galega, ademais de dedicarse a outras tarefas profesionais. Os seus textos foron galardoados en diferentes certames de poesía e narrativa, entre os que cómpre mencionar o Premio de poesía da Universidade de Vigo 2005, co poema en cinco partes Neste Bosque. Cun conxunto de poemas intitulado A tiranía do des foi premiada en 2007 no Certame Galego de Creadores Novos GZcrea. En 2009 publica Biografía da multitude en coautoría con Elvira Riveiro Tobío, este poemario acadou o premio de poesía Victorano Taibo en 2009. Ten participado en numerosos recitais como membro do colectivo Redes Escarlata.

 

Poética:

A poesía é unha clase de perseveranza sobre o terreo queimado, a confianza en que, en lugar de que volva arder, alume.

 

Poemas:

Para consumo persoal

 

I

Que sucio era xogar con avións teledirixidos

E deixalos caer

E rebelarse

Non comer o iogurte despois do xantar

Dicir

Que desta vez

Se cadra unha vez, se cadra dúas

Os pés teñen máis chan

Que noutrora

E o documento inconfesado do amor

É unha inclusión

No cataclismo

Alguén chora por min abaixo

Estou asolagada en bágoas

anónimas

Imito

A súa dirección e afundo

Sopesadamente un corpo noutro corpo

Nunca antes descuberto

Está deitado e ouvea

Converte o prisma en planicie

E non escoita

Pero persiste

Pacto co silencio que amolece, agora,

Propóñolle a recuperación do músculo

Estiro as extremidades

E precipítome cara á fuga

 

 

 

II

Vivo na violencia

Termando de ser idéntica a min mesma

E esa alerta exhaustívame

E debilítame polo miúdo

 

 

E a derruba

É diferente da caída

Delimítome

En catástrofes

Remítome como sabes ao frío

Refírome como antes dixen

A estar no medio da mirada

 

 

 

III

É preciso que corra

É preciso que corra

É preciso correr e corrrer

Mesmo que  sexa sobre os charcos

Que se forman no camiño da miña casa

É preciso que corra

Para que esa honestidade non me alcance

Esa honestidade feroz

De ferirme

no centro do óso esterno

e cara a cara

 

 

I V

Efectivamente eu non son delito

Son só  para consumo persoal

 

 

 

Le Mepris

 

Chegados a este punto

somos outra vez descoñecidos.

Paula Costa

 

− Gústanche os meus ollos?

− Gustan

− E o meu pelo, gústache?

− Moito, gústanme moito

− E os meus pés, e a miña boca? Gústanche os meus peitos?

− Claro

− Comprendes o perfil das miñas pernas?

− ?

− Descifras a camba dos meus xeonllos, acádasme a profundidade das

virillas?

− Creo que si.

− As miñas tempas resolven o teu desasosego?

− Non sei

− Consegues aproximarte ao nacente da miña noca,

á raíz dos ombros, na espiña homofáxica dorsal?

− Non sei.

− Sentes a confusión que esta lingua deslabiada che suscita?

− Comezo a sentila.

− Utilizo unha anatomía pre-ventiva.

− Preventiva?

− Antes de ventar a túa fuxida, amósoche a saída en toda

a súa grandeza.

− A saída.

− Podes mastigar o músculo que me recobre a clavícula sen magoarme?

− Creo que podo.

− Queres?

− Non teño a certeza. Fáltame o impulso.

− Ah, entón será que a túa desmedida non pode suxeitarse

lonxe da miña inxenuidade.

− Tal vez.

− Advirto un sabor acedo nos teus pensamentos, e pónseme doenza de loba.

Ves como me medran os cabeiros?

− Vexo.

− Estás adormecendo?

− Estou a adormecer.

− Adiviño outro sabor acedo que me conmove.

− Eh?

− Pasareite pola espadeleira e ficarán de ti a penas os tomentos.

− Os tormentos?

− Non, os tormentos non, os tomentos. Son estes aquí, máis abaixo.

− Onde?

− Debaixo de min non, debaixo de ti.

− Os tomentos?

− O desprezo, iso, o desprezo.

 

 

 

A gata lunática

 

Podes chamarme triste

como nome de pía ou até de impía

podes desarborarme a copa de ciprés

que traio ao lombo,

pois xa non son meniña con melena e piruleta

 

Podes habitarme as rúas devastadas

e despois cuspir a carabuña

que deixei nun cruzamento

que hoxe a lúa comeza a minguar

e o meu deambular é veleno

nos ollos dos cánidos

 

Podes chamarme cidade ou triste

podes

exiliarte de min a cada paso

a miña elasticidade é tan exacta

para a túa desnutrición

de reflexos novelados!

 

Podes desorbitar a miña fosa, tan oca por dentro

pois de dentro de min algo que

me sobrevive dá voltas enteiras

por riba das nubes

e primaverea no azul

 

Así que podes chamarme triste,

e negarte tres veces a ti mesmo

eu póñome debaixo dos incendios

e de todo estou por riba

para non soñar máis alto

 

Son gata lunática e asisto no teu parto

de crisálida, as miñas sete vidas

pertencen a un pedazo de terra innomeable

 

Non son deusa de as mornas

e maxia nos zapatos, son gata común

das que se atopan a moreas

nas entrañas dos camiños

 

Podes chamarme triste ou lúa

de cen noites de Cabiria

acaso unha desas prostitutas

me sacrifique no centro da escuridade

Paseo soa nos tellados,

as veces observo,

xusto antes de que saia o sol

a cadencia deste meu vagar de lunática.

 

Son gata lunática e con cío,

son gata acróbata e errática

son gata que no espello se delata

son gata famenta de semanas

ai, gata insensata!

 

Felinízareite pola beira do mar

que gardo acuosidade de piraña

 

Son gata engatusada no eco de este miar

sen data

a miña condición procede

dunha idade en que a tristeza

non había

mais podes

podes chamarme triste e negarte

a ti mesmo

tristecentas veces