Rochi Nóvoa Vázquez

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Miguel Ángel Alonso Diz
Alba Méndez

Nomea a:

Belem de Andrade

Bio-bibliografía:

Podedes dicirlle a quen vos pregunte que me chamo Rosa María, pero que os amigos daranme o nome de Rochi, nome de guerra e poesía. Tamén lle podedes dicir que un toque xeado e escuro os espera trala porta da miña obra, non se sabe ben por que, pero quizais sexa que facía frío cando nacín a principios de Novembro do 1975 ou que as cousas non latexan como deberan baixo un sol de xustiza.

Mestra de vocación e profesión, traballo, leda neste campo, e con ganas de compartir e poder gozar das flores que os vivos regalan e que non se gardan para tempos por vir.

Obra:

  1. Cos pes na Terra e a alma na Lúa!! (Escolma de poemas propios en galego). 2009.
  2. Dicionario Galego-English, English-Galego. 2009.
  3. Recipes and Tips in the English Classroom. 2009.
  4. Farrapos de Boneca , Decembro 2013. Libro de poemas, fotografía e CD de recitado e cancións.
  5. Bolboretas de cor. 2014

Libros colectivos:

  • Xabarín 18, 18 anos dun proxeco normalizador, xullo 2013.
  • Versus Cianuro, poemas contra a mina de ouro de Corcoesto, 2013.
  • Alén do silencio, obra colectiva, 2014.

Poética:

A miña musa suspira en laiantes versos de escura beleza. Unha fada amiga, de fráxil aleteo sérvelle de mensaxeira. O resto xa é da fortuna e dos influxos nocturnos da Lúa.

Entendo a arte e por suposto a  poesía como o máximo expoñente do sentir e da visión  particular de cada artista.

Na rede:

Caderno da autora

Libros dixitales:

  1. Sen ti son eu
  2. Richi

O “facebook” da autora

Poemas:

A melancolía non sabe de crises

A melancolía…
A melancolía… Non sabe de crises
Instálase , e xa non se vai.

Aparece a dor
que non atopa acougo
nin nos prantos, nin nas bágoas.

Parece ás veces
que a lúa quere bicarte
envolvéndome en harmonías equidistantes
e aparecen as formigas bulindo por min.

Teño para escribir un libro:
a pluma dun corvo,
o tinteiro da ausencia,
a folla pálida e virxinal,
o silencio.

O reloxo parado,
un saco de bicos por abrir,
versos que non nacen,
bolboretas cegas.

Papoulas disecadas,
lembranzas entreabertas,
un álbum nocturno
e unha caixa baleira.

Morriña, tristura…
A melancolía non sabe de crises
Non.

 

 

A Sachadora (2011)

Minten! os versos que din
que a soedade é unha pendente estrepitosa
que percorre a alma afogada
sin fe, sin esperanza desvalida.

Minten! Cando din que o corazón
canso, retírase
de marcar horas perpetuas
de penitencia extrema.

Minten! As letras que maldín
o amor e as suas lerias,
por que treman ao pensarte
e adoecen por estar a túa beira.

E co tempo
empezas a entender…
Que os bicos non son contratos,
que os agasallos non son promesas
e a distancia non é obstáculo.

Aceptas a derrota
coa cabeza máis alta,
os ollos máis abertos.
que o amor non é comodo,
non é sexo, nin seguridade.

Laberintos de literatura
para chegar ao cumio do espíritu.
berros rasgadores
que non chegan aos tímpanos sordos.
alquimistas, poetas, artistas… despistados.

Prudencia condenada
non deixa saír o que dicta a alma.
Pastores, rabaños
coléricos, críticos non refinados.

Vítima inocente
da violencia do amor
atravesada pola daga
da sachadora.

 

 

Nas lousas (2013)

Paga tanto a pena, un único momento ?

Xa demostrei que podía sobrevivir,
agora… non me abonda!.

Lanzo ao vento  verbas covardes
namentres  perdo palabras no infinito.
como algúns bicos… como algúns bicos!

Como se poden perder bicos?.
Farei un cemiterio
con tódolos versos que escribo,
con cada palabra que voou,
con cada  intre ido.

Será calmo e morno,
as verbas de arame
xaceran
cos soños perdidos.

As follas escritas da abstracción
nas lousas sepultadas
do Mausoleo
lembrarán ao lector
cerrar xanelas
para esquecer o reloxo nefasto
no escenario da vida
interpretando  sempre á DONA  CLEMENCIA.

 

 

Chegou a hora

A man que manexa a pluma vale tanto como a que conduce o arado”. Arthur Rimbaud

Reporteiros alugados
disfrazan esteticamente
momentos de dor e pranto.

Teólogos capitalistas
non ven a un pobo asoballado,
políticos corruptos
paponean os peitos cheos
de poder putrefacto.

Necios que non escoitan
insensibles ao declive estrepitoso,
sendo testemuñas, protagonistas
e vítimas do goberno ditador
que nos quere ter calados.

É tempo de afianzarse
de premer nas tegras o desencanto .

Os meus beizos teñen sede de xustiza
a conciencia …
unha débeda mentras tanto.

 

NOVOS POEMAS ENGADIDOS EN XANEIRO DE 2015

 

Quérote como se quere por vez primeira
por que antes …  Non te coñecía
non sabía de ti.

A ti chego libre
sen ataduras
convencida de esperarte detrás de cada caterva
namentres ti
recibes as mensaxes emitidas polas precipitacións.

Quérote máis
por que noutrora coñecín o fracaso
o tedio e os arrebatos propios incontrolados,
por iso lle fago trampas a morte
xa que non teño ganas de marchar.

Quérote por vez primeira
como cando adolescente brillan os ollos
pero coa madurez do paso dos anos,
por iso te agardo nas distancias do camiño.

Quérote
por ser ti quen enche
a miña tolemia desmedida
aceptándoa e aliviando así a agonía
ao tempo que soñamos espertos
Cun crepúsculo lunar
Namentres agochamos na almofada
“ OS QUE DIRÁN “.

 

 

Prostitúesme ti co teu de dedo
cando me acusas de claudicar por
esixir os dereitos dos meus fillos.

Pégasme si, pégasme
cando te esqueces dos meus sentimentos
e logo supricas perdón insultándome
coma resposta aos meus silencios.

Nin PÉCORA, nin FULANA
pero iso si tampouco CALADA
nin SUMISA, nin COITADA.

Deixo cada mañá no roupeiro
o vestido do medo
para non coleccionar tristezas
regalar bicos velenosos
nin almorzar intrigas.

E ti
tentas atarme
e atragóaseche o meu nome
cada vez que o pronuncias
non te unas a min Non
pero non tentes pararme
alúmenos eu … Defendo unha causa.

 

 

POSTRADA
Agora , que estou prostrada neste leito
E o tempo que teño é xusto
Confesareiche que:

Pasei anos desfigurando noites perfectas
Imaxinando días soleados no inverno
Andar ao revés…sempre se me deu ben.

Blasfemei, rin
Chorei, vivín, morrín
Soñei….

Segundo a lúa da tolemia construín
Un verso, unha imaxe,
Debuxei un momento,
Alcaiotei parte das feridas.

E agora…
Agora fico prostrada nesta cama
De sabanas limpas, frías e desinfectadas.

Sen contacto human,
Esnaquizando lembranzas
dos descensos ao inferno.

Morrín con anterioridade
Cando por parva, fun escrava da rutina
E fuxín acovardada do amor.

Cando perdín un proxecto
Por “ Paura “ a comezalo
E cando o negro estivo por riba do branco,
sempre subliñado co medo.

Agora, que estou prostrada neste leito
E o tempo que teño é xusto
Direiche… que non temo a morte,
A morte… non me é estraña.

 

 

As caixiñas musicais
Para esquecer…

Hoxe é un bo día!.

Gosto das caixiñas musicais transparentes,
Esas que só con miralas
Sabes o que senten e o que teñen dentro.
E déixome namorar
polas melodías que albergan dentro.

Son máxicas!
Teñen incluso un misterio,
Saben que vivir…
Non é só respirar e sentir latexa-lo corazón
Ao ritmo das emocións.

As caixas musicais si…
Son o evanxeo do delirio
As oropéndolas que cantan.
As estrelas da esperanza onde comeza o ceo.

Falan mainiño, pensan rapidamente
Nunca se rin dos soños dos demais.

Teño unha favorita
Por que a miña caixiña musical
É o comezo tozudamente agochado
Detrás dos finais.

 

 

Oitenta lúas, en ceo aberto
Oitenta lúas o silenzoooo
Oitenta lúas veladas
Milleiros de estrelas que as amparan.

Voces cobardes
Escritos valentes
Que tentan aloumiñar
E transmitir calma.

Poesía atragantada
Que busca vida
No sangue quente
Dos corpos fríos
apaliarei a vosa dor
Mantereivos erguidos
Para que vexades no túnel
Sempre, sempre, sempre
A luz da aurora branca.

Oitenta lúas…
Millerios de estrelas vos acompañan.

 

 

 

A PUTA DOS LIBROS
Quixestes facerme a puta dos libros
a corrompida nas novas
a indesexable buscadora pecaminosa
namentres vos berrei repetidas veces NON!

Agora fornico con teorías
entre a tolemia, o medo e o voso pensamento.
Derramo sobre o altar da rabia
a xustiza dun país que non entendo
que non me respecta
converténdome en provocadora
roendo o pouco que puido quedar de mín.

Consentido, dixo a xuíz
e deixáronme tirada
como un anaco de carne comestible
que sobra cando hai fartura.
Quen serei eu agora?

La joven violada en la Feria fue grabada con un teléfono móvil

La juez decidió el martes poner en libertad con cargos de violación y robo con violencia a los tres jóvenes, algo que fue recibido con aplausos y vítores por los familiares y vecinos de los detenidos

32.000 niñas surafricanas menores de siete años fueron violadas en los últimos 18 meses por personas infectadas de Sida

Katja Reim.- La creencia que una relación sexual con una mujer virgen cura el VIH/Sida, ha traído como consecuencia que en Sudáfrica se viole a niñas y bebés. En los últimos 18 meses, la policía registró 32.000 abusos sexuales hacia niños y niñas, 16.000 de ellos, menores de siete años.

 

 

A MIÑA CIDADE ESTÁ TRISTE
Fadwa Tuqan (poetisa palestina)

Comeza ela o poema
no día da morte e traizón
e os nosos ouvidos
non poder deixar de escoitar os laios
dos rapaces que xa no xogan, nin cantan
as cancións da infancia
que corresponde a unha vida roubada.

E venme á cabeza Celso Emilio
Cando escribía
Se é tua a miña noite,
se choran os meus ollos o teu pranto,
se os nosos berros son iguais,
coma un irmáu che falo.
Anque as nosas palabras sexan distintas,
e tí negro e eu branco,
se temos semellantes as feridas,
coma un irmáu che falo.

Por que a man que desterra
os homes que violentan e violan
os que atravesan os peitos con crueldade
e impoñen
teñen que ser castigados
pola humanidade
sexa cal sexa o pobo que chore.

Busco un eco hoxe
para que Palestina resoe
para que rexurda das cinzas
para que as familias retornen.

E atragantóanse as palabras
do mesmo xeito que o arame
que delimita a liberdade
dos irmáns que hoxe sofren.

Tezo este versos
escuros como a noite
para que voen coa luz
do mesmo sol
que nos cobre.

 

 

A CONTABILIDADE PARA OS MORTOS ( 2 PÁXINAS)

E deixo de escribir para que corra o tempo
xogando coa vida como se non me importara
mantendo silencio pero atenta.
Será o reloxo nefasto o que poña o til que falta!
E seguirei aquí.

Entre a morte i eu
hai apenas un instante
ás veces parece unha vida
outras un suspiro.

Entón idealizo, proxecto
para retrasar a visión do final
e atraveso o camiño inexorable
con eventualidades.

Sóñote, pénsote, síntote
xógote, quérote, quéimote
fágoche o amor sen que te percates
e mátote, sí MATOTE
para re-inventarte na miña cabeza
e sobrevivir soñando
para manter acesa a chama da ilusión.

Así evito contar o tempo de chegada
o tempo perdido,

non conto xa nin contos
por que contar a vida é de paifocos
a contabilidade para os mortos
que lle sobra o tempo
para cadrar balances.

(E remato cos cambios de Daniel Rodicio
feitos no meu estado)

E non deixo de escribir para que non corra o tempo
non xogando coa vida como se non me importara
non mantendo silencio pero atenta.
Non será o reloxo nefasto o que non poña o til que non falta!
E non seguirei aquí.
Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube

José Estévez

 

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Alberte Momán

Asun Estévez

 

Nomea a:

Naír García Abelleira

 

Bio-bibliografía:

José Estévez López, fillo dos anos da fame (10-2-1954) nunha aldea do concello de Guntín (Pacios de Pradeda), mestre na Terra Cha durante menos dun ano, secretario do Concello de Baralla durante máis de 10, xefe de servizo en industria durante 6 anos, e xefe de sección xurídica do Sergas en Lugo.

A súa carreira literaria pasa por colaborar coa revista Xistral que edita o concello de Lugo e por autoediccións. Publicou a novela MORTE NA MURALLA e o poemario A TÚA AUSENCIA QUE NON SE APAGA en meubook, a novela FUGAZ COINCIDENCIA en redelibros  e os poemarios NAÍR nesta última editorial e ASETEANDO en a porta verde do séptimo andar.

 

Na rede:

O “facebook” do autor

O “Twitter” do autor

Máis do autor

 

Poemas:

Do libro A TÚA AUSENCIA QUE NON SE APAGA

 

VERSOS escritos con furia para Carme Fl

e hoxe restaurados con cólera para YARA Fq

(se a vedes por aí, a Yfq, se a vedes dicídelle

que eu a ando buscando en todas as pupilas;

se por azar a vedes, por favor, confiádelle

que a ando esculcando en todas as olladas)

 

 

Faleiche

de Castelao

meu amor

e non me entendiches,

conteiche caen bombas

sobre Bagdad,

hai nenos mortos,

a centos,

e ti “qué pena, tan pequeñitos…”

e eses segundos para min

foron como séculos,

chovían croios

no lugar de metáforas,

mellor nin o toques,                                                                        

baixo mínimos,

noqueado,

nada que facer,

ti a tese

eu a antítese (ou viceversa)

e sen posibilidade de síntese

e calo, e calo…

¡somos tan diferentes…!

 

Estando tan cerca

¡estamos tan distantes…!

 

…e rompín a chorar

e abandonei a idea

de volver a empezar…

 

Para

non seguir

asañándome

comigo, quero crer

que ti es unha moza

ordinaria, unha persoa vulgar,

simple, estúpida, unha paifoca,

unha superficial, unha mediocre,

aduladora do prestixio convencional,

abstemia na cultura (a túa cultura: “chiflada

por los trapitos”), carne de culebróns, víbora,

cotilla, cretina, un feixe de toxos, un feixe de xestas,

unha fértil caixa de música desafinada, un rabaño de apatía

(nada transgresora: como il faut), insubstancial, estrela fugaz,

un

xoguete

infantil,

unha xudas

contando

as moedas

de prata

(femme fatale, querendo

voar alto pero con chumbo nas alas),

unha pura sangue da insensibilidade

(a sensibilidade na sola dos teus zapatos),

un avión baleiro tan triste coma unha fábrica

abandonada, unha aldea deshabitada, unha casa

sen tellado, deprimente e deprimida, a fotocopia

dun paxaro triste en tempo de inverno… quero crer,

quero pensar nunha caravana de insultos, nesta deriva…

 

¿Serás amor,

un largo adiós que no se acaba?

 

Acurralado

como estás,

prepárate amigo

-a min mesmo falo-

para partir rumbo

do misterioso mundo

daqueles

que aman sen ser amados,

esa escola compartida

por poetas malditos,

suicidas extramuros,

confidentes extraviados,

oblicuos, tépedos derrotados

da imposible permanencia do fado.

 

O que ben amas…

Para as fendas do corazón

non serven parches de aire.

 

Descarto

o proxecto de regresar

de xeonllos na cabeleira

do vento.

 

En todo caso,

e se ti consentes,

que me enterren

nas trenzas do lindo sorriso

que debuxan os teus labios…

 

A dicir verdade, nesta historia

navego a  dez graos e unha palabra

de latitude do teu amor…

 

…e xa sei

que partín demasiado tarde

na túa procura e que…

 

A pesar de todo, xúrocho,

a pesar de todo ¡todo foi tan bonito…!

 

… se a vedes por aí dicídelle

que a ando buscando en todas as olladas.

 

L´amour est à réinventer, on le sait

J. ARTHUR RIMBAU

 

 

 

Do libro NAÍR

 

N A Í R

ou a fermosa ilusión de regar cada día, nesta excursión a trote lixeiro ata o cume dos sentimentos, os meus bicos cos lóstregos de auga fresca do teu dionisíaco manancial para así poder gozar o exquisito perfume dos caraveis vermellos que medran nos teus beizos de filla de Afrodita. Unha excursión que moitos alcumarán de ridículo poema de amor rídiculo, pero… Pessoa: “As cartas de amor, se há amor;/têm de ser/ridículas”.

 

Creo en ti meniña, creo en ti e prégoche que ilumines coa túa estrela de amor e claridade, de patria e liberdade, na miña bandeira un futuro branco e azul, antes de que a neve do derradeiro inverno borre todos os camiños, antes de que chegue a hora de ser expropiado pola maléfica noite sen cama e sen pixama que se esconde nas dunas deste fráxil fogar de espasmos no que habito porque

 

“Hai tanta morte antre os dous

que non podo arrincar o loito

para che falar…”(Méndez Ferrín)

 

 

Do libro ASETEANDO

 

Alguén algún día,

con

premeditación

oxidada

e aleivosía

de salitre,

deixou

no

noso macuto

(sen ruído,

sen levantar a voz

pero con inspiración

de drama

insustentable),

un feixe

de versos

de austera

estirpe

e  tamén

o diagrama

da túa-miña cara.

E no impoluto xardín da nosa egolatría incubamos na utopía limiar de artroses, succionamos lapas dun facho mercenario que se refuxiaba nas herexías e insomnes enxertamos horizontes de coirazas e perversións nas nosas vidas.