Asun Estévez

 

Nomeada por:

Miguel Ángel Alonso Díz

 

Nomea a:

Miguel Angel Alonso Diz

José Estévez

Lupe Gómez

Ana Romaní

Xosé Vázquez Pintor


Bio-bibliografía:

Nacín en Bueu (Pontevedra), nun outono dun bo ano. Son Auxiliar de Enfermería Xeriátrica. Membro da Asociación de Escritores e Artistas Españois e unhas cantas cousas máis que van enchendo o meu tempo e a miña vida.

Dende que teño uso de razón escribo, para min esta é unha forma de estar na vida e de sentir.

É no ano 2008 cando a miña obra comeza a ver a luz co meu primeiro libro “Pel de muller”, que sae á rúa abrindo un novo universo ante os meus ollos. A editorial Ir Indo, de Vigo, aposta polo meu traballo, e é así como comezo a miña andaina literaria cara ó mundo. O soño que fun acariciando ó longo do tempo convértese en algo tanxible. Presentacións e recitais na miña terra. E tamén un percorrido literario polo meu querido Portugal.

En abril do ano 2009 participei no 1º Encontro Internacional de Poesía que se celebrou en Aveiro (Portugal), foi alí onde naceu o poema que eu dediquei a Aveiro e que saíu publicado na revista “Revista Folhas- Letras & Outros Oficios”.

No mes de xullo, dese mesmo ano, despois de doce edicións, fun a primeira muller en facer o pregón da Festa Do Viño Tinta Femia de Cela (Bueu).

Durante un tempo (2009-2010), coordino e presento o programa de radio “Cita coa vida”, na emisora Municipal de Poio (Pontevedra), este programa cultural supuxo para min unha experiencia sumamente enriquecedora, tanto a nivel profesional coma persoal. É así, que vou descubrindo novos horizontes. Vivo novas experiencias e decátome de que a comunicación, escrita e falada, é fundamental para min.

No outono de 2010, sae un novo libro, “Bicos de sol”, un conto que nace para desdramatizar o impacto que supón unha grave enfermidade no seo dunha familia. Este conto saíu tamén publicado en castelán. Sigue despois un novo poemario, “Noites, amenceres…e algo máis”. A primeira presentación destes libros tivo lugar en Avis (Portugal), no Encontro de Escritos & escritores. Despois disto, presentacións e recitais por varios puntos de Galicia, sempre arroupada con música.

No 2011, participo no libro Pegadas, do colectivo A Porta Verde do Sétimo Andar. Unha trintena de voces diversas damos vida a este traballo, na necesidade de dicir e de permanecer.

E así sigo, neste mundo de palabras, gozando cando escribo e cando recito. Sentíndome afortunada por poder dicir o que penso e o que sinto.


Poética:

Entendo a poesía como a forma máis pura de expresión e creatividade, a que me permite ser máis eu, máis  verdade,  a  que me fai bailar cunha forza sempre nova.  A cidade favorita a que volvo unha e outra  vez, o veleno  e o antídoto, a tentación que me provoca e arrastra o reconforto.

Poesía, o lugar máis íntimo, a sublime caricia , a espiga luminosa sempre erguida. A voz que o enche todo e me fai libre!

 

Na rede:

O “facebook” da autora

 

Poemas:

DARÍA TODO…E MOITO MÁIS

Daría o que non teño

(e moito máis)

por posuírte…

Na beira da Praia

amarte ata romper.

 

Mírame con luxuria.

Como só ti sabes.

Estou núa…

Os teus ollos

cúbrenme de luz.

Coa maxia dos teus dedos

debúxame bolboretas…

nas nádegas.

Co zume dos teus bicos

escríbeme…

un poema.

Quero perderme

na caverna

da túa boca.

Mergullarme e afogarme

no néctar salgado

da túa pel.

Percorrerte coa lingua.

Cachear os recunchos…

con caricias obscenas.

 

Daría o que non teño,

(e moito máis)

por posuírte…

Neste leito de area

todo temos,

todo vale.

Teño tanta sede, amor!

Sede de ti…

De todo o teu.

Móllame enteira.

Faino amodo.

Sen présa; sabe mellor.

Respiro o teu alento,

síntote que medras.

O sangue queima

estouran as veas.

Millares de sensacións

anegan os sentidos.

A frecha do teu desexo

fai florecer o que toca.

Na cova estrálanme

fluxos de chuchamel e menta.

Caraveis rebentóns

engalánanme os peitos.

Achégate ó regueiro.

Atraca a túa barca.

Nestas augas agarimosas..

Paladea os licores,

De limón e canela.

Os pétalos de pracer

arríncame cos beizos.

Deixa que esvare  o zume

nas miñas coxas suaves.

 

Agora si;

arremete sen pausa.

Sen tregua.

Sen piedade.

Sinfonía de sabores…

Éxtase.

 

Daría o que non teño,

(e moito máis)

por posuírte.

Nesta Praia son feliz.

Son feliz nesta area.

Son feliz.

Se estou contigo.

 

Pel de muller, 2008

 

 

DEIXANDO ATRÁS

Atrás quedaron aqueles días

cando pintaba xanelas no ceo

e durmía a sesta na lúa.

 

Cando descifraba as verbas

nos tellados grises das tardes,

nas viaxes a calquera parte.

 

Atrás deixei a muller

apresada nun reflexo do vento,

co cabelo mollado de néboa

e a risa sabendo a canela.

 

Atrás deixei o camiño

que conxugaba os meus pasos.

A imposible brasa carnal

da miña presenza.

 

Agora, levo as raíces

atadas na gorxa.

Os ollos abertos

e nos pés prendidas as marusías.

 

Noites, amenceres…e algo máis, 2010

 

SOPRA O VENTO

Sopra o vento

e a miña lingua desbórdase,

coa voz envolta en farrapos

e as mans cubertas de ecos.

 

E abro as portas

que onte pechou o medo.

Arrinco as pegadas cravadas na carne,

borrachas de esquecemento

neste ceo destecido de mentiras.

 

E só quero ser eu!

Que non me maten

con armas lingüísticas.

 

Vomitar o que sinto

ata que rachen e sangren

as miñas cordas vocais.

 

Destapar o hermético.

Construír cidades

con linguaxes diferentes.

 

Sopra o vento

e neste precipicio escribo,

proclamando una fala!

 

Proclamando a liberdade do meu idioma!

 

Noites, amenceres…e algo máis, 2010

 

 

AFRODITA

Afrodita dorme.

Exiliada nun penedo de mármore,

coa escuma de mar reseca

e os corais fendéndolle as trenzas.

 

Coroada de lúas, cala e sofre,

érguese inocente na propia culpa.

E cerra en falso a ferida

que a vai matando.

 

Afrodita dorme,

na Terra das desidias

coas xanelas abertas…

por si acaso.

E mentres tanto o mundo

baila a ritmo de tango…

esquecéndoa.

 

Pegadas, 2011


Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”

Sempre co mar

Aveiro