José Estévez

 

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Alberte Momán

Asun Estévez

 

Nomea a:

Naír García Abelleira

 

Bio-bibliografía:

José Estévez López, fillo dos anos da fame (10-2-1954) nunha aldea do concello de Guntín (Pacios de Pradeda), mestre na Terra Cha durante menos dun ano, secretario do Concello de Baralla durante máis de 10, xefe de servizo en industria durante 6 anos, e xefe de sección xurídica do Sergas en Lugo.

A súa carreira literaria pasa por colaborar coa revista Xistral que edita o concello de Lugo e por autoediccións. Publicou a novela MORTE NA MURALLA e o poemario A TÚA AUSENCIA QUE NON SE APAGA en meubook, a novela FUGAZ COINCIDENCIA en redelibros  e os poemarios NAÍR nesta última editorial e ASETEANDO en a porta verde do séptimo andar.

 

Na rede:

O “facebook” do autor

O “Twitter” do autor

Máis do autor

 

Poemas:

Do libro A TÚA AUSENCIA QUE NON SE APAGA

 

VERSOS escritos con furia para Carme Fl

e hoxe restaurados con cólera para YARA Fq

(se a vedes por aí, a Yfq, se a vedes dicídelle

que eu a ando buscando en todas as pupilas;

se por azar a vedes, por favor, confiádelle

que a ando esculcando en todas as olladas)

 

 

Faleiche

de Castelao

meu amor

e non me entendiches,

conteiche caen bombas

sobre Bagdad,

hai nenos mortos,

a centos,

e ti “qué pena, tan pequeñitos…”

e eses segundos para min

foron como séculos,

chovían croios

no lugar de metáforas,

mellor nin o toques,                                                                        

baixo mínimos,

noqueado,

nada que facer,

ti a tese

eu a antítese (ou viceversa)

e sen posibilidade de síntese

e calo, e calo…

¡somos tan diferentes…!

 

Estando tan cerca

¡estamos tan distantes…!

 

…e rompín a chorar

e abandonei a idea

de volver a empezar…

 

Para

non seguir

asañándome

comigo, quero crer

que ti es unha moza

ordinaria, unha persoa vulgar,

simple, estúpida, unha paifoca,

unha superficial, unha mediocre,

aduladora do prestixio convencional,

abstemia na cultura (a túa cultura: “chiflada

por los trapitos”), carne de culebróns, víbora,

cotilla, cretina, un feixe de toxos, un feixe de xestas,

unha fértil caixa de música desafinada, un rabaño de apatía

(nada transgresora: como il faut), insubstancial, estrela fugaz,

un

xoguete

infantil,

unha xudas

contando

as moedas

de prata

(femme fatale, querendo

voar alto pero con chumbo nas alas),

unha pura sangue da insensibilidade

(a sensibilidade na sola dos teus zapatos),

un avión baleiro tan triste coma unha fábrica

abandonada, unha aldea deshabitada, unha casa

sen tellado, deprimente e deprimida, a fotocopia

dun paxaro triste en tempo de inverno… quero crer,

quero pensar nunha caravana de insultos, nesta deriva…

 

¿Serás amor,

un largo adiós que no se acaba?

 

Acurralado

como estás,

prepárate amigo

-a min mesmo falo-

para partir rumbo

do misterioso mundo

daqueles

que aman sen ser amados,

esa escola compartida

por poetas malditos,

suicidas extramuros,

confidentes extraviados,

oblicuos, tépedos derrotados

da imposible permanencia do fado.

 

O que ben amas…

Para as fendas do corazón

non serven parches de aire.

 

Descarto

o proxecto de regresar

de xeonllos na cabeleira

do vento.

 

En todo caso,

e se ti consentes,

que me enterren

nas trenzas do lindo sorriso

que debuxan os teus labios…

 

A dicir verdade, nesta historia

navego a  dez graos e unha palabra

de latitude do teu amor…

 

…e xa sei

que partín demasiado tarde

na túa procura e que…

 

A pesar de todo, xúrocho,

a pesar de todo ¡todo foi tan bonito…!

 

… se a vedes por aí dicídelle

que a ando buscando en todas as olladas.

 

L´amour est à réinventer, on le sait

J. ARTHUR RIMBAU

 

 

 

Do libro NAÍR

 

N A Í R

ou a fermosa ilusión de regar cada día, nesta excursión a trote lixeiro ata o cume dos sentimentos, os meus bicos cos lóstregos de auga fresca do teu dionisíaco manancial para así poder gozar o exquisito perfume dos caraveis vermellos que medran nos teus beizos de filla de Afrodita. Unha excursión que moitos alcumarán de ridículo poema de amor rídiculo, pero… Pessoa: “As cartas de amor, se há amor;/têm de ser/ridículas”.

 

Creo en ti meniña, creo en ti e prégoche que ilumines coa túa estrela de amor e claridade, de patria e liberdade, na miña bandeira un futuro branco e azul, antes de que a neve do derradeiro inverno borre todos os camiños, antes de que chegue a hora de ser expropiado pola maléfica noite sen cama e sen pixama que se esconde nas dunas deste fráxil fogar de espasmos no que habito porque

 

“Hai tanta morte antre os dous

que non podo arrincar o loito

para che falar…”(Méndez Ferrín)

 

 

Do libro ASETEANDO

 

Alguén algún día,

con

premeditación

oxidada

e aleivosía

de salitre,

deixou

no

noso macuto

(sen ruído,

sen levantar a voz

pero con inspiración

de drama

insustentable),

un feixe

de versos

de austera

estirpe

e  tamén

o diagrama

da túa-miña cara.

E no impoluto xardín da nosa egolatría incubamos na utopía limiar de artroses, succionamos lapas dun facho mercenario que se refuxiaba nas herexías e insomnes enxertamos horizontes de coirazas e perversións nas nosas vidas.