Eli Ríos

 

 

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Alberte Momán

Nomea a:

Roi Vidal
Andrés Suárez – Chile
Manuel Outeiriño
Rosalía Fernández Rial
Helena de Carlos
María Reimóndez
Carlos Quiroga
Ramón Neto

Bio-bibliografía:

Nacín en Londres ao mesmo tempo que o punk rock pero, ao pouco tempo, regresei ás terras de Ordes onde me criei. Despois de moitas voltas e reviravoltas decidín instalarme ao pé do Castro de Elviña.

1- Obra publicada.

1.1- Individual

  • nós escoitando o badalo de MarienplatzEspiral Maior2010.
  • Maria2013, O Figurante.
  • Anamnese, 2014. Sotelo Blanco.
  • Diario de fotogramas, 2014, Concello de Riveira.

1.2- Colectiva

  • Rúa da Cancela, 2010, A. C. Caldeirón.

2-Premios

  • XII Premio de Poesía Concello de Carralno 2009, por nós escoitando o badalo de marienplatz.
  • IV Certame de poesía erótica Illas Sisargasno 2009, por Rúa da Cancela.
  • I Premio de Poesía Figurante no 2013, por Maria.
  • II Premio de Poesía Manuel Lueiro Reyno 2014, por Anamnese.
  • XVIII Certame Francisco Añón de Poesía no 2014 por Doe tanto a túa ausencia.
  • Segundo premio do I Concurso de Poesía Centro Recreativo de Artes en 2014, por Diario de fotogramas.

Poética:

A poesía é a orde matemática das palabras que esparruñan os mundos da imaxinación.

Na rede:

Caderno da autora
A autora na “Galipedia”
A autora na “AELG”
A autora en “A Sega”

Poemas:

prendo a luz
aínda
que
é
de
día
só para confirmar

que a loura
segue no caldeiro
que a xanela
non transloce a rúa
que o teu nome
está mal dito
apago a bombilla

para reafirmar

que penso e existo

tamén na penumbra

 

nós escoitando o badalo de marienplatz (2009)

 

 

 

bile

azafrán

cuspida

contra

as esquinas

redondas

límite

onde as xemas

deteñen

as elipses

arquivado en: decoración de interiores

 

nós escoitando o badalo de marienplatz (2009)

 

Vídeo, son, imaxes, +:

Prendo a luz

 

Ramón Blanco

 

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Ramiro Torres

Rosa Enríquez

Ramiro Vidal Alvarinho

 

Nomea a:

Manuel L. Rodrigues

 

Bio-bibliografía:

Nacín en 1979. Crieime en Cando (Outes). Son membro do colectivo literario Sacou. Moitos dos meus primeiros textos apareceron na revista A Caramuxa, que era o voceiro deste grupo fundado na vila de Noia a finais dos noventa. Na Casa da Gramática, publicación do instituto onde estudara, seguen a editarme versos. No 2005, aproveitando que traballaba na editorial Toxosoutos, xuntei unha escolma poética no libro Orfeu en soños. Co selo da editora Acha Escrava, proxecto herdeiro do colectivo Sacou, publiquei un novo poemario no 2012: Emily on the road.

 

Poética:

Levo varios anos dedicado ao estudo da estulticia humana, lamentabelmente sen poder aportar resultados concluíntes. Cando tento canalizar esta obsesión a través da arte literaria, acostumo escribir ensaios poéticos, que despois destrúo ou publico (talvez outra forma de destrución). Creo na violencia natural.

 

Na rede:

Caderno do autor

O autor na “Galipedia”

O autor no “Caderno da crítica”

O autor no “Criticalia”

O “facebook” do autor

 

Poemas:

CANDO BAIXEI CO CAN AO RÍO

 

Entrou decembro

era noite

hoxe cando baixei co can ao río

el vai sempre diante

a correr

só nos amarra unha corda de pensamentos

chovera toda a tarde e a terra estaba húmida

conforme descendiamos a costa deixando atrás os farois da estrada

a escuridade ía envolvéndonos

el afastábase e a negrura limitábame a vista

cando eu paraba e deixaba de sentir as areas do camiño

remoídas polas botas

oíao escarvar na terra empozada levantando pedriñas que volvían caer

uñas contra pedras e pedras contra auga

como se estivese a desenterrar o segredo da súa especie

non se escoitaba correr o río

paxaros non se oían

mirei a árbore na que acostumo velos pousados

as súas pólas esfolladas non foran tragadas pola noite

semellaban os dedos dunha man diante dos ollos querendo protexelos da claridade

porque a través delas brillaban as luces da outra banda

o seu fulgor percutiría aínda no río cando nós xa non estivésemos

comezou a caer unha chuvia moi fina que foi indo a máis

chamei polo can e veu

saltoume contra as pernas e estampou a súa marca de auga e terra

a proba de que tamén pasamos por aquí

iniciamos o camiño de regreso

chegando á estrada volve a luz

pouco a pouco

a cada paso

agora o can vai canda min

máis amodo ca antes

como querendo retrasar a chegada á casa

o seu cativerio

reviro a cabeza cara ao lugar escuro do que vimos

onde debe estar o río dormente

a árbore espida sen paxaros que fai de man acenando un adeus

agora invisíbel

camiñar acolá era difícil e perigoso

mentres un non se afacía a ver ás escuras

mais tivemos que aprender a andar na noite

a entrar na escuridade

igual que fomos aprendendo a entrar na vida.

 

                   (Publicado na revista Casa da Gramática, nº 37, 2012)

 

 

                  

 

Inicio

pola separación e a enfermidade

nun domingo sombrizo

viñeches dar aquí e xa é tarde – tamén é tarde

para o retorno – non penses máis niso –

nubes preñadas de dor púrpura

as nubes pairan por riba da túa cabeza patinan nas xeadas

cabezas dos operarios do estaleiro

as sirenas

penduran a súa furia no arame do vento

nordés e no fondo

aceiro

das augas os ollos

– penetrantes – envolven a lama – cospen o limo cospen

os fillos que enxendren

a pel dos peixes devolve

estalos metálicos – compós reminiscencias heroicas no papel –

de prata ollos brancos no fondo da lama

o mar

o mar espello que nos devolve

a mirada esa mirada luz que nos envolvía nunha sacudida

eléctrica –

vai chegando a noite no peirao calmean as primeiras

luces parecen dicirnos

vós non sodes de aquí

un día tiñamos idea de ir ao oeste a néboa dos teus ollos pedía ir ao oeste – farase por húmida dor farase por amor aínda que haxa tanto

que escribir

idade enferma

aínda que doia escarvar no máis fondo da lama

gardo as cartas que enviabas desde a rexión escura desde o fulxente limo metálico da psique

acórdaste de min – son

peixes buscando alimento na lama –

vin para pedirlle que me ensine a sufrir

desde as altas cubertas dos buques vencidos – toneladas de aceiro salgado – precipítanse ao mar serraduras incandescentes vómitos de estrelas

no extremo do embarcadoiro a carón da lonxa

hai un anaco inservíbel de estacha

dáslle unha patada

e quedas mirando como afoga cunha queixa apagada

– flop – antes de desaparecer no limo

os peixes espállanse bican a estacha con respecto como se bicaba noutrora o pan cando había que guindalo

– os peixes procuran alimento da lama –

con respecto como se puidese matalos dun trallazo

escoiteillo a un mariñeiro

– unha vez a estacha de amarre do barco no que eu navegaba tensou tanto e de tan mal xeito que tronzou na sacudida partiu a un compañeiro á metade pola cintura morreu no intre quedaron dous homes nunha carne –

tamén chegaron as gaivotas na busca de alimento

reparas en que algún peixe xa estaba morto antes da danza da morte

os peteiros

penetran no limo da pel penetran no ventre murcho dos infortunados

da carnaza extirpan fragmentos de intestino que aboian facendo círculos vermellos antes da extinción como caramonas tras o incendio como a noite estrelada

e os corpos baleiros afondan co peso de todos os adeuses ancoran no máis fondo da lama

pensei que sería fermoso afogar tamén así o peso do teu recordo empuxarche o ventre entre líquidas cortinas que se fechan a túa silueta acendida

facéndose incendio collendo corpo baixo o líquido como nunha cubeta con fixador de secado no laboratorio dun fotógrafo

descendo os chanzos da auga até bater no limo

no máis fondo da lama

busquei na maleta aquel retrato no que sorrimos

lembras –

tamén collín unha folla de afeitar e corteino ao medio

quería gardar a túa metade na carteira pero ao final

optei por tirala tamén ao mar – despois da miña –

a música das ondas parecía querer facer que eses dous anacos do noso interior danzasen sobre as augas do mar

mais non chegaron a rozarse

non agardei a ver o seu rumbo

entrei no coche para iniciar a viaxe partindo de nós – a miña propia derrota –

como partín a foto

na que agora estamos mortos

e aínda así

sobrevivimos

 

                   (Publicado no libro Emily on the road, 2012)

 

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “Vimeo”

ramon blanco from biblosvivos on Vimeo.