François Davo

 

 

 

 

 

 

Foto: Milpedras Taller de litografía

Nomeado por:

Rosa Enríquez

Ramiro Torres

Alfredo Ferreiro

 

Nomea a:

Rosa Enríquez

Xoán Abeleira

Tati Mancebo

Alfredo Ferreiro

Pedro Casteleiro

Ramiro Torres

Begoña Paz

Olga Novo

Pilar Pallarés

Marta Pedrosa Agra

Lucía Novas

María Neves Soutelo

Iolanda Aldrei

 

Bio-bibliografía:

FRANÇOIS DAVO (Le Mans, Francia, 1966), licenciado en Letras e civilizacións ibero-americanas pola Universidade da Sorbonne, reside na Coruña desde o solsticio de verán do ano 2000. É profesor de francés no ensino segundario público. Inicialmente poeta en lingua francesa, a súa lingua materna, tamén experimenta desde a súa residencia na Galiza a escrita dunha obra directamente en galego. É traductor de poetas galegos ao francés .Tamén é traductor, man con man con Dulce Fernández Graña, de obras francesas ao galego, entre as que destaca As palabras de Jean-Paul Sartre (Laiovento, 1999). Foi cofundador dos Cadernos de Azertyuiop, publicados nos anos 90. Na actualidade é compañeiro do Grupo surrealista galego (GSG). Desde o ano 2010 colabora co fotógrafo Gustavo García Roig en diversos proxectos e exposicións de “foto/poesía”.

 

Publicado en galego:

A areia que transforma punhos e conversas, en diálogo con Alfredo Ferreiro, Os cadernos de Azertyuiop, A Coruña, 1995.

O inmóbil impaciente, Espiral Maior, 1997.

Encontro en Puruchuco, portfolio do poemario da exposición, con fotografías de Gustavo García Roig, 2010.

O mundo habitado, portfolio do poemario da exposición, con fotografías de Gustavo García Roig, 2012.

 

Algunhas das participacións en obras colectivas:

7 poetas, Hedral, A Coruña, 1995.

Elos, fotografías de Paula Gómez del Valle, Morgante, 2011.

 

Poética:

Escribo sobre materiais diversos: papel feito na casa, pedras apañadas na beiramar, fotografías, etc. Cunha tendencia ultimamente a facer libros artesanais ou a expoñer (e mellor se é en colaboración) antes ca publicar libros manufacturados.

A poesía, comprendida como arela e fonte de liberdade, como coñecemento de nós mesm@s, de abraio máis que de beleza: ao encontro do que nos di a analoxía inesperada, a “boca escura” e os seus afluentes dos soños. A poesía, ritual como o é a danza, anterior ao que denominamos “literatura”, na procura dos ecos do mundo prehistórico; e tamén para atoparmos a unidade anterior á dicotomía masculino/femenino.

 

Na rede:

Caderno do autor

O autor na “Galipedia”

O autor na “AELG”

Colaborador no “Grupo Surrealista Galego”

Colaborador en “O levantador de minas”

O “facebook” do autor

O “Twitter” do autor

Máis do autor

 

Poemas:

De O mundo habitado.

 

 

 

(6)

Tiven o meu niño na boca dunha deusa antiga

teño ese arrecendo a vermello

que vos di que son real

como esa besta tatuada

no fondo do ollo da fame.

A fala é verde petróleo onde

o bosque é un enfado

Se caio

fóra do mundo habitado

aprenderei a dor da única traizón

a Dona

a danza estragadas

–        a deserción de nós

 

 

 

(8)

Nos afluentes dos soños

Nacer

Coma ti

Como na túa idade única.

O serán di antes do horizonte

O que o horizonte aprende

Certeza

Como

As árbores sempre

Foron árbores antes de seren árbores.

Respiro ao pé do dolmen, ulo

A danza da semana salvaxe: enguedellouse no pelo

Do teu corpo de mundo nacente.

Os teus cabelos atados á carreira dos cabalos ananos

Tecen os fíos caídos das pólas.

Nos teus ollos se me asomo

Os pigmentos dos meigallos da pedra

Quente

Escura

Abrazada ao día

Bailan –

Xoia, riso do tempo

Que xoga contigo

Cando o universo só pode ser un feitizo

E as estrelas todas nos teus ollos están

A saltaren como as palmas nos tambores.

 

 

 

(10)

Nacín de cada vez no tempo da poda

 

Son escultora

Son o ar

Son o ritmo

Respiro: son danza e

Cuspo

Os meus arrepíos de sangue

Na lama morna.

 

No meu puño pechado sinto

Como

As brasas

Da expansión do universo

Nas fendas dos meus beizos

A invasión

Do arrecendo

De froitas esmagadas.

 

Son

Dunha paisaxe esvaída

A vibración incesante –

 

Eu son o ar

Son o ritmo

O alento

Da nai.

 

Se non sei descifrar sequera os ouveos do medo

Como hei de acatar xamais as chamadas da morte?

 

 

 

 

De Elos

 

Tras o arrepío do ollo

O horizonte semella unha cicatriz

 

Unha árbore desguedellada oulea

Que calqueira saber  foi inútil

 

O xeo renche nas veas

Esgaduña os beizos

Como cardo no peito

 

Da derradeira flor  do espanto

Do abraio espetado na ollada inqueda

Abrolla o diamante máis negro

 

 

 

 

Por cada árbore arelada

Unha nota.

Un eco no val,

Sempre o val

O desexo do val

A sede

O ar limpo a se tornar morado

A mañá do día de festa.

Un salouco  nas cordas non é un laio

Quizais a lembranza

Do val segredo da nai

Doce acocho

Da vida

Denantes da vida

Denantes da perda.

Por cada árbore mancada

Unha música.

 

 

 

 

Unha árbore

Sempre

É unha luz.

 

E ti mírasme

Mutilada.

 

Ólesme

Déitasme

Deitas a túa forma

Eu fun o  ferro e o pao

O instrumento ou a vítima

Do feitizo –

 

Deusa cativa

Deusa sen idade

 

Presa

 

Na rede

Na sede

No núcleo

Da ollada acesa

 

 

 

 

De súpeto a bailadora nun salto

Ofrenda o seu corazón

E só fica unha mapoula

Como

O beixo de amantes esvaecidas

Unha cantiga esvarando dos beizos dunha meniña.

 

Todo me chama –

O ollo

Escaravellando nos baixos da rúa acesa

O devezo

Despezado polas feras nas corredoiras dos soños

A lucidez

Rexenerada  nas súas menstruacións públicas.

 

Elos, somos elos –

Ecos do rencher dos nosos brazos

Ao bater o ferro candente.

 

A ollada

Nun clarón

Esfollega  as nosas mentiras.

 

 

 

De O inmóbil impaciente.

 

A árbore vén ao mundo sen cortiza. Máis tarde, cansa, envurúllase nese duro abrigo que obtura todos os seus oídos.

Pode conservar o abrigo durante séculos. Ninguén, nin sequera a engomadeira, será quen de lle estirar as enrugas.

Un século é longo. A árbore, isolada dos lamentos do mundo, dorme. Por veces, un mal soño faina estremecer. Por veces tamén, ebria de sono, ábrese e exacula o seu sangue. Logo, vólvese fechar rapidamente.

Quen afirme ter entrado nunha árbore é un mentireiro. Ou ben a árbore lle gastaba unha boa broma, para facer rir as súas compañeiras. (Ás veces, pódese tratar dunha trampa).

O home falangueiro, mal coñecedor dos asuntos do silencio, máis fortes ca el, pensa que a árbore está morta. ¡Ca! o que pasa é que está a durmiñar, ou a finxir, e a facer burla dos ignorantes. De aí a trampa.

Eu non falei nunca cunha árbore.

Eu fun unha árbore.

 

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “YouTube”

Unha reflexión sobre “François Davo

  1. Pingback: Recital da A á Z | O levantador de minas

Os comentarios están pechados.