Medos Romero

 

 

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Marta Dacosta

Lino García Salgado

X. H. Rivadulla Corcón

 

Nomea a:

Eva Veiga

Pilar Pallarés

Olga Novo

Marta Dacosta

Marica Campo

Alfonso Pexegueiro

Miguel Anxo Fernán Vello

Manuel Vilanova

Xosé Luís Méndez Ferrín

Manuel Forcadela

Lino Braxe

 

Bio-bibliografía:

As Pontes, 1959.

Diplomada en Enfermería pola Universidade de Santiago.

Enfermeira da Área Sanitaria de Ferrol.

Poeta e narradora.

 

Obra poética:

 

Rendéome no tempo (edición de autora, 1998).

Ámome en por min (Espiral Maior, 1999).

O peso da derrota (Espiral Maior, 2000).

Lenzo das madrugadas (Follas Novas, 2003).

A seitura dos tristes (Follas Novas, 2006).

O pozo da ferida (Deputación da Coruña,

Premio Miguel González Garcés, 2006).

Do corpo e a súa ausencia (Colección Esquío, 2010).

A ansia do lóstrego (Follas Novas, 2012)

 

 

Narrativa:

 

Dubido se matei a Lena (Xerais, 2000).

O trevo da sorte (Baía, 2003).

 

 

Obra Colectiva:

 

Narradoras (Xerais, 2000).

Negra Sombra. Intervención poética contra

a marea negra ( 2003).

Antoloxía de mulleres poetas do século XX

(Universidade de San Petersburgo, 2004).

 

Revistas:

 

Poemas publicados en A Xanela

e Festa da Palabra Silenciada.

 

Poética:

No momento actual que estamos a vivir, a palabra poética pode ser tamén un berro, unha bandeira, unha pedrada na boca do poder que condena a inocentes á miseria, sen ningún pudor, un pequeno grao de area para defendermos o noso, os dereitos, o país, o noso idioma, esta terra abandonada á súa sorte. O campo, hai tempo un baldío; a industria, agonizando. Que vai ser de centos de homes e mulleres, da xente máis moza? Este vaise e aquel vaise / e todos, todos se van / Galicia sen homes quedas / que te poidan traballar… Velaí Rosalía de Castro, máis vixente que nunca. Do mesmo xeito que ten plena actualidade, tantos anos despois, a poética  reivindicativa de Celso Emilio Ferreiro. De novo regresan os tempos aos mesmos tempos, os poderosos a  esbardallaren, e a sociedade a sufrir a perda de valores, de dereitos, o abuso e as inxustizas deste mundo globalizado, onde os amos están xa a amosarnos a súa peor faciana.

 

Son defensora de que a literatura estea sempre atravesada pola vida. A miña poesía vai desde a vivencia gozosa ao sufrimento, da tenrura á dureza. Sinto, polo tanto existo, iso di José Luís Sampedro, e eu fíxeno meu hai tempo. Penso que non hai escola que te poida facer escritor. Escribir é vivir.

 

Os eixos da miña obra, até agora, foron sempre a muller, a dor, a terra e a beleza.

 

Eu púxenme a escribir tardiamente, con 37 anos cumpridos, despois de experiencias moi gozosas no mundo da aldea, mais tamén despois da dor, dese meu xeito de buscarme no mundo, tratando de resolver preguntas e conflitos, ás veces difíciles de respostar, agochados moi dentro dunha. De aí, dun interior menos consciente, dese lugar, tamén xurdiu ao mesmo tempo a poesía. Trátase dun saber que non sabes que o sabes, que nace, que sae á luz cando quere, cando está maduro coma un froito. Tamén escribo seguramente porque de nena e adolescente escoitei moita literatura oral de meus pais e meus avós. Ten que suceder algún día algo que me golpee e me conmova para eu abrir unha  porta creativa, para tirar do fío dun nobelo, e abrollaren poemas dun manancial, si, como cando abren as fontes despois dunha tronada. Así sucedeu desde o meu primeiro libro.

 

Sempre penso que nunca volverei escribir. Unha noticia no xornal sobre unha nena maltratada, violada e tirada ao lixo hai anos no Carballiño provoca que eu escriba O pozo da ferida, que é un poemario rotundo contra a violencia de xénero. Posteriormente, Do corpo e a súa ausencia nace dos ollos dun ferido de morte, dun mozo doente que eu estaba a tratar como profesional, da súa coraxe e valentía fronte á morte, da súa digna ollada. De aí xurde ese libro. Sen un proxecto de obra previa nace despois A ansia do lóstrego, o meu último traballo, froito do amor á terra e da miña indignación fronte a un capitalismo que o devora todo,  que espolia e saquea, para arrincar do corazón das nosas terras un tesouro de millóns de anos creado pola propia natureza. Nunca sería capaz de escribilo se eu non fora filla dun labrego reconvertido en obreiro, que bota moitas noites na mina de carbón para poder vivirmos. Quizabes o día que el chegou cunha caracola fosilizada e ma puxo nas mans, aquela pedra sucada, aquel animal de máis de 20 millóns de anos, fixo dalgún xeito que se comezara a xestar a pebida dese libro. Quero dicir, unha vez máis, que escribir, iso teñoo moi claro, non é un traballo exclusivamente intelectual, senón algo vivo, e que precisa de ambas cousas.

 

Na rede:

A autora na “Galipedia”

A autora na “AELG”

A autora en “BVG”

A autora no “Caderno da crítica”

A autora no “Criticalia”

A autora en “Novenoites”

Máis da autora

 

Poemas:

A ansia do lóstrego, Follas Novas, 2012.

 

 

I

 

É preciso deterse nesta paisaxe, contemplar o abismo

para descifrar a vertixe desta mala

hora, medir a nosa presunción

de inocencia, a furia do capital,

a fartura dos días. Admitamos

a inmediatez como unha arte prioritaria

e aquela ansia por superar

a febleza dos homes, a limitación das máquinas.

 

Cuestionemos a precisión voraz, a firmeza devastadora,

a forza de todo aquel engranaxe, nós, que aprenderamos

a calcular con exactitude o impacto de toda perforación,

a calidade da terra, o sangue do subsolo,

nós, que fomos sometidos á idea de sermos necesarios,

talvez soñando erroneamente

ser por sempre imprescindíbeis.

 

 

II

 

Falo dun posíbel exterminio das

ideas, da palabra dignidade,

dese xeito en que van quebrándose as bandeiras.

Os necios e poderosos reafírmanse de novo,

sen pudor, aínda así concedémoslles as súas medallas

de gloria. Falo dun naufraxio en terra firme,

do castigo inminente de inocentes á miseria.

 

 

III

 

Este imperio amordazounos a boca.

O diñeiro narcotizounos os sentidos.

Veneramos a imaxe da hora máis veloz,

a do exterminio, a da aniquilación física

dun pobo, -o noso.

Agora fuximos cara adiante,

presaxiando sempre o medo por resposta.

 

 

IV

 

É insensata a cadea e o lirio,

a terquedade desta poderosa

ruína, o lume hoxe cinza.

Os refugallos da patria

son memoria, o enxalzamento

das vellas batallas, a forza e o amor

como reduto. Volvamos asumir

o noso cerne, o líquido elemento,

a consistencia da idea, a dimensión

exacta da ira. Comecemos a sobrevivir

ao desgoberno do desastre

e á súa falacia. 

 

 

V

 

O xigante impón a dentadas

a súa virilidade hostil e poderosa.

Morde e avanza.

Tronza con insistencia

no ventre da balea.

A noite é un bocado enfermizo e letal,

po, friaxe e un perigo inequívoco

rondando as horas precisas e lamacentas.

Vaise derrafando a chuvia.

Unha humedén persiste.

Aquí, contra o mundo e a rocha,

na boca moura deste inferno,

pernoctan os mineiros.

 

 

VI

 

De que xeito se esgaza esta paisaxe

rendíndose de vez a esta ruína!

 

Velaí o cancro, a ferida mortal,

o abandono, a deslealdade.

 

O esqueleto da grande proeza industrial,

co seu estandarte, fica aínda en pé,

omnipresente e poderoso.

 

 

VII

 

Non é posíbel que tan só eu recoñeza esta dor,

esta cicatriz, este engano, esta inmensa ferida.

Non é posíbel que o noso canto sexa totalmente inútil.

Un ouveo de cans estoupa desde a

distancia, na outra beira do mundo.

Vou atravesando o asfalto. As vellas naves industriais

renxen húmidas, enferruxadas, abandonadas por sempre.

Non creo que só eu me indigne fronte ás falsas

promesas, á deslealdade

dos políticos de culler, a esta maldita

vergoña de ser submiso.

Ten nome propio quen nos arrastrou

e nos convertiu toda a terra

nun monte salvaxe, olvidado,

en fontes sen nome, lugares sen nome.

Sigo atravesando o asfalto e pergúntome:

Por que outro mundo non a de ser posíbel?

Por que non habemos de crer en nós mesmos?

Por que non imos ser capaces de derribar entre todos nós

o muro da distancia, o muro do afastamento,

aquel que sempre foi un engano?

Queren que cada vez sexamos máis servís, máis rendíbeis,

moito máis pobres tamén, presos dentro dunha cadea

que xira e xira sen paraxe.

Sei que non ten rostro o meu amo.

Traballo para el e non recoñezo

a súa maldita faciana.

E di o que non fai, e fai o que non di.

Todo se vai convertendo nunha desilusión

continua, na desesperanza,

nunha peregrinación constante, un día e outro.

Cansos de berrar que non, cansos de aguantar

e de coutarnos, que imos facer agora?

Hai seres humanos comendo dos contedores

do lixo. Non o vedes acaso?

Tedes medo. Non o queredes ver. Onde

quedou a vosa conciencia,

onde a vosa solidariedade, a xustiza, o corazón mesmo?

Sigo atravesando este país salvaxe

cara adentro, fermoso, esquecido.

Pistas e pistas que non van a ningures.

Que inmenso abandono!

Atraveso unha densa néboa. Afasto

dos cabalos. Amo esta terra

como se tivese as raíces inamovíbeis

dunhan árbore antiga e profunda.

Ámoa porque nos protexe, porque ela

é quen nos pode alimentar,

porque ao fin nos entrega a beleza

sen pedir nada a cambio.

Rexeito os inútiles, os estúpidos, os vagos.

os finos  delincuentes con clase

e con consideración social,

que tan só pensan en si mesmos, só en si,

e que odian frontalmente o meu idioma.

Atraveso unha espesa foula. Non, só é néboa de novo.

Busco o lugar de meu que fun. Xa non o atopo.

Quen nos expulsou da terra sen remedio,

quen ordenou tal atrevemento

para agora irnos deixando sós á nosa sorte?

 

O pozo da ferida, Deputación de A Coruña,  2006.

 

 

I

 

Teces panos de cores,

alfombras, soños.

Axeonllada e moura,

non recoñeces a tenrura,

agás o corpo poseído

fugazmente, a friaxe

e a súa densura,

ese noxo de saberte

nacida contra o mundo.

 

 

II

 

Nada ha ser máis de min

que esta dor impronunciábel.

A casa non terma dunha.

Só queda o labio roto,

a carne castigada,

e este agotador xeito

de agaduñar os recantos

para agocharme.

Acollida e condenada

á fuxida e ao desterro.

 

 

III

 

A miseria ten nome

de muller preñada á forza

pola boca do fusil,

pola pantasma que segue

a rondar nos calexóns

dunha cidade desfeita.

 

 

IV

 

Sei que vallo máis de trinta

animais mantidos,

máis dunha presa de moedas

no peto desta tribo.

 

Eu, filla desta terra árida

e pobre, renego até de ser.

Renego, porque non poido

facer outra cousa.

 

 

V

 

Ela soportou

a dor e o castigo

cruel de ser unha nena.

 

Logo creu que a vida

era iso, golpear forte,

agredir primeiro,

defenderse.

 

Ficou por sempre

coa grima nas entrañas.

Non soubo do lugar exacto

onde tiña que arrincala

de si.

 

 

VI

 

Non hai precisión

no espanto.

En nós o desgarro da pel

e o seu pánico de mao allea,

o vómito insostíbel.

 

Quizabes resoou unha pregaria

curta a destempo.

Así, de xeonllos, puta!

Cravar as unllas na terra

como unha muller teupa.

E o peor, o peor amansar o medo

como quen amansa nun boi.

 

 

VII

 

Abro as pernas

e non teño pernas.

Abro a boca e

non teño lingua

para falar.

Abro os ollos

e estás aí, derriba de min

de novo, coas túas maos

húmidas apaxeando

os meus peitos.

 

 

VIII

 

Non me pareu nai

para a intemperie

e o castigo,

para a agonía en soedade

deste descampado.

Non nacín, nai, para a tortura

da besta e o delirio.

Non, para berrar sempre

non.

Non nacín, nai, para ser cruz

desta fría poceira.

 

 

IX

 

Xermola na terra

pó de terra.

En min xermola

o silencio,

a dor do desterro,

os fillos que nunca hei desexar

cegados polo sol,

envoltos nestas areas,

nesta fame que inza,

nesta condición de soñarmos

sempre ser doutras

beiras do mundo.

 

 

X

 

Acaríñante mentres

enmudeces.

Coutan de ti como se dunha

alimaña se tratase.

Cosen o teu berro, aí,

si, onde máis doe.

 

Agora tremes, tan só tremes.

 

 A seitura dos tristes, Follas Novas, 2006.

 

 

I

 

Trasgredir a perfección da luz,

o voo da ave lóstrego,

a friaxe total do po.

Desafíar o medo e a negrura.

Ser os ollos da noite,

a testa mesma,

canle, lomba e misterio.

Apaxear as precisas regañas

da súa pel como pedras

dun río infranqueábel.

 

 

II

 

Esquezo o vaivén da luz,

a planicie das aveas e do trigo,

o vello labirinto

que marcou os pasos

apresurados á tardiña.

Pouco a pouco esquezo

a man que arrebatou os soños,

os ouveos dos cans feríndonos

o peito, os corpos trementes

nun oco baixo terra.

 

 

III

 

Debuxabamos a liña mínima, o fío daquel horizonte

por onde se ían baleirando as tardes.

Donas do corpo do vento, soñando, intuíndo

as estacións naquela vella danza da la e gastillos.

Todo houbo ficar entre botóns, atumes, risas,

colchas raxadas e cores tremendamente vivas,

namentres nos íamos precipitando -sen sabelo-

ás néboas espesas, ao fume mesmo, á nudez dos ríos,

á fatal desolación.

 

 

IV

 

Poalla. Unha sombra de laio aberto.

A pobre insistencia da luz por segundos,

a nidia nudez, quizabes o desexo mesmo.

Unha ansia de corpos abertos

soñando a eternidade sublime,

o corazón do vento,

o centro dese pétreo mineral

no seu inicio primeiro.

Poalla. A sombra laia de quietude.

Dun lugar case maldito e agochado

abrolla a vida. O útero dos ríos desprende

nas augas, esgaza no lique dormente. Poalla.

 

Do corpo e a súa ausencia, Esquio 2010.

 

 

I

 

Existe unha imprecisa luz,

a desorde dun universo

quedo e táxico,

o sufrimento

dos animais, o poder

sobrenatural da xenreira

e o seu desatino.

Existe o temor

de ficar feridos

por sempre, convertidos

en pedra e alabastro,

nesa eterna imaxe

de corpos sen alma.

 

 

II

 

O corpo esgaza

 do mármore.

 

O corpo detido

sobre a brancura

máis eterna.

 

 

III

 

Cando inundas de roxez

a miña túnica

trémeme o sangue

en rebeldía.

Nun trazo impreciso

dególome de brancura,

e son eterno ao fin:

animal que a beleza

pronuncia.

 

 Ámome en por min, Espiral Maior, 1999.

 

 

I

 

Antóllaseme o bafo

do alento dun lume

escaldándome os peitos

e bebo dun soño antigo

que anaga toda a secura

do meu ser.

 

 

II

 

Baixou a lúa

rarear no trigo.

Só a coruxa

crocou a noite.

Unha mau longa

apaxea as medras

do pan en flor.

 

 

III

 

Sopra

o aruxo

que seduce o día

desde a flor nova

dun salgueiro

ferido.

 

Rendéome no tempo, edición de autora, 1998.

 

 

I

 

Serei a rosa apodrecida

no breve tempo,

a grima do lóstrego azulado,

o cadullo onda prende a mala herba,

a mala hora que atrae aos morcegos,

a besta ladria que salta valados.

Tamén serei o can en ouveo

presaxiando espantos. 

 

 

II

 

Parouse o tempo

ao canto dun cuarto,

na tea de araña dormida,

na caravilla enferruxada

daquelas vidas ausentes,

nas navetas balorentas

dos seus recordos.

Parouse pedrexando beleza

nas hortensias azuis

dun muro esbroado.

Parouse na olmura

da chanta grande da eira,

onde choveron

os couces dos anos

renxendo nos silenzos.

 

 Lenzo das madrugadas, Follas Novas, 2003.

 

 

I

 

Ela e o ar danzaban

sobre da terra fresca,

cando os anos se contaban

polas colleitas.

Sempre soubo da presada

exacta na mao.

Do seu abultado ventre

nacía unha semente,

do mesmo lugar fértil

que me enxendrou

e, exhausta, unha mañá

me ía entregando á vida.

 

 

II

 

Por veces reloce o monte no alto,

na tona das penas.

Tralas nubes, o sol

é un testo opaco,

un ollo escuro,

unha ave incerta.

As augas son cristás,

e a herba branca e tesa

morre polos cantos.

A frouma roibea a cuberto.

Así roibean os ollos das alimañas

no seu cubil e o sangue que

escorre das miñas feridas abertas.

 

 

III

 

Ficar á sombra

das aceas tralo río.

Invocar a choiva,

tecendo un corpo de luz

no delicado azul do azafrán,

no azul do ovo dun pantallar,

entre dos sucos do trigo.

Entregarme ao ventre húmido

da única terra

que me foi máis nai.

Desafiar o calafrío

que cañou tanta soedade.

 

O peso da derrota, Espiral Maior, 2000.

 

 

I

 

Fun do tempo

en que a muller

arrincaba coas maus

as raíces á terra.

 

 

II

 

O tempo

apousase

na pedra.

 

 

III

 

Murcha o tempo

as roseiras,

o mesmo que vai

esbroando

os vellos

pasadoiros.

 

 

IV

 

Somos lume e lenzo en trizas.

Somos mulleres con fontes nos tetos

daquela auga de onte.

Somos labaza e xofre marelo

dos apestados.

Somos o seo a gardar susurros

das veletas.

E somos da forza dos tronos

o comezo.

 

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”