Serxio Iglesias

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Miguel Ángel Alonso Diz

 

Nomea a:

Xabier Cordal

Miguel Mato

Isaac Xubín

 

Bio-bibliografía:

Serxio Iglesias nace en Bos Aires en 1966. Estuda Filoloxía Galega e Portuguesa na Universidade de Santiago. Foi membro do irreverente colectivo Ronseltz (Unicornio de cenouras que cabalgas os sábados, Ed. Positivas, 1994) e posteriormente do Batallón Literario da Costa da Morte. Publicou a obra poética Métodos para afogar un cisne (Ed. Positivas, 2002). Gañou o premio Eusebio Lorenzo Baleirón no ano 2012 coa obra Viaxe ao interior da fenda (Ed. Sotelo Blanco). É colaborador habitual do xornal dixital Que pasa na costa. Na actualidade vive en Corcubión e é profesor de Lingua Galega e Literatura no IES Fernando Blanco de Cee.

 

Poética:

A un narrador nunca se lle pide que redefina o xénero.

O panadeiro amasa (fariña, auga, lévedo e sal) e fai o pan.

As autopoéticas son cursis e van preñadas de engolamento estéril.

O poema é porque é en si.

E de cando en vez sae do forno poema de pantrigo.

 

Na rede:

Caderno do autor

O autor na “Galipedia”

O autor en “BVG”

O autor en “Que pasa na costa”

O “facebook” do autor

O “Twitter” do autor

 

Poemas:

a agonía veu nun sinal

feito coa boca

coas pálpebras e coas letras

dun sobre de sopa

soaba a setenta e tantos

e a estrada era longa e sen paxaros

falabamos de xogos de cartas

e voltar á casa

o hotel tiña frío de sobre de sopa

e letras de neon de cando en vez

lémbrote no espello do bolso

empoando o nariz

e facendo un sinal coa boca

e coas pálpebras

chamando por todos eles

 

morremos de amañecida

na porta dese hotel

a avenida pechada e a boca

como sopa fría

e ganas de irse

 

[de Métodos para afogar un cisne (Ed. Positivas)]

 

 

 

 

cómpre falarmos pouco

con toda esta morte por diante

e o sangue que esculpe

no pálido das meixelas

ocos efémeros

e pausas e ruído

hai por haber un arcanxo

travestido de madonna

e góticos cópula cantos

na semente perdida

cómpre falarmos pouco

con tanta memoria por diante

 

no medo

cartafoles de gris

e sexo extremo

 

[de Métodos para afogar un cisne (Ed. Positivas)]

 

 

 

 

participa do noso fracaso

a acubíllate hipodérmico

pola alma toda

fálalle ao alento

do encanto da boca espesa

do peso dos brazos

dun cisne que afogamos

con orballo de limón

principio a principio

a lume lento

 

como un segredo ao mundo

míntelle do que ves

 

os ollos

nos zapatos

orgullo

 

[de Métodos para afogar un cisne (Ed. Positivas)]

 

 

 

 

se a imaxe fose dende arriba coma no ceo-sobre-berlín

veriamos o neno e o seu asombro

a dor tronzada

a cara de neno fráxil

a cara mollada de terra

e pouca luz

na imaxe dende arriba sabémonos apenas ecos do que somos

retratos bizantinos mosaicos vellos cadernos manchados de píntegas e saloucos incomprendidos]

non hai estación central que nos leve á casa

non hai un silencio que nos acolla

non hai cores dende arriba

todo vén sendo un precipicio mareante de orfas infancias infinitos horizontes herbas molladas]

xa dixemos

un caderno manchado de píntegas que quixo ser a ilusión nos ollos tristes do neno]

vagas suposicións do futuro hipotético que nunca habería de ser

 

tal vez ao neno non lle foran confiados os segredos ancestrais salmos da especie inequívoco rumbo alumeado no seu paso polo tempo]

o neno era neno

e as vereas abertas no seu camiñar pequeno

morrían na espesura ao pouco de empezar

andar e desandar

o túnel ao final da luz

 

[de viaxe ao interior da fenda (Sotelo Blanco)]

 

 

 

 

a casa ten aínda unha vella radio

desas que aínda emiten pétalos de ira

e a radio amansa as pólas que entran

pola fiestra que non hai

a porta que non ten abriu a casa tantas veces

cantas veces abre unha porta?

en fin      que é unha porta?

as pedras debuxan as paredes que foron

o teito que non hai

verdío que debuxa as pedras que debuxan paredes

dunha casa

unha trabe mollada no chan

conta a historia da muller última

que acendeu o lume

que remexía o pote

que despedía fillos

que recibía cartas

que morría tantas veces

como abría a porta no inverno

 

a casa é agora unha muller que non está

unha figueira esgrevia que vive dentro

laios que ninguén recolle carraxe que xa pasou

unha radio vella que emite pétalos de ira

no silencio da tarde

 

[de viaxe ao interior da fenda (Sotelo Blanco)]

 

 

 

 

en avellaneda aos noventa anos

ela vivía de fames de migallas de pan branco

balbucía cousieiro vilastose muxía

e tiña o televisor aceso e a luz apagada

a fiestra espida enfocaba un exército

de buscadores de cartón restos de comida

era un exército de soldados bolivianos en avellaneda

aos noventa anos sentada no vello sofá

daquel departamento de cascudas

a vergoña chamou á porta e quedou na casa

sentada ao carón dela para sempre

dentro do placar a vergoña

no freezer baleiro a vergoña

na alcancía a vergoña

 

ah pero nos cincuenta e pico

a cidade era un frasco de dulce-de-leche

ela bailaba no abc de corcubión

e era verán en mar-del-plata

e eran fotos arredor dunha mesa en branco e negro

e cinzano con fernet e soda

e tango

e chiquilines que xogaban no patio emparrado

 

e o agoiro do trebón deitou un sorriso diabólico

e foi que a vergoña timbrou entón e para sempre

 

na negrura de avellaneda o exército do cartón avanza

derrúbanse as tanquetas do tacho do lixo

e comeza a invasión da carne podre

da froita magoada

 

escuadróns da miseria

exército de soldados altiplanos

 

[de viaxe ao interior da fenda (Sotelo Blanco)]