Alfredo Ferreiro

 

 

 

 

 

 

Foto de Pedro Ríos

Nomeado por:
Rosa Enríquez
Ramiro Torres
François Davo
Xosé Iglesias

Nomea a:
Pedro Casteleiro
José António Lozano
Tati Mancebo
Ramiro Torres
Xosé Iglesias
Xoán Abeleira
Begoña Paz
François Davo

Bio-bibliografía:
Alfredo Ferreiro naceu na Coruña en 1969. Estudou Filoloxía Hispánica e iniciouse na Teoría da literatura. É membro da AELG e da Sección de Crítica literaria da mesma.
Ten participado desde os anos 90 en innúmeros recitais de poesía e colaborado en revistas galegas e portuguesas. Na actualidade é membro do Grupo Surrealista Galego.
Como crítico, ten colaborado en publicacións periódicas impresas como A Nosa Terra, Protexta (Tempos Novos), Dorna e Grial, para alén de en diversos proxectos dixitais. Desde 2008 dirixe, xunto con Tati Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza.
Nos últimos tempos é asiduo dos medios electrónicos, onde se dedica á divulgación da literatura e o pensamento crítico.
Actualmente é colaborador do xornal Praza Pública.

Como poeta, os seus libros individuais son:
-“Visão do médium (Textos egoístas)”, en Sete Poetas (A Coruña, 1995).
A areia que transforma punhos e conversas, Cadernos de Azertyuiop, nº 1 (A Coruña, 1995). En colaboración con François Davó.
-A cidade engrinaldada, Cadernos de Azertyuiop, nº 7 (A Coruña, 1997).
-Metal central (A Coruña, Espiral Maior, 2009).
Versos fatídicos (Edicións Positivas, 2011).

Poética:
A literatura permítenos ser exploradores permanente do mundo, sen limitacións de espazo nin de tempo. Os lugares máis afastados, os tempos máis distantes, pasados e futuros, todos os mundos posíbeis e até os improbábeis, están através dela ao noso alcance.
Ao tempo, ningún sentimento humano semella realmente insondábel cando podemos contar coa elevación artística da palabra; isto é así porque os recursos poéticos permiten unha polisemia na transmisión de contidos que mostra o intanxíbel. Devén entón a literatura un transmisor de verdades de carácter gnóstico, e portanto unha ferramenta útil para o coñecemento humano que favorece a comprensión dos problemas sociais e a mellora persoal.

Na rede:
Caderno do autor
O autor na “Galipedia”
O autor na “AELG”
O autor no “Praza Pública”
O autor no “Caderno da crítica”
O autor no “Criticalia”
O “facebook” do autor
O “Twitter” do autor

Poemas:
VISÃO DO MÉDIUM
Escrever um poema deve ser
um dilúvio que agoniza.
Que aperta com violência
o coração contra si.
Que sufoca até o limite.
Como a imagem do mar no horizonte.
(De Visão do médium (Textos egoístas), en Sete Poetas)

 

A cidade adormece sobre uma unha de prata
enquanto o rio demora um pensamento cativo.
São os rumores da cidade. O silêncio da luz.

Um pássaro não cessa de nadar
sobre a chaminé sempre acesa do rio,
esse seu coração onde o o sangue se derrete.
Esse passadouro de cinzas feito por um antigo alvanel
para o coração da pedra,
para a terra húmida
do nosso coração.
(Do caderno A cidade engrinaldada)

 

Não me digais que andar
é cozinhar os passos com tempero amargo,
mastigar depressa a brisa de um amor pequeno,
vender a barriga ou por palha trocá-la.
Se os restos desse amor
não fossem para a nossa alma
outras esmolas nos darão reinados
no coração certo de um amor mais amplo.
Não castigueis essa pena,
símbolo errático, ligeiro coração
de um diminuto destino a toda a parte aberto.
(Na revista Anto, de Amarante)

 

INICIACIÓN
O meu brazo obreiro naceu aquí,
no interior dunha luva ignífuga,
a carón do lume e o vapor de auga,
decidido a resistir os embates do ferro
que do meu sangue ascendía
aos meus ollos sorprendidos e virxes.
Ao principio reptei por corredores escuros,
trepei por árbores metálicas de novas artes
como un explorador situado en tempos volcánicos,
á vez prehistóricos e futuristas.
Entre pacíficos guerreiros,
ecuánimes usuarios da espada
que corta en xornadas os días,
aprendín a camiñar polo gume da noite
empurrando o carro do metal
traballado en comuñón.
Coñecín o sal que fica na pel
despois do suor precipitado das horas,
no movemento incesante de rodamentos e eixos,
na hidráulica compasada de corazóns e máquinas.
Coñecín esta fragua de ferros e brazos
de capataces de soños habitábeis e cálidos,
artesáns que labran as vértebras da casa
do animal primitivo que habita a nosa alma.
Aquí ladrei, mordín e lambín as feridas,
aquí gravei no brazo unha espiga
símbolo do clan, veneno do metal
ardente da vida.
O meu brazo obreiro naceu aquí,
na lubricada compañía de maos quentes
e máquinas esquivas.
(Do libro Metal central)

 

FRAGUA
No vapor do aceiro que por todo se estende
ascenden as almas de escuálidos paxaros.
Naceron nas maos sudorosas do entardecer,
cando unha cadea de corazóns atinxía
unha calor volcánica,
cando o espazo ardía na lareira dos sentidos.
Era a festa dos gritos, a roda dos pés ardentes
sobre a prancha zincada das horas:
unha febre que a noite non conseguía enmudecer.
A vida neste lugar ten as súas propias regras,
gobérnase pola combinación irrepetíbel
de engrenaxes e fantasmas.
Son forzas contrarias trenzadas polo acaso,
unha singular e perversa protuberancia do mundo
que só en catividade se reproduce.
(Do libro Metal central)

 

VENDIMA                              A Manuel Salgueiro Castro
Ó vello, estás deitado
e no recanto do cuarto
arde o caxato impregnado
coa suor de tantos anos.
Lastrado o camiño da vida,
soña o mar a auga doce
do amor que teu corpo sorbía.
Soñas nos altos penedos
do corazón
o naufraxio das horas
o galope incesante nas ondas
da túa constelación.
Cabalgas no circo do ocaso,
e para todos saúdas na area domada.
Saltas no trapecio imposíbel
e voas
co billete obliterado
da última función.

Labrador dos teus días,
chega a túa vendima.
Mentres cae na negra tinalla
o alquímico sangue
da túa familia.
(Do libro Versos fatídicos)

 

O LEVANTADOR DE MINAS
Do mesmo modo que unha nai
precisa de fillo para ser nai,
un título precisa de poema
para ser título. Daí este poema.
(Do libro Versos fatídicos)

 

POEMA ESGOTADO
En
tres
palabras
(Do libro Versos fatídicos)

 

TERRA
Tudo haverá de acabar
onde tudo começou.
Eu próprio, que era apenas
um espírito sem carne,
só pelo sangue da terra
me consegui encarnar.
A ela devo tudo,
por isso a ela consagro
as mãos de ferreiro e camponês
que me entregou a família.
As mãos que de facto são
instrumento sagrado do coração,
as mesmas mãos
que seguram e esganam
o triste fantoche
com que brinca o destino.

Tenho terra nas unhas desde sempre,
terra velha que o poeta datou
no princípio do universo.
O deus que brincava com barro
e que sua mãe repreendia
pelas manchas que fazia no mundo,
esse deus a mim me criou
de um facto fortuito,
de uma nódoa,
e para sempre fui
uma palavra perdida no infinito.

E vocês, instrumentos na procura
do certo afinador,
não veis a terra que pisais,
a terra que alberga o mundo,
a terra que vos aguarda
no retorno ao calor inicial?
Acarinhai a terra com as vossas mãos.
Nada há, viageiros, aquém e além
salvo um caminho por desenhar
sobre a barriga maternal da terra.
(Na revista Saudade, de Amarante)

Vídeo, son, imaxes, +:
A canle do Levantador de minas no “YouTube”

Metal central

O autor no “Vimeo”

Manolo Pipas

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Miguel Ángel Alonso Diz
Alfonso Láuzara Martínez

 

Nomea a:

Bernardino Graña
Luz Fandiño
Xosé Neira Vilas
Asunción Arias
Ana Romaní
Darío Xohán Cabana
Iolanda Aldrei
Baldomero Iglesias “Mero”
Lucía Novas

 

Bio-bibliografía:

góstanme as palabras
e góstanme máis as persoas
pero hai algunhas palabras
e moitas persoas que me disgostan

din que nacín no verán do sesenteoito
nunha casa de coia fillo e neto dos indíxenas
do lugar e das tribos darredor desta beira sur da ría
pouco a pouco vin como os edificios estaban
cada vez máis perto de nós pero acá seguimos
cos animaliños as árbores a memoria da tribo…
neste rincón xa non hai toxo pero si silvas
e tamén algún ourizo cacho
e eu tamén pincho ás veces

de cativo tiven máis pesadelos que soños
e tardei en ler libros pero non había presa
que eran suficientes os estímulos cos que vivía
non teño fillos e agora case é tarde
que pola idade hai tempo que podía ter netos
pero as veces xogo e escribo sobre as cativas
e chamacos das miñas amigas e amigos

ordeno versos poemas e posibles letras de cancións
dos varios libros que escribín autopubliquei tres
e plantei uns poucos arbustos e arbores
e entendome ben cos gatos pero con poucos cans

tento comunicar a palabra escrita e oral
fun e son insubmiso e fixen radio cultural e livre
limpei moito chapapote e outros lixos do capitalismo
de ser sedentario e moverme pouco
pasei a ser algo trashumante e nos últimos anos
botei algúns meses do inverno no país das nubes
no que as veces escribo e comparto en mexicano
e a ver se as nubes me dar outro permiso para voltar

dou recitais eu só e tamén en colectivo
e co trovador servando barreiro
ás veces formo un duo poeticomusical
e poucos poemas son capaz de recitar
como están nos libros ou nas follas soltas
e logo algunhas veces me teñen reclamado
os versos que non saen nos libros

leo desordenadamente e nos últimos tempos
podo escoitar tanta poesía cantada como escrita

gosto de facer e regalar
uns posibles animaliños de papel que voan…

 

obra poética
libros persoais

-marzo abril e outros naufraxios 99
-viaxe ao pais das nubes 06
-a milpa e o paliacate
nos camiños do outro mexico  09

 

en libros colectivos

-vis à vis, trinteseis poemas e una idea 97
-a porta verde so setimo andar   07
-XXlll festival da poesia do condado 09
-sétimo andar, poesia alén   2010
-pegadas 2011
-sétimo andar, sete 2012

 

noutras publicacions

a pedra moura, o ar!!, o xo!! o berro seco,
a xanela , círculo poético aberto, a peneira …

na música

algúns poemas foron musicados e grabados
por anamoura, camaxe, majerit, marful,
os carunchos, servando barreiro,
amelia escalante e sobre rodas
e outros foron ou son cantados algunha vez
por muxicas, tarxa, o demo da mouta,
tino vaz, luis correa, cantares do brión…

 

Poética:

envolventes

as palabras envolventes
envolventes verso a verso
as imaxes
os olores
ai güerita as palabras
o alento

eses versos envolventes
envolventes nota a nota
as tonadas
os sabores
morenita as palabras
da memoria

as historias envolventes
envolventes as cantigas
noite rota
lúa chea
envolventes as palabras
ai chiquita

 

o manifesto da palabra
e a festa do verso

a palabra
a frase e o relato
o verso e o poema

as outras palabras
o texto e a música
a voz e a canción

os versos e o poema
entrelazadas palabras

os cabelos e a trenza
entrelazados versos
as palabras e o poema

os fíos e a corda
entrelazadas palabras
sumando as súas forzas

as ondas na praia
entrelazando escumas
salgadas palabras

palabras entrelazadas
os versos os poemas
envolventes as palabras

 

Na rede:

Caderno do autor
Entrevista en “Audiolivre”

 

Poemas:

naufrago

a canción que tarareo
penso que che gostaría
mais non lembro que será
nen podo coa melodía
os meus pasos nada avanzan
o meu mundo é unha rutina

tardei en recoñecer
a calada despedida
que me deixou sen poemas
para os teus debuxos lilas
entre nos algúns silencios
pero nengunha mentira

veu vintecinco de abril
con grândola por consigna
como faltou como falta
a túa mínima risa
no café segue agardando
no rincón a túa silla

de ti que será de ti
pintarás aves mariñas
lilas que serán violetas
i eu naufrago nestes días
xa non son nen insubmiso
absolveume a inxustiza

mais da farsa non me queixo
arrastroume a policia
do meu breve manifesto
so puiden ler oito rimas
e nel tiven a licencia
de xogar coas túas rimas

 

 

caracolas para ana
           elexía

que sexa longa a travesía
entrar no solpor e na noite
pintar de violetas cabo home
e todos os faros da ría

vai a dorna pedindo esmola
e consegues cumprir con ela
outono vaise a compostela
con tres insubmisas gaivotas

por fin regresou beta estrela
inzando todo de respostas
e seguen moldeando as rochas
os teus soños e as namoreiras

facer pancartas no mencer
cos últimos raios da lúa
subilas até pena escura
e xa pode o mundo chover

tanto e tanto por descobrir
compartir o porque das ondas
a golfiños e caracolas
ler os versos do vis a vis

10-98

 

 

mar e man

a beira do mar
nos peiraos e rochas de camelle
pintabas series de circulos
unha e outra vez
cara un lado
os circulos ian medrando
cara a outra beira
o circulo desaparecia

dixeronme que desapareceche
cando chegou o chapapote
pero sinto que non paras de medrar

redondo redondo é o círculo
rotundo retundamente físico
o circulo fainos parte do cósmico
e do cósmico construímos o mítico
e todo todo nace do círculo do man

7-2003

 

 

os sons da memoria     

cando a muller
dos pais das nubes fala
é como se contara
unha historia

cada palabra
cada pausa cada frase
cada cambio de ritmo
van agarrando
máis e máis vida

 

 

como está tu corasón
   saúdo tzotzil

a miña viseira portuguesa
andará agora por chiapas
a viseira do mercado de oaxaca
penso que se foi á serra zapoteca
a cachucha do colectivo
deixeina na serra ayuuk pues
o meu corazón
repartido entre esas montañas

 

 

a milpa e o paliacate

nunha comunidade da serra
ou foi na selva ou nunha pobre barriada
onde xogaban unha chamaca e un chamaco
ao seu xogo nunha vida feliz e precaria
ela levaba dúas longas trenzas
i el o pelo mui curto levaba
a trencita faltabanlle dous dentes
e o moreno tiña un pequeno corte na cara

a chiquita falaba mui rapido
e o cativo sorrindo case non falaba
a meniña levaba un vestido de flores
e o chamaco un roto pantalón de pana
eles estaban aprendendo castila
i eu unhas palabras da súa fala

cantos nomes ten ela e cantos ten él
na comunidade ficaron
cos seus dragonciños de papel
a súa lembranza acompañame
a ela chamareille milpa
chamolle a el paliacate

 

 

o voo da chiquita

no parque desde a miña mesa
fagolle señas a unha chamaca
o animaliño de papel
as súas azas axita
i ela achegase e agarrao

-es una paloma
-i que le vas a dar de comer ?

a nena encolle os ombreiros
e a súa nai dille
-que le das a los pajaritos ?
-alpiste
-i que le vas a dar de beber  ?
dígolle eu
-leche
-mira que bien

a chiquita vai cara a cociñeira
e tirando pola cola da súa pomba
volve e saudamonos coas mans

-i como te llamas chiquita
-alondra
-i tu también vuelas ?
-nooo

si que voas chiquita
digo para min

xochimilco 1-2010

 

 

perdendo a memoria

vella chocha vello tolo
volvense coma nenos pequenos
podemos oir decir dalgúns maiores
e tamén podemos decilo nós mesmos

mamá está perdendo
un pouco a memoria
do que fixo antes do xantar
do que lle dixemos hai unha hora
ás veces non se lembra ben do xogo
esquece onde deixou as cousas

pouco a pouco paseniño
mamá está perdendo a memoria
ás veces solta ese picaro sorriso
outras veces ponse nerviosa
necesita comprensión e mimos

a idade a xenética e quen sabe que
mamá perdendo un pouco a memoria
pero lembra ben cousas do pasado
reviveas e comparteas con intensidade
seica estas son cousas das neuronas

10-2011

 

 

de ollos e soños

como respiras amiga
de que cor son os teus ollos
que canción ti tarareas
desde que mes ti me escoitas
que naufraxio nos teus soños
que vas queimar na fogueira

que novela estás a ler
en que lúa ti camiñas
que tararean os teus ollos
que infusión agora tomas
que vas queimar na asamblea
de que cor son os teus soños

o gosto da túa lingua
o tacto dos teus beizos
o gosto da túa memoria
o tacto das túas palabras

un bico e unha aperta

 

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “YouTube”