Alfredo Ferreiro

 

 

 

 

 

 

Foto de Pedro Ríos

Nomeado por:
Rosa Enríquez
Ramiro Torres
François Davo
Xosé Iglesias

Nomea a:
Pedro Casteleiro
José António Lozano
Tati Mancebo
Ramiro Torres
Xosé Iglesias
Xoán Abeleira
Begoña Paz
François Davo

Bio-bibliografía:
Alfredo Ferreiro naceu na Coruña en 1969. Estudou Filoloxía Hispánica e iniciouse na Teoría da literatura. É membro da AELG e da Sección de Crítica literaria da mesma.
Ten participado desde os anos 90 en innúmeros recitais de poesía e colaborado en revistas galegas e portuguesas. Na actualidade é membro do Grupo Surrealista Galego.
Como crítico, ten colaborado en publicacións periódicas impresas como A Nosa Terra, Protexta (Tempos Novos), Dorna e Grial, para alén de en diversos proxectos dixitais. Desde 2008 dirixe, xunto con Tati Mancebo, a plataforma de blogues Blogaliza.
Nos últimos tempos é asiduo dos medios electrónicos, onde se dedica á divulgación da literatura e o pensamento crítico.
Actualmente é colaborador do xornal Praza Pública.

Como poeta, os seus libros individuais son:
-“Visão do médium (Textos egoístas)”, en Sete Poetas (A Coruña, 1995).
A areia que transforma punhos e conversas, Cadernos de Azertyuiop, nº 1 (A Coruña, 1995). En colaboración con François Davó.
-A cidade engrinaldada, Cadernos de Azertyuiop, nº 7 (A Coruña, 1997).
-Metal central (A Coruña, Espiral Maior, 2009).
Versos fatídicos (Edicións Positivas, 2011).

Poética:
A literatura permítenos ser exploradores permanente do mundo, sen limitacións de espazo nin de tempo. Os lugares máis afastados, os tempos máis distantes, pasados e futuros, todos os mundos posíbeis e até os improbábeis, están através dela ao noso alcance.
Ao tempo, ningún sentimento humano semella realmente insondábel cando podemos contar coa elevación artística da palabra; isto é así porque os recursos poéticos permiten unha polisemia na transmisión de contidos que mostra o intanxíbel. Devén entón a literatura un transmisor de verdades de carácter gnóstico, e portanto unha ferramenta útil para o coñecemento humano que favorece a comprensión dos problemas sociais e a mellora persoal.

Na rede:
Caderno do autor
O autor na “Galipedia”
O autor na “AELG”
O autor no “Praza Pública”
O autor no “Caderno da crítica”
O autor no “Criticalia”
O “facebook” do autor
O “Twitter” do autor

Poemas:
VISÃO DO MÉDIUM
Escrever um poema deve ser
um dilúvio que agoniza.
Que aperta com violência
o coração contra si.
Que sufoca até o limite.
Como a imagem do mar no horizonte.
(De Visão do médium (Textos egoístas), en Sete Poetas)

 

A cidade adormece sobre uma unha de prata
enquanto o rio demora um pensamento cativo.
São os rumores da cidade. O silêncio da luz.

Um pássaro não cessa de nadar
sobre a chaminé sempre acesa do rio,
esse seu coração onde o o sangue se derrete.
Esse passadouro de cinzas feito por um antigo alvanel
para o coração da pedra,
para a terra húmida
do nosso coração.
(Do caderno A cidade engrinaldada)

 

Não me digais que andar
é cozinhar os passos com tempero amargo,
mastigar depressa a brisa de um amor pequeno,
vender a barriga ou por palha trocá-la.
Se os restos desse amor
não fossem para a nossa alma
outras esmolas nos darão reinados
no coração certo de um amor mais amplo.
Não castigueis essa pena,
símbolo errático, ligeiro coração
de um diminuto destino a toda a parte aberto.
(Na revista Anto, de Amarante)

 

INICIACIÓN
O meu brazo obreiro naceu aquí,
no interior dunha luva ignífuga,
a carón do lume e o vapor de auga,
decidido a resistir os embates do ferro
que do meu sangue ascendía
aos meus ollos sorprendidos e virxes.
Ao principio reptei por corredores escuros,
trepei por árbores metálicas de novas artes
como un explorador situado en tempos volcánicos,
á vez prehistóricos e futuristas.
Entre pacíficos guerreiros,
ecuánimes usuarios da espada
que corta en xornadas os días,
aprendín a camiñar polo gume da noite
empurrando o carro do metal
traballado en comuñón.
Coñecín o sal que fica na pel
despois do suor precipitado das horas,
no movemento incesante de rodamentos e eixos,
na hidráulica compasada de corazóns e máquinas.
Coñecín esta fragua de ferros e brazos
de capataces de soños habitábeis e cálidos,
artesáns que labran as vértebras da casa
do animal primitivo que habita a nosa alma.
Aquí ladrei, mordín e lambín as feridas,
aquí gravei no brazo unha espiga
símbolo do clan, veneno do metal
ardente da vida.
O meu brazo obreiro naceu aquí,
na lubricada compañía de maos quentes
e máquinas esquivas.
(Do libro Metal central)

 

FRAGUA
No vapor do aceiro que por todo se estende
ascenden as almas de escuálidos paxaros.
Naceron nas maos sudorosas do entardecer,
cando unha cadea de corazóns atinxía
unha calor volcánica,
cando o espazo ardía na lareira dos sentidos.
Era a festa dos gritos, a roda dos pés ardentes
sobre a prancha zincada das horas:
unha febre que a noite non conseguía enmudecer.
A vida neste lugar ten as súas propias regras,
gobérnase pola combinación irrepetíbel
de engrenaxes e fantasmas.
Son forzas contrarias trenzadas polo acaso,
unha singular e perversa protuberancia do mundo
que só en catividade se reproduce.
(Do libro Metal central)

 

VENDIMA                              A Manuel Salgueiro Castro
Ó vello, estás deitado
e no recanto do cuarto
arde o caxato impregnado
coa suor de tantos anos.
Lastrado o camiño da vida,
soña o mar a auga doce
do amor que teu corpo sorbía.
Soñas nos altos penedos
do corazón
o naufraxio das horas
o galope incesante nas ondas
da túa constelación.
Cabalgas no circo do ocaso,
e para todos saúdas na area domada.
Saltas no trapecio imposíbel
e voas
co billete obliterado
da última función.

Labrador dos teus días,
chega a túa vendima.
Mentres cae na negra tinalla
o alquímico sangue
da túa familia.
(Do libro Versos fatídicos)

 

O LEVANTADOR DE MINAS
Do mesmo modo que unha nai
precisa de fillo para ser nai,
un título precisa de poema
para ser título. Daí este poema.
(Do libro Versos fatídicos)

 

POEMA ESGOTADO
En
tres
palabras
(Do libro Versos fatídicos)

 

TERRA
Tudo haverá de acabar
onde tudo começou.
Eu próprio, que era apenas
um espírito sem carne,
só pelo sangue da terra
me consegui encarnar.
A ela devo tudo,
por isso a ela consagro
as mãos de ferreiro e camponês
que me entregou a família.
As mãos que de facto são
instrumento sagrado do coração,
as mesmas mãos
que seguram e esganam
o triste fantoche
com que brinca o destino.

Tenho terra nas unhas desde sempre,
terra velha que o poeta datou
no princípio do universo.
O deus que brincava com barro
e que sua mãe repreendia
pelas manchas que fazia no mundo,
esse deus a mim me criou
de um facto fortuito,
de uma nódoa,
e para sempre fui
uma palavra perdida no infinito.

E vocês, instrumentos na procura
do certo afinador,
não veis a terra que pisais,
a terra que alberga o mundo,
a terra que vos aguarda
no retorno ao calor inicial?
Acarinhai a terra com as vossas mãos.
Nada há, viageiros, aquém e além
salvo um caminho por desenhar
sobre a barriga maternal da terra.
(Na revista Saudade, de Amarante)

Vídeo, son, imaxes, +:
A canle do Levantador de minas no “YouTube”

Metal central

O autor no “Vimeo”