Isaac Xubín

Isaac Xubi-n BN

Nomeado por:

Xosé Daniel Costas
Ledicia Costas
Xabier Xil Xardón
Serxio Iglesias

Nomea a:

Xabier Xil Xardón
Ledicia Costas
Anxo Angueira
Chus pato
Elvira Ribeiro Tobío
Yolanda Castaño
Xavier Cordal

Bio-bibliografía:

(A Coruña, 1978)

Licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo e mestre en Política lingüística e planificación da lingua galega.

Estudou nos Salesianos da Coruña e no Instituto Sánchez Cantón de Pontevedra, cidade onde empezou a xogar ao rugbi e escribir os seus primeiros textos literarios.

Como creador ten publicado obras de poesía: Elementos de matemática (2002), Lisboa (2004)e Con gume de folla húmida (2012), poemario co que obtivo o premio da XXIV edición do Certame Eusebio Lorenzo Baleirón; e de narrativa curta: Château Bobcat (2009) e Le pied de Julien DuPuy (2011), ambos os dous primeiro premio do certame Os Viadutos de Redondela.

Como profesor e investigador elaborou un dicionario bilingüe galego-éuscaro, foi lector de lingua e cultura galegas no Colexio Universitario de Cork entre os anos 2009 e 2012. Na actualidade escribe a súa tese de doutoramento, unha aproximación ás relacións entre literatura e gastronomía.

Como tradutor publicou traducións entre as que destacan Pasaia Blues, de Harkaitz Cano; Bilbao-New York-Bilbao de Kirmen Uribe; e Sete poetas vascos, escolma de poesía vasca pola que gañou o premio Loís Tobío á mellor tradución do ano 2012.

Como deportista afeccionado xogou ao rugby no Mareantes de Pontevedra e no Universidade de Vigo. Tamén xoga ao fútbol gaélico e vestindo as cores da Selección Galega participou no histórico encontro internacional Galiza-Bretaña, celebrado en Narón o 21 de xullo de 2012.

Manténn o blog de rugbi Melé a cinco no xornal electrónico Praza Pública.

Na rede:

Caderno do autor
O autor na “Galipedia”
O autor na “AELG”
O autor no “Caderno da crítica”
O autor no “Criticalia”
O “facebook” do autor
O “Twitter” do autor

Poemas:

Catálogo de bois

Escribo dende as engurras do lenzo da lúa,
da memoria e das frías mans cos dedos xuntos, amalloados, tortos, anoados entre si
pois hai unha vella forca na árbore da lingua.
Podes ver aló entre a néboa da Illa do Cobo
o vermello gando groso da nosa xinea?
No húmido Porto de Bois á beira do Lérez,
non digo Oxford ou Lagoas de Vigo acaso.
Eu digo Pontevedra.
Como unha buxa para cinguir a cabeza ao corpo
é prata ou fonema mineral o que lampexa
entre as magras febras dos músculos que conforman, que artellan o pescozo daquelas oito bestas.
Velaquí o barroco requintamento da lenda
que teceu o arguina, a forza eterna da tradición
que permanece dos ollos no centro da córnea.
Con eles vai o pequeno barroso, o profeta,
o Home Número 9 que observa as proporcións,
as ensinanzas sobre as medidas da beleza
que noutrora lle foron referidas, dadas,
aquel que pescou o salmón oval e se alimentou
da carne mol das lendas que recitaba o mestre. Apenas non cabe na conca das mans dos nenos
un pouco de Galicia, auga e herba pero é grande
a medida de soño se o rapaz ten forza
para termar, soster o cabo esgrevio do adival
que fai do carro e das bestas unidade: melé,
voz de mando que os acode, que os empurra
ou dille forma de balón oval á perfección.

O pequeno pegureiro, o Home Número 9, recita o versículo sagrado da tradición oral que percute no espírito perante o testemuño do resíduo do bronce a escoura,

aquel que lembra que neste mundo hai unha verdade só: sermos Nós é a única Vitoria.

 

 

 

O camiño da tinta

Diante dunha pinta de cervexa stout

Asubía metálica a billa de cervexa
ao deitar da pinta no vidro do vaso
o resolio como bronce para quencer o peito,
o líquido negro que dará leito aos semas,
aos significados estrados sobre as táboas,
nos recunchos e nos tallos da taberna.
Eu vivía na chantaxe emocional da ferramenta,
do arado cando non quere avanzar e a rella que tropeza
cos croios soterrados,
a decepción,
a frustración de non xunguir na inercia a lingua
cos tendóns das man e avanzar
polas follas paseniño coma os bois.
Eu temía o suicidio da musa,
a hecatombe,
o sacrificio,
o exceso do cheiro da graxa queimada das cen bestas
que traen o verso e van coas letras.
Eu non lembraba
o camiño da tinta ou anzó como berce e verme no bico caendo do labio, eu non recordaba
as orelleiras do arado vesando nos papeis para deitar nos sucos
o que é sublime da derrota cando afoga.
E agora que estou
perante a presenza irlandesa da stout,
namentres agardo a que a escuma calle no bordo da medida,
en tanto me delatan as mans do tempo e o silencio
dos meus pés sobre un chan de madeira
disposto a rir ante calquera suxestión,
en tanto volvo encher parágrafos,
escribir grafemas e palabras nos costeiros de cartón
coa esperanza de poder discriminalos,
identificalos entre o monte de noites planas
que teño en colección,
eu son consciente de que teño medo a non ser abondo rápido
para executar os meus pecados,
de que a lingua é un delirio e de que as cousas importantes
empezan
cando todo se vén abaixo.

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “Vimeo”

A Mestra (Isaac Xubín) from Isaac Xubín on Vimeo.

Pura Salceda

branca laberinto 7-002

Nomeada por:

Helena Villar Janeiro 

Nomea a:

Xina Vega
Cesáreo Sánchez Iglesias
Xoán Abeleira
Estíbaliz Espinosa
Miguel Anxo Fernán Vello
Antón Lopo

Bio-bibliografía:

Naceu en Cidade de México no ano 1961. Publicou, en 2003, Hola, de dónde eres? Manual de urgencia para navegar en los chats, en colaboración con Andrés Aberasturi. Como poeta trilingüe, saíron ao prelo os seus libros Versos de perra negra (2005), Mares Online (2008) e De ti y de mí, en Las mejores historias de amor (2012), en castelán; en galego A ollada de Astarté (2007); e en catalán L’amant circumstancial (versión biling. castelán-catalán, 2014). Coordinou a antoloxía Erato bajo la piel del deseo. Antología de poesía erótica (2010), onde se recollían poetas en lingua galega, catalá e castelá.

Moitos dos seus poemas nas tres linguas foron publicados en diversas revistas literarias de España e América; e en máis dunha quincena de antoloxías, como: La voz y la escritura (2006), Mujeres Poetas en el País de las Nubes (2007), El Laberinto de Ariadna (2008), México España desde la pasión (2009), Trato preferente. Voces esenciales de la poesía actual en español (2010), Poetas con Rosalía V (2010), Cançons de Bressol (2011), Tardes del Laberinto (2011), Guía Viva de Ortodoxos y Heterodoxos en la poesía gallega contemporánea (2012), Los mejores poemas de amor (2013),  Anuario de poesía de San Diego. Marca Frontera / San Diego Poetry Annual. Border Mark (2014), ErotizHadas (2014), ou Amores infieles (2014).

Como guionista obtivo o Premio “Sal a Escena 2009” convocado polo Ministerio de Igualdad pola curtametraxe Más asesinadas, dirixida por Mario Pilarte.

Actualmente é Secretaria Xeral da Associació Col·legial d’Escriptors de Catalunya (ACEC). Edita desde 2006 o blog “Sintagma in Blue”.

Poética:

1) Universo paralelo. (Re)ollada á vida. Reviravolta sobre un mesmo, de espello en espello, buscando sempre. Atópame.
2) Soidade a berros. Eu contra ti, palabra lanzada. Respóndeme.
3) Tres voces, unha soa gorxa. Eu son tres e non son ningunha. Mestúrome.
4) Irremediablemente Ela. Sucumbo.

Na rede:

Caderno da autora
Páxina web da autora
O “facebook” da autora
Páxina da autora no “facebook”
O “Twitter” da autora

Poemas:

DESAFÍOS

Os teus ollos pronuncian o meu nome
coa mesma cor que eu te pronuncio.
Se ti es meu
son eu o suco da uña na pel desesperada,
o dente que se crava na noite,
os beizos que moran durmidos na túa boca.
Somos fío que se desanda,
labirinto de horas cincentas,
o que abre camiños a machadas
cando a dor é non poder reter
o aroma da pel que se entrega.

O teu corpo é alfombra de gato
que reclama xaneiras
perpetuando paraísos.
As túas mans
mazá que eu mordo
mentres xogamos a desafiar
a ollada envexosa dos arcanxos.

[De: A ollada de Astarté, 2007]

 

 

VÉN, QUE CHE COMA O CORAZÓN

Vén que che coma o corazón,
mazá sen paraísos,
vén que te leve docemente
ás entrañas desta noite habitada.

Déixame que me afunda
nos bicos espiñentos da túa boca
nesta hora húmida na que o meu corpo
te reclama deus.

Hoxe, se ti queres,
vou ser todas as cousas
que nunca nos prometemos,
que nunca nos negamos,
as que sempre soubemos.

[De: A ollada de Astarté, 2007]

 

 

A TARDE É UN ACIO MADURO

A tarde é un acio maduro
que comemos lentamente.
A man cínguese á perna,
e a boca ao pé,
coma os ollos á alfombra
que o silencio ata
á curva das sombras nosas.

Logo,
a lembranza
dará viño novo
no que beber o teu corpo
ata baleirarnos.

[De: A ollada de Astarté, 2007]

 

 

NON TE MOVAS

Mírame.
Non te movas.
Así,
que te vexa ben.
Agora,
axeonlla a túa boca
ata pronunciar o meu nome.
Esquece quen fuches.
A partir de hoxe,
debes saber
que só existes nos meus ollos.

[De: A ollada de Astarté, 2007]

 

 

USAR E GARDAR

Sei que vivín de prestado,
sempre a traballo temporal
na túa vida
neste limpar e gardar
usar e limpar
e gardar
e volver usar
cada un dos nosos días.

[Inédito]

 

 

DI(N)STANTE

Xa son outra
neste lugar, xa son outra,
máis triste se cadra
polo que foi
polo que xa non está

a mirada distinta
un ollar maldito
escéptico
que o nega todo
que non albisca redención

a catarse no tempo
nunha foto con sorriso
aquela amada que xa non é

o que foi
si
o que é,
hoxe [eco]
si
distinto [distante]
a muller-distante

badaladas de loito

distante
tante
tan-te
tan-te

[Inédito]