Fátima Rodríguez

fatimarodriguez

Nomeada por:
Xavier Queipo

Nomea a:
Marga Romero

Bio-bibliografía:
Nacín en Pontedeume no ano 1961, no seo dunha familia galego-cubana. Levo trinta anos vivindo en Francia, viaxando tamén polo mundo como parte da miña condición vital de nómade. Fago e transmito literatura dende unha cátedra universitaria, pero tamén dende a creación e a traducción. Non diferencio a literatura crítica ou teórica da lírica máis ensimismada polo seu grau de creatividade, e oficio na poética creativa e na creación poética sen xerarquías nin prexuicios elitistas nin auto-complacencia. Nas dúas tento adoptar unha actitude interrogante.

Desconfío do sentimento de pertenza, pero sei que esiste. A lingua galega é o único vestixio que me queda del. Nunca deixei de escribir sobre Galicia, se cadra por lealtade ou por desafío a esa desconfianza.

Publicáronme as dúas primeiras escolmas en México, Amencida dos corpos/Amanecida de los cuerpos (Praxis, México D.F., 2000, traducido por Jorge Ledo) e Límite de propiedade, que logo fora verquido ao español pola poeta Gloria Vergara (Límite de propiedad, Madrid, Torremozas, 2006). Xa máis tarde viría Oblivionalia, traducida ao francés por Vincent Ozanam (Brest, Les Hauts-Fonds, 2011). En francés verá a luz quince anos despois da súa primeira  publicación unha versión bilingüe daquela Amencida dos corpos, agora xa feita  Aube des corps, tamén traducida hai anos por Ozanam.

Outros poemas viven espallados en revistas por Francia, España, México, Arxentina, Paraguay, Taiwann, Austria, quen sabe onde máis. Viven daquela maneira, ao xeito do que nós mesmos somos, fillas e fillos dun pobo itinerante.

Na rede:
A autora na “Wikipedia”
A autora na “Universidade de Brest”
O “facebook” da autora

Poemas:

SECUENCIA 3

o taboleiro é agora unha marana
e nós o rolo encorado no cadro
o cadro é unha illa
a illa dos mecos e dos maus de voalla
a illa que che nos foi golsar todos os loitos
na beiramar
do mar
da mar matriz
do matricidio
a illa dos ramalletes de loureiro pendurando das portas
a illa neniña que mexa por ela tanto lle teme ao mestre
a illa que che nos punzou o refolgo coma un enfisema a illa
ramificada noutras illas alveolada
no tramallo de veas a bombear teimosas
nunha memoria mesta verdella
zumarenta de algas esmagadas
a memoria
está
a
perde
lo
pulso

 

 

SECUENCIA 4

agora andamos presos nun deserto de celas
presos nunha retícula de greda seca
arelamos ser lama máis ca lama
enlagar o trazado do xogo
do debuxo que che nos deixou ben cuarteada a memoria
xa non é de marana, que é de mariola
porque andamos de volta
pequenos
encolleitos
xuntiños como ratos
escapando
da carreira estacional das constelacións

 

 

SECUENCIA 5

seica vai irisar o sol os raís da ponte
que promete esvarar pola costa de cera
un laranxa estridente artificioso
unha violenta rachadura para os ollos neste pontón de sombras de salitre
e rúas de peixes asollados
para cobiza dos cativiños que noutrora mudaran en raposos en gatos en gaivotas
naqueles tempos
cando só ousaban falar os animais
unha racha nítida encegadora
no medio da paisaxe
tan conforme tan conforme que non estoura nada
nada
nada
de
nada
nin sequera
unha mísera lisca de balastro
todo inmóbil
manso
gris
cincento
xa desbaldíramos un mundo de luz
todo encarreirado a non sei onde
encarrilado e domeado todo
todo cuberto por unhas mallas sen peso
todo envolto nun bafo de eucalipto;
“Nove secuencias do xogo da Mariola”, Oblivionalia, Brest, Les Hauts-Fonds, 2011.

Galería:
Fátima Rodríguez 01

Xosé Iglesias


 

 

 

 

 

Nomeado por:
Alfredo Ferreiro

Nomea a:
Alfredo Ferreiro
Ramiro Torres
Miro Villar
María José Fernández López

Bio-bibliografía:
Xosé Iglesias (1974). Sou natural da costa da norte, dun pobo que me agasallou na miña infancia cun asteleiro, no que os barcos subían e baixaban do varadoiro coma transeúntes ignorados o seu paso….
Mais non foi así, xa que os asteleiros sicar line de Cée, ensináronme a divinidade da miña relixión, construiron sen sabelo o meu universo a través de cadernas, de grúas que daban vida a un novo navío, de armazóns aerodinámicos nos que os meus ollos eran fotocopiadoras en tres dimensións da construcción dos meus soños….
Tamén, no mismo municipo, sentín a rentes da cuberta o cheiro inesquezible do aceite das baleas frotando nos mares onde escomenzei a senti-lo mar….
De estas, e varias conxuncións mais, co paso dos anos deime conta que algo ocurría co sangue que corría polas miñas veas… Nel, había auga salgada¡¡.
En vigo rematei os meus estudos e embarquei de capitán de pesca polos océanos… Pero non atopei a paz ata que xa fai 9 anos merquei o meu barco, nel, o carón do meu mar, o mar da Coruña, sentín o que dende pequeno viña sentindo, pero de forma mais acusada… Sentín transfusións oceánicas¡¡…
Non sou escritor, sou mariñeiro, pero a veces, sinto que o vento me fala¡¡

Poética:
A medida que imos avanzando no transcurso desta vida emerxen en nós ideas, pensamentos distintos os que tivemos nunha idade menos madura. Eu non podo decir que o meu salón está cheo de libros, porque non é así, tampouco sei si tódolos que teño foron lidos algunha vez.
Sei que cando estudiei en cou a manuel Antonio, non me gustou.
Sen embargo agora con 39 anos, penso doutra maneira, o leo , e vexo que transmitiu o mar en directo dende a súa personalidade… E a veces me deixa abraiado tanta fermosura, e envexo moitos versos que xa non poderán ser inventados por ninguén máis.
E neste intre, que a veces me paso tardes en bibliotecas lendo a uns e outros, emocióname saber canta creatividade sobrevive o noso redor.
Tamén sei unha cousa, casi sempre me gustaron máis os versos de poetas anónimos que os de grandes poetas consagrados.
No meu caso, facía xa moito tempo que estaba esperando o momento adecuado, o encontro con eses personaxes que me ían acompañar neste proxecto… E xa apareceron.
Agora cada día so teño que esperar un murmuio leve para que o papel escomence a mancharse.
E dende o mesmo mar, dende a perspectiva dun mariñeiro da galiza, quero intentar reivindicar dúas cousas:
A primeira, que tódolos mariñeiros somos poetas, o noso medio, onde traballamos, é un medio hostil. Nunca se sabe con certeza como serán os menceres. Non só imos por cartos, imos por poder observar a outra perspectiva da paisaxe, esa noite á que saimos dos catres e ollamos un ceo sen contaminación lumínica. Ese tremor no corpo cando as ondas son máis altas cas árbores¡¡¡… Ese espectáculo da natureza na súa máxima expresión que nos abraia. Somos admiradores do mar.
A segunda, quero reivindicar nos meus poemas a ese neno que nace prendido da man do seu avó, que o leva a pescar sempre na súa gamela.
Que cree, que o seu avó é máxico porque sempre pesca moito… Que un día colle os remos e levanta a poutada, e navega cara á liberdade do mar… Que escaralla as súas mans vogando millas e millas… E vai pouco a pouco, salinizando o seu corpo.
A ese neno que sabe o nome de tódolos barcos do peirao, as últimas tecnoloxías en aparatos da ponte.
Ese neno que na escola pinta barcos, e cadernas , e soña con ter un navío………………………Ata que co paso do tempo, con centos e centos de charpazos, e moito traballo, consegue sobrevivir por si mesmo na inmensidade do océano. Naceu o LOBO DE MAR

Na rede:
O “facebook” do autor

Poemas:
Nove metros

Lobos de mar

as nosas proas baten contra os muros salgados
e como unha serpe erguida, o mar manifestase,
e inxecta veneno nas brancas arroutías.
mais nós, somos lobos de mar¡¡
e a poción envenenada fainos dar saltos,
tembla os ferro do casco e inféctase
da sustancia tóxica que nos paraliza.
mais nós somos lobos de mar¡¡¡
a vista núblase, a dor é constante.
neutralízanse os sensos dos corpos sen dono,
e a natureza exterior é un inferno griis.
mais nós somos lobos de mar¡¡¡
os colmillos, son ondas xigantes
que nos morden………a todos.
ninguen escapa do veneno do reptil.
mais nós somos lobos de mar¡¡¡
mais tamén sabemos do antidoto.
ven onda, ven serpe, ven veneno.

Gran Sol

O sextante da alma

A miña nai é mariñeira

Transfusión oceánica

Eu, creo que sou human reconvertido,
e sinto , que nalgun momento
sufrin transfusión oceanica,
porque esta sangue do meu corpo
non é sangue, é sangue salgada.
Sinto tamen que sufrin metamorfose,
non é nariz a miña senon proa,
non son brazos os meus senon amuras
e as miñas costelas cadernas…..
Todo min forma un esqueleto naval.
E esta barriga que se afunde no mar
estabilidade contra as ondas de costado.
Son human, son barco, son tantas cousas…..
Eu creo que son arbore, porque sempre me chove,
Sempre me venta, sempre e me da o sol.
Tamen creo que sou paxaro, porque os peixes
venme voar entre as ondas, e subo, baixo,
fago siluetas acrobaticas ou simplemente voo raso.
Asi me ven, un paxaro voando no oceano…..
Miran cara enriba , e ali estou coa proa,
as amuras,a popa, a barriga, o eixe….
Eu sou mariñeiro, e o mar mollame a ialma,
salinizame e golpeame o corazon.
e eu non poido facer mais nada,

Senon ser arbore, ser barco, ser paxaro….
En serio, nada podo facer,
NADA, PORQUE MARIÑEIRO SOU.

A beleza das proas

A cárcere de liberdade do mar

 

Non hai silencio no Gran Sol

Afúndense os versos
nos marcos invisibeis do medo.
As metáforas dos ventos
afóganse en escuma branca.
Esvaécense nos tremores
involuntarios das amuras.
As palabras agóchanse
na consciencia inqueda dos mortais.
Péchanse os portillos sonoros da voz.
Pero non hai silencio no gran sol.
Non hai socairo nos costados.
Nin tinta nos cadernos dos poetas.
Reventa o mar no hourizonte.
Eclosionan as ondas
no parto inmortal das borrascas.
No mesmo útero da singradura
latexan pulsos apocalípticos
entre os fráxiles mamparos de ferro.
Repousan os corpos
nas entrañas de catres ingrávidos.
Namentres que a proa,
acoitela co puñal da sorte
o rumbo verdadeiro cara o abismo.

 

MEDRE O MAR!!!

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “YouTube”

3000 Kilómetros de Bruselas a Galiza