Xosé Iglesias


 

 

 

 

 

Nomeado por:
Alfredo Ferreiro

Nomea a:
Alfredo Ferreiro
Ramiro Torres
Miro Villar
María José Fernández López

Bio-bibliografía:
Xosé Iglesias (1974). Sou natural da costa da norte, dun pobo que me agasallou na miña infancia cun asteleiro, no que os barcos subían e baixaban do varadoiro coma transeúntes ignorados o seu paso….
Mais non foi así, xa que os asteleiros sicar line de Cée, ensináronme a divinidade da miña relixión, construiron sen sabelo o meu universo a través de cadernas, de grúas que daban vida a un novo navío, de armazóns aerodinámicos nos que os meus ollos eran fotocopiadoras en tres dimensións da construcción dos meus soños….
Tamén, no mismo municipo, sentín a rentes da cuberta o cheiro inesquezible do aceite das baleas frotando nos mares onde escomenzei a senti-lo mar….
De estas, e varias conxuncións mais, co paso dos anos deime conta que algo ocurría co sangue que corría polas miñas veas… Nel, había auga salgada¡¡.
En vigo rematei os meus estudos e embarquei de capitán de pesca polos océanos… Pero non atopei a paz ata que xa fai 9 anos merquei o meu barco, nel, o carón do meu mar, o mar da Coruña, sentín o que dende pequeno viña sentindo, pero de forma mais acusada… Sentín transfusións oceánicas¡¡…
Non sou escritor, sou mariñeiro, pero a veces, sinto que o vento me fala¡¡

Poética:
A medida que imos avanzando no transcurso desta vida emerxen en nós ideas, pensamentos distintos os que tivemos nunha idade menos madura. Eu non podo decir que o meu salón está cheo de libros, porque non é así, tampouco sei si tódolos que teño foron lidos algunha vez.
Sei que cando estudiei en cou a manuel Antonio, non me gustou.
Sen embargo agora con 39 anos, penso doutra maneira, o leo , e vexo que transmitiu o mar en directo dende a súa personalidade… E a veces me deixa abraiado tanta fermosura, e envexo moitos versos que xa non poderán ser inventados por ninguén máis.
E neste intre, que a veces me paso tardes en bibliotecas lendo a uns e outros, emocióname saber canta creatividade sobrevive o noso redor.
Tamén sei unha cousa, casi sempre me gustaron máis os versos de poetas anónimos que os de grandes poetas consagrados.
No meu caso, facía xa moito tempo que estaba esperando o momento adecuado, o encontro con eses personaxes que me ían acompañar neste proxecto… E xa apareceron.
Agora cada día so teño que esperar un murmuio leve para que o papel escomence a mancharse.
E dende o mesmo mar, dende a perspectiva dun mariñeiro da galiza, quero intentar reivindicar dúas cousas:
A primeira, que tódolos mariñeiros somos poetas, o noso medio, onde traballamos, é un medio hostil. Nunca se sabe con certeza como serán os menceres. Non só imos por cartos, imos por poder observar a outra perspectiva da paisaxe, esa noite á que saimos dos catres e ollamos un ceo sen contaminación lumínica. Ese tremor no corpo cando as ondas son máis altas cas árbores¡¡¡… Ese espectáculo da natureza na súa máxima expresión que nos abraia. Somos admiradores do mar.
A segunda, quero reivindicar nos meus poemas a ese neno que nace prendido da man do seu avó, que o leva a pescar sempre na súa gamela.
Que cree, que o seu avó é máxico porque sempre pesca moito… Que un día colle os remos e levanta a poutada, e navega cara á liberdade do mar… Que escaralla as súas mans vogando millas e millas… E vai pouco a pouco, salinizando o seu corpo.
A ese neno que sabe o nome de tódolos barcos do peirao, as últimas tecnoloxías en aparatos da ponte.
Ese neno que na escola pinta barcos, e cadernas , e soña con ter un navío………………………Ata que co paso do tempo, con centos e centos de charpazos, e moito traballo, consegue sobrevivir por si mesmo na inmensidade do océano. Naceu o LOBO DE MAR

Na rede:
O “facebook” do autor

Poemas:
Nove metros

Lobos de mar

as nosas proas baten contra os muros salgados
e como unha serpe erguida, o mar manifestase,
e inxecta veneno nas brancas arroutías.
mais nós, somos lobos de mar¡¡
e a poción envenenada fainos dar saltos,
tembla os ferro do casco e inféctase
da sustancia tóxica que nos paraliza.
mais nós somos lobos de mar¡¡¡
a vista núblase, a dor é constante.
neutralízanse os sensos dos corpos sen dono,
e a natureza exterior é un inferno griis.
mais nós somos lobos de mar¡¡¡
os colmillos, son ondas xigantes
que nos morden………a todos.
ninguen escapa do veneno do reptil.
mais nós somos lobos de mar¡¡¡
mais tamén sabemos do antidoto.
ven onda, ven serpe, ven veneno.

Gran Sol

O sextante da alma

A miña nai é mariñeira

Transfusión oceánica

Eu, creo que sou human reconvertido,
e sinto , que nalgun momento
sufrin transfusión oceanica,
porque esta sangue do meu corpo
non é sangue, é sangue salgada.
Sinto tamen que sufrin metamorfose,
non é nariz a miña senon proa,
non son brazos os meus senon amuras
e as miñas costelas cadernas…..
Todo min forma un esqueleto naval.
E esta barriga que se afunde no mar
estabilidade contra as ondas de costado.
Son human, son barco, son tantas cousas…..
Eu creo que son arbore, porque sempre me chove,
Sempre me venta, sempre e me da o sol.
Tamen creo que sou paxaro, porque os peixes
venme voar entre as ondas, e subo, baixo,
fago siluetas acrobaticas ou simplemente voo raso.
Asi me ven, un paxaro voando no oceano…..
Miran cara enriba , e ali estou coa proa,
as amuras,a popa, a barriga, o eixe….
Eu sou mariñeiro, e o mar mollame a ialma,
salinizame e golpeame o corazon.
e eu non poido facer mais nada,

Senon ser arbore, ser barco, ser paxaro….
En serio, nada podo facer,
NADA, PORQUE MARIÑEIRO SOU.

A beleza das proas

A cárcere de liberdade do mar

 

Non hai silencio no Gran Sol

Afúndense os versos
nos marcos invisibeis do medo.
As metáforas dos ventos
afóganse en escuma branca.
Esvaécense nos tremores
involuntarios das amuras.
As palabras agóchanse
na consciencia inqueda dos mortais.
Péchanse os portillos sonoros da voz.
Pero non hai silencio no gran sol.
Non hai socairo nos costados.
Nin tinta nos cadernos dos poetas.
Reventa o mar no hourizonte.
Eclosionan as ondas
no parto inmortal das borrascas.
No mesmo útero da singradura
latexan pulsos apocalípticos
entre os fráxiles mamparos de ferro.
Repousan os corpos
nas entrañas de catres ingrávidos.
Namentres que a proa,
acoitela co puñal da sorte
o rumbo verdadeiro cara o abismo.

 

MEDRE O MAR!!!

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “YouTube”

3000 Kilómetros de Bruselas a Galiza

María Lado



 

 

 

 

 

 

Nomeada por:
Manuel Forcadela
Eduardo Estévez
Yolanda Castaño
Rosa Enríquez
Silvia Penas
Ramiro Torres
Celia Parra
X. H. Rivadulla Corcón
Rosalía Fernández Rial
María Reimóndez Meilán
Eva Méndez do Roxo

Nomea a:
Lucía Aldao
Gonzalo Hermo
Eduardo Estévez
David Creus
Estevo Creus
Celso Fernández Sanmartín

Bio-bibliografía:
Escritora formada en filoloxía galega e produción audiovisual. Formou parte do Batallón Literario da Costa da Morte. A súa actividade literaria, ademais da poesía publicada e algúns relatos en edicións colectivas, céntrase en recitais e outros modos de acción poética pública. Ademais da súa obra individual, textos seus foron incluídos en diversas antoloxías. Algúns dos seus textos foron traducidos e publicados en castelán, portugués, catalán, ruso, irlandés e inglés. Outros aparecen en discos. É guionista da radionovela Novembro, emitida pola Radio Galega no 2006.
Obra poética: A primeira visión (1997), casa atlántica, casa cabaret (2002), berlín (2005), berlín(audiolibro, 2007), nove (2008), amantes (2011).

Na rede:
Na Asociación de Escritores en Lingua Galega
Na Biblioteca Virtual Galega
Na Galipedia
Caderno persoal

Poética:

autopoétiva vs.1.0

Así é que desexas saber como se fan os poemas? Curioso pequeno que cada vez te fas máis grande. Os poemas son fráxiles e difíciles de coller coma os chopos listos e un ten que sentar á beira do peirao e pasar varias noites observando os movementos das mareas e as costumes dos bancos. E un día, ben disposto, agarrar a cana fortemente entre as mans, pero deixando a seda ceibe bailar as correntes e afanarse en seguilos a donde queiran eles ir e traelos a onde ti queres que vaian. E despois ás veces pican e tiran forte do cebo e arrástranche debaixo das augas. E alí xa cada quen ten a súa sorte. Hai máis infinitas mil e mil leguas submarinas. E alí o reflexo do mundo sobre as augas é tan verdadeiro coma o mundo. Pero outros non. Outros son coma as robalizas que se buscan nos cantís e rompen coma o mar con tanta furia.

Poemas:

                                                           para o sindicato de tirados   pódese?

antollóuseme un tostador de pan
quero un obxecto que nos recorde
que vaia amarelando con nós
como a natacha   así que collo rebandas do pan de onte
que me dixo miña avoa que se fai así
e téñoche as tostas listas para cando te ergas

¿e se te vas
ou mercas un coche?
e se te vas ou mercas un coche
eu sigo facéndoche tostas todas as mañáns
e énchoas de bicos e de natacha
e pégochas nos retrovisores
fíxenllo unha vez ao cura   por berrarme
porque eu era así de baixiña
e non lle chegaba á auga bendita
e o cura pagounas coa nai de meu pai e
meu pai rogoulle cunhas hostias ó cura
e botáronnos da igrexa   de toda

así que se te vas   ou mercas un coche
mellor leva contigo o tostador de pan

De casa atlántica, casa cabaret, Edicións Xerais de Galicia (2001)

 

 

cuqui é pequeno de máis para ser un osiño de peluxe
e cáelle o naris
por iso non lle gusta ir á lavadora
nin que mamá o colgue a secar polas orellas
ademáis
bótame de menos durante o centrifugado
e eu a el    ¿e se lle doe?
as orellas   ¿e se lle doen as orellas das pinzas?
ou estar só tanto tempo na trandeira
e eu a el sobre todo hoxe que é luns e ti estás tan lonxe
así que o meto húmido debaixo das sabas
e apértoo
para que non chore máis que eu sexa xa grande
que me gusta porque sei que me quere pequeno
como só poden querer os osiños os nenos
que lle perdoan ata a dor das pinzas
como sei que ti e eu nos queremos

Da serie de poemas de casa atlántica, casa cabaret pero inédito.

 

 

este será o teu libro para que ti nunca o saibas.
eu inventarei por iso a cidade,
os lugares ocultos, os istio secretos.
crearei o aroma das camelias,
as cancións dos músico ambulantes,
a herba fresca baixo os teus pés…
eu crearei este lugar para un amor que nunca morra,
meu pequeño de ollos máxicos,
e a ti tamén.
e só se amarras un globo vermello á miña man
e xuras que será o can que camiñe ao noso lado,
que será chespir, coas súa patiñas de goma levitando sobre o chan,
se o fas, se mo xuras,
entón creareiche a ti tamén
para que habites no meu colo para sempre,
meu pequeño berlín.
ese será o teu nome, porque terás un ollo de cada cor
como a cidade.
e este será o teu libro,
para que ti nunca o saibas.

De berlín, Editorial Compostela, (2005)

 

 

inventei bonaval e a nosa cama
estaba chea de flores,
así
claro que non tiña medo dos nichos
e agradecía que anoitecese entre os teus brazos
e as estrelas co seu canto de grilos.

quería dicirche:
delicioso
é como se escribe
o teu nome baixo as árbores

De berlín, Editorial Compostela, (2005)

 

 

no cabo máis occidental da costa
rompen as mareas de máis encher
e a illa

é a penas unha pedra na que morde o mar.
hai que fixarse moito porque ata a paisaxe é enganosa, xira
leva ese aire lento de balea.
e vai desaparecendo debaixo das ondas.
na illa sábeno e chaman a esta rexión mínima
novembro
porque é cruel coma un amante.
saben que os cormoráns vixían aos homes.
intentan evitar que fuxan envoltos nas mortallas dos ausentes.
e amárranos á terra con cordas que non se ven.
a marea sofre. e desfaise en espuma por dar con elas.
e danlle ese nome por iso.
porque aquí é onde veñen parar os cargueiros que engule o mar.
e os fardos arrastrados co seu peso de mortos.
chegan ata as furnas onde se esconden os mellores percebes
e aniñan entre eles.
alí agardan polos dedos cegos dos homes.
cóllenos polas mans para que o mar os aperte.
todos na illa o saben.
novembro é o lugar onde o mar desexa a carne.
sabe os nosos nomes íntimos
e é por iso que os percebes enganan con voces de serea.

de nove, Edicións Fervenza (2009)

 

 

                                    ulises

es bo navegante, ulises, sabes ler
as señas da enchente na area,
calculas os seus efectos
predís os perigos e a fondura do mar,
intúes que se salga a miña boca,
e coñeces traxectoria e resultado
das palabras emboteladas que me envias
pero sobre todo,
non temes.
poderías caer preso no ventre do oceáno
e aínda así…
quedemos nun porto que coñezas, solicitas
pois recito ao pé da túa casa, nun garito
e aínda así, sendo eu explícita
e nada penélope
ou tal vez por iso
acodes á cita
brindemos, propós, celebremos
que por fin nos encontramos
que despois de tanta rede e ensaio do cerco
podemos deitarnos nos ollos do outro
pero fálame, fermoso ulises,
porque me deleita ver os teus beizos movérense,
retíranse e volven. e eu,
creme que de verdade te escoito,
póñoos na miña boca, mólloos coa lingua
co pensamento
doulles trabadas pequenas para atraelos
ás miñas costas
e todo iso imaxino mentres me contas
desexaba por fin coñecerte, rematas
pero se xa me coñeces, quero dicirche
se vés de continuo á ardora do meu ventre
se mil veces cabalgaches temporais sobre os meus dedos
e eu mesma
con estas mans que sobrevoan o desexo,
enredei ás crebas nas voltas do teu cabelo
este que agora, por vez primeira
e por acaso,
cae sobre a miña meixela, porque me contas
algo moi de preto
e neste afogar de xente
temos que xuntarnos
temos que xuntarnos moito
para entendernos
pero se xa me coñeces, acerto a pronunciar á porta deses beizos
mil veces fomos xinetes do correo
pero esas últimas vogais
caen xa sobre a lingua túa.

es bo mariñeiro, ulises
non temes a resaca nin o temporal
sabes que se son nave
é para ir bater contra ti
para que me arrastres polo van
na marea do teu abrazo.

De Amantes, Edicións Caldeirón (2011)

 

 

          o inexperto

que ben sabes, amor novo,
os teus bicos son mazás do inverno,
nacidas para gardar entre a roupa
á calor da lencería
debaixo da saia
e eu devezo
por levar o teu arrecendo nas costuras

De Amantes, Edicións Caldeirón (2011)

 

 

para o océano
ti eras só un neno de fanequeiras vermellas que  a area enterraba,
un brazo fortemente prendido da miña saia morada

teño medo dos bichos, mami, dos bichiños do mar
e con forza de xigante collíaste da tea.
só así deixabas que o mar che lambese, sen avanzar, as pernas,
cravados ti e eu fronte a liña pola que a tarde escapaba.
mollándose o rodo da saia coas puntas do mar

ti
… acordaste diso? eras só un neno

ao abrigo do monte de mallou
os dous éramos pequeniños, coma as caramuxas, no areal deitado
un dedo de brisa percorrendo as nosas costas
peiteando as herbas de namorar no lombo da praia

e esas outras prantas, mami, esas que son rabiños de coello
son, si. son.
e cando se moven así é porque os coellos están contentos
están, si, están

lémbralo? eu escribira fronte ao mar

estás aquí neste poema, ves?
e mamá tamén
e o mar
e os bichiños do mar?
tamén, e os rabiños de coello

todos aquí dentro deste poema, nesta botella, aquí metidos construíndo un recordo deste día

bótala ao mar, meu amor?

pero calabas, agarrado á saia que a brisa preñaba.
e a onde iremos?
a onde o mar nos leve
e habemos de volver
non sabemos
e ti estarás comigo?
ata o último verso.

dende a ribeira vímola marchar. ti e máis eu, do outro lado do poema,

acórdache?

(poema perdido nunha botella)
inédito (2009)

Son e vídeo da autora:
Canal de mariademallou