Baldomero Iglesias (Mero)

 

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:
Manolo Pipas

Nomea a:
David Otero
Pilar Pallarés
Marica Campo
Xosé Vázquez Pintor
Eva Veiga
Lois Diéguez
Bernardino Graña
Xosé Luís Méndez Ferrín

Bio-bibliografía:
Chámome Baldomero Francisco Iglesias Dobarrio, todos me coñecen por Mero. Nacín en Vilalba da Terra Chá o 27 de xuño de 1951. Estou xubilado de mestre de galego, profesión que exercín no rural durante 39 anos e no que aínda vivo,. Escribín tres libros de poesía: “Na lonxitude do tempo” (premiado polo Concello de Viveiro), “Recendos de luz e sombra” e “No papel que mudo escoita”. Ando polo universo dos poemas chegado desde o coñecemento directo de autores e a suxestión que os mesmos me produciron na distancia curta.  Tamén desde a sedución da canción, terreo no que habito e interpreto, mesmo musico poemas de moi diversos autores e milito nos seus poemas. Levamos máis de vinte cds no mercado e formo parte dun grupo de música galega que anda a cantar, a dicir palabras, a difundir poemas de todas e todos, espallalos e dar conta da súa mensaxe, convertendo así en canción os versos.

Poética:
Para min a poesía é unha terapia necesaria para facer reconto dos días, dos soños, da vida. A palabra, así disposta, pode ser o elemento de amparo e de cohesión social precisa para sermos, en conxunto, para ser quen somos pegados á terra e sabéndonos da mesma orixe, para relacionarnos entre nós e co mundo, para sentir e emocionarnos, mesmo para chorar as bágoas e rir tantas cousas fermosas.

Na rede:
O autor na “Galipedia”
O autor na “AELG”
O autor en “Galegos”

Poemas:

A miña Patria está
xusto naquel anaco de terra
no que habita a memoria,
onde me eu sinto libre
expresando, neste acento,
eufonías de beleza:
cando os solpores do outono,
cando os recendos do aire
traen no amencer primaveras!

 

Meu berce, Vilalba,
señora da Chaira.
Outeando ao lonxe
que por veces canta
unha canción leda
que semella anaina
e outras veces cando oe
e silandeira cala!

Vilalba,
baleira soidade que me enche de consolos,
clandestina escuridade da tenue luz,
que pola tarde, cando á raiola,
xunta na amizade as xentes solidarias.
Abstraído neses recendos
me transporto correndo espazos e tempos,
polas estradas dos soños,
levado de pensamentos nos que me agocho deixado,
alleado de algaradas, de ruídos e de présas,
neste bulir impaciente
que aventa pola atmosfera ánimos vigorosos.
E, no avesío entre as sombras, serás a aberta bufarda
que descubre toda a terra, …es da Terra Chá “Señora”!.

 

 

CANTO DOE A DOR, CANTA DOR, CANTADOR.

Foi en Viznar, en Granada,
Escuras salvas de morte
Descargaron dende as sombras
En agosto, un dezanove,
Rebentando os anhelados
Inmensos soños dos homes.
Crimes cubertos de tebras
O tempo sempre os descobre!

Coidaban matar a alba disparando cara ao sol.
Aínda por veces se escoitan e como ecos resoan,
Non acalaron os tiros tanta dor no corazón.

Gardou o pobo lembranzas
Aforrando na memoria,
Recuperando a razón
Contra os que usaron a forza.
Ímpetos de liberdade
Agardan contar a historia.

Ten que saberse a verdade condenando a insurrección,
Orgullosos dun exame que repoña a dignidade,
Debendo dar conclusión a tanto tempo de aldraxe:
O silencio ecoa as balas das feridas e a traizón.

Liberdade aínda coutada
O pasado non o atende.
Roubárannos toda a alba!
Co exemplo daquela xente
A luz prende na esperanza!

E a culpa daquela infamia non prescribe coa omisión
Angustiaría os desexos dun futuro de ilusión.
Dicían matar a alba disparando cara ao sol
Ou berrando “viva a morte”, verdugos da erudición.
Reciben bágoas os ollos, …malia quen nolos matou!

 

 

Nun recanto deste outono que se avén
dará a volta o aire
impregnado de recendos pardos,
de perfumes feitos brisas
en remuíños de castañas que no lume
estalen cal bolboretas.
Desprendendo sabores de certezas
aromas roubados entre os soutos,
entre ourizos, no fogar sublime dos amores
que nos levan cara ao inverno
mentres amolecen as sensacións no ourizo,
da candea en castiñeiro.

 

 

NUN BICO.

Somos carne e ósos
ansiando anacos de vida
que pousen na nosa pel
sensacións, calor e frío.
Que pousen preto de nós
a tenrura e o aloumiño
avivecendo por dentro,
enriquecendo os sentidos
que transportan polo corpo
ata o máis fondo de nós
todo o amor que hai nun bico.

 

 

Nesta constante guerra fratricida que herdamos
seguimos a loitar contra nós mesmos,
perdendo forzas en papeis, en leis e emendas,
sen darnos a razón nas vaguidades
aínda que a teñamos ou que a teñan.
Nesta loita fratricida que perdura,
matamos o froito deste ventre natural que é Galiza
deixándoa sen matriz, sen consciencia, sen memoria,
sen raíz,
…sen ser nós mesmos, renunciando á vida.

 

 

Están todos medindo, cuantificando, calculando,
ponderando, avaliando, …e os científicos queren medir
canta emoción cabe nunha bágoa, nunha soa,
que me escorre a meixela desde a ledicia ou a mágoa,
e a pena que cabe nela.
Queren saber canta tenrura posúe un só aloumiño,
canto bafo se converte en pinga cando sube polo aire,
agatuñando no frío, …canto sono pecha os ollos
e cando se quedan durmidos,
cantos soños caben nunha noite, nun segundo esvaecido
soñando as sendas da sorte.
As estrelas que hai no ceo canda o Sol,
a Lúa e os luceiros, canto pracer hai nun bico,
boca seca de amores lindos ou canto dura o estremecemento
que dá unha nota de chelo tocando en cortesía as cordas
de entrañas e sentimento.
Canta emoción produce vibrante, en cordas ao vento.

 

 

Sempre estiven agardándote.

Souben que virías espida,
arrolando soños,
como as pólas sen folla das árbores de outono.
Souben que virías abeirándome as tristezas
que se visten de pardos grises
e se confunden nas néboas mestas,
da realidade invisible.
Mesmo inventei os teus beizos
e os bicos brandos, aqueles
que saloucando un só verso
acendían máis aínda
as ansias do meu desexo.
Aquel que acochado en soños
quedou para sempre preso
nese territorio enorme
da lonxitude do tempo
por detrás da realidade
no principio dos desertos.

 

 

Baten
os badais do meu sangue
no meu peito roto
percutindo triste notas
con sabor acedo,
nunha dor, nun oco
que me fere ausencias
sobre pulsos tolos.

 

 

Ventre, berce,
casa, fogar
raíz, alcuño,
familia, clan,
contorno verde
de lume e pan.
Útero, orixe,
morada, lar,
estirpe, tribo,
eido, casal,
nome, apelido,
asento e tempo
para vagar.
Causa e motivo,
canto e recanto
recendo limpo
para soñar.
Mencer da alba
no espazo longo.
Solpor das tardes
para o luar.
Patria de afectos
e dor amarga,
cicatriz fonda,
marca e sinal.
Patria de infancia
propia e de sempre,
herdo da esencia
nación de nós,
chan natural.
Orballo eterno
que nos alenta,
lentura exacta
a do noso chan.

 

 

Xunto letras
e ás veces sae unha palabra fermosa.
Xunto sons
e ás veces digo unha verba harmoniosa.
Xunto verbas
e, ás veces, elas xuntas fan das súas
compoñendo unha sentenza, unha bonita oración.
Xunto sentenzas
e, ás veces, deposítoas na miña voz
para expresalas con timbre
tecidas cos meus alentos, sobre un melódico son
para facelas cantigas, feridas do corazón.
Xunto cantigas
e, ás veces, cantando síntome eu só
recreándome en palabras
ata tocar a emoción.
E choro prantos sen verbas,
e sinto o seu tremor
rebotándome no peito,
aliviándome na dor.

 

 

Todos nós somos terra: foulas, cinzas, lama e pedras,
de sequeiro ou regadío, arxila, bulleiro, area.
Na terra buscamos vida, na terra estará a senda.
De terra son as distancias, de terra son as ausencias.
De terra é a memoria e cada acordo que lembra.
Nela nace o pan que comes e o mesmo pan sabe a terra.
Terra son os meus latexos e o sangue que vai nas veas.
Todos nós somos terra, as nosas raíces afunden nela!
Os nosos ósos son po e fume son as ideas.
De terra son os meus soños, as certezas e incertezas.
De terra é a miña ollada, terra é a patria mesma.
Terra é a miña voz, terra son as miñas verbas.
De terra son os anceios. Este poema é de terra.
E os meus saloucos son aire e miña conciencia, néboa!
Cando os baleiros nos citan, que poden ser senón terra?
Todos nós somos de terra,
…queiramos ou non queiramos, o silencio é quen nos leva.

 

 

Cántame esa canción
que cura a mágoa
mesmo por dentro, no corazón.
Esa que a media voz
nos aloumiña en verbas tenras
cheas de amor.
Dáme desa poción, doce ledicia,
que enxuga as bágoas
da miña dor.
Bálsamo brando e suave,
tranquilo e mol.
Porque eu sen ti
son luz sen brillo,
noite sen lúa, día sen sol.
Porque eu sen ti
son mar sen auga
ou mar sen ondas e sen rumor.
Porque eu sen ti
son todo fume, néboa de ausencias
e nin eu son!

 

 

Non volvas, para mirarme, os ollos da túa cara
que están luxados de noite e cobren de negro as cores
aquelas que che eu pintara.
Non volvas, para mirarme, os ollos da túa cara
que teñen escuras sombras borrando as luídas formas,
espazos que eu perfumara.
Non volvas, para mirarme, os ollos da túa cara
que envían ao corazón dardos finos de dolor
que me queiman as entrañas.
Non volvas, para mirarme, os ollos da túa cara, …
se eu me mirar neles
morrerei nos teus quereres
que me enfeitizan e encantan.

 

 

Hoxe a palabra está extenuada:
calquera voz é un silencio que agatuña un berro
desgonzado e ao final, que non di nada.
Hoxe, séntese falar con grandes xestos
con acenos que vocalizan outra farsa,
que ocultan a verdade tras das verbas e non din nada.
Hoxe, ninguén fala para entenderse
senón para xustificarse, lexitimando a insensatez
e as ausencias da razón e os argumentos,
as soidades con ruptura en baleiros e desterro,
e non din nada.
E o peor non é o seu silencio, perturbado tras das voces,
o peor é cando a resposta muda algún segredo
adobiado de ruídos, infestado en decibelios.

 

 

Si, meu fillo,
o avó tamén foi mozo algún día
e foi pícaro e xogou a correr as bolboretas.
Si, miña filla,
e algún día desteceu os amenceres
e gardou na súa memoria os contornos das estrelas.
E eu tamén
debullei as andoriñas entre as nubes
escribindo mil historias de relatos e de lendas.
Eu tamén
anoitecín buscando as fábulas dos soños
e a luz do Sol enorme, nun solpor da primavera.
Todos nós
aloumiñamos, coma ti,
un futuro de esperanzas encantadas,
de ledicias entusiastas lonxe de covardías e medos,
das bágoas dos ollos, e con sorrisos nos beizos!
Algún día tecerás os soños que nós perdemos
por camiños tortuosos de miserias, de fames para moitos,
e para poucas riquezas.
E aínda verás no camiño traidores
daqueles que nos venderon, daqueles que abusaron
profanaron a palabra e a razón, a xustiza, o entendemento.
Tede tino,
que sempre agardan na sombra
á espreita, …eles –os canallas-
tamén ser reproducen e acrecentan!

 

 

Pésanme, co tempo,
as pálpebras dos ollos,
as pedras dos anos
que amurallan rochas
nos seus contornos,
e que arrolan idades,
tempos xa idos,
sobre os outonos.

Quen volverá polo neno adormecido en silencios
que estremecido de medo choraba en soidade prantos.
Quen mirará á criatura recollida entre os seus brazos
que se agocha na penumba e está en sombras gardado.
Quen atenderá ao neno que todos levamos dentro
falto de sonos, de soños falto, de amor e afectos.

 

 

Como nace unha canción.

No albor insomne e fértil dalgunhas noites, cos silencios regalados.
nas altas horas dolorosas e nocturnas, nace a música escondida tras dun verso.
Nace por tras dun rumor do vento, coas leves vibracións dunha vixilia
que se fai música e balbordo, e que se deixa flotar no aire
e mesmo voa nun desexo, na atmosfera da tensión,
da voz emocionada que colle cos seus beizos un bico e unha verba,
…tan só para bicala.

 

 

Mai,
sempre estabas esfiañando as luces do amencer,
bebendo a luz primeira das mañás
desde as miúdas pingas de calquera orballo,
antes do Sol
para erguer en nós unha esperanza nova
sobre as fiestras azuis da mañanciña.
Voabamos lixeiros de equipaxe e cargados de razón,
inventando azos fortes para a vida
entre as nubes grises que hai por tras dos soños, cada día.

 

 

NON SEI COMO DICIRCHO.

No meu país abundan os silencios
e a xustiza está agochada
ou marchou ventureira a outros lares.
Tanta é a nosa dor, tanta é a nosa débeda
que nada temos, na hipoteca diaria con nós mesmos.
Todas as nosas obrigas
sempre nos saen custosas e todas cantas nos deben
están tiradas de prezo.

 

 

A miña Patria vive desolada e soa
e, na súa desestima, odia canto ignora e envexa,
agardando, …sempre agardando saír da súa propia enfermidade,
e do rancor cara a si mesma,
e do silencio covarde que a nosa voz nos rouba!

 

 

Non eran homes de leis
pero eran homes de lei.
Dunha soa lei: a honradez.
Unha soa.
Defenderon a legalidade
fronte á usurpación mesquiña e miserable
que só emprega a forza.
Unha soa.
Preservaron a dignidade do pobo
fronte á tiranía de mentes perversas
que abusan da persoa.
Defendéronnos a nós
fronte do insulto e o crime
fronte á inxustiza coa loita.
Non eran homes de leis
pero eran homes de lei.
E tiñan a razón toda!

 

 

EN LUGO.

Chove gris en Lugo
sobre as pedras,
e pon de brillos mil reflexos
coma nun soño de fadas
as pucharcas son o espello.
Chove azul en Lugo
cando orballa
e con moi finas pingueiras,
cando na primeira luz
trae mencer de primaveiras.
Chove verde en Lugo
docemente e moi mainiño
cando ao lonxe, desde o Parque
pousa a ollada sobre O Miño.

 

 

Ule a vainilla e a caramelo
o azucre na mazá feito marmelo.
Ule a pan, a alimento
o recendo da mañá naquel momento.
Ule a verde a primavera
cando vén pola mañá coa luz primeira.
Ule a ti, á túa voz,
ao teu silencio de amor, ao meu contento.
Ule a vida e a ledicia,
á esperanza de vivir coa túa caricia.
Ule a fresa e a cereixa
o amencer do verán que o sol apreixa.
A vainilla e chocolate
nas idades desde a infancia, tempo gris, sen brillo e mate.

 

 

Deixa que pouse o tempo
no teu regazo
que faga ondas no teu sosego,
frescas de aromas,
mesturas xordas de auga e argazo
baixo do ceo.
Deixa que veñan lentos,
finos recendos,
que nos envolvan na mañá calma
dun mol desmaio,
sabendo a flores
coa lene brisa rosada en ventos.
Deixa que teza soños
no azul dun lenzo
e que acariñe as nubes brancas no espazo
mentres debullas
baixo do sol os teus cabelos
e fas un lazo
cerrando os ollos para prendelos.

Vídeo, son, imaxes, +:
O autor no “YouTube”
Recendos de luz e de sombra

O autor le a Manuel Curros Enríquez

Por que comecei a escribir?

María Reimóndez Meilán

 

 

 

 

 

 

 

Foto: Eva Mejuto

 

Nomeada por:

Eli Ríos

 

Nomea a:

Ana Romaní

Antón Reixa

Erín Moure

Pilar Pallarés

Marga do Val

Yolanda Castaño

María Lado

Lucía Aldao

Estíbaliz Espinosa

 

 

Bio-bibliografía:

María Reimóndez Meilán naceu en Lugo e é tradutora e intérprete de profesión. O seu primeiro libro publicado é o poemario Moda Galega (Edicións Positivas, 2002) e no ano 2003 recibiu o premio de novela Mulleres Progresistas de Vigo con O Caderno de Bitácora (Edicións Positivas 2004). No ano 2005 quedou finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil con Usha  (Edicións Xerais, 2006) e do Xerais con O club da calceta (Xerais 2006), que foi galardoada co Premio San Clemente e que foi traducida ao italiano e o castelán, adaptada ao teatro por Teatro do Morcego e ao cine por Ficción Producciones. Tamén ten publicados seis libros infantís sobre as comarcas galegas en Editorial Everest.  En época máis recente publicou para o público infantil Lía e as zapatillas de deporte (Xerais 2008), Premio Frei Martín Sarmiento 2010 e O Monstro das palabras (Xerais 2009) e Pirata (Xerais 2009) para público adulto. A súa última novela é En vías de extinción (Xerais 2012) e é co-autora con Olga Castro do ensaio Feminismos (Xerais 2013), se ben xa en 2010 publicou un capítulo sobre a violencia simbólica contra as escritoras na crítica literaria en Galicia no volume Violencias visibles, violencias invisibles co Feminario de Investigación Feminismos e Resistencias. (Icaría 2010). Reimóndez ten tamén unha longa carreira como tradutora literaria, sobre todo de literatura infantil con máis de doce títulos traducidos, ademais do poemario Teatriños de Erín Moure e a obra teatral Kvetch levada a escena por Teatro do Morcego . En 2011 publica Despois da medianoite da autora támil Salma. En 2009 recibiu o premio Plácido Castro de tradución pola súa versión de A historia de Mary Prince, unha escrava das Illas Occidentais.

En 2010 foi escritora convidada na Universidade de Bangor (Gales, Reino Unido) onde impartiu diferentes conferencias sobre tradución, escrita e literatura, ademais de facer unha lectura de Pirata en Londres. Igualmente realizou estadías na Universidade de Stirling e na Universidade de Munic e en 2011 foi unha das escritoras admitidas no programa do Instituto Cervantes de Munic e na casa de escritoras/es Villa Waldberta.

Ademais, Reimóndez completa o seu traballo literario coas colaboracións en prensa nos desaparecidos A Nosa Terra, o Xornal de Galicia, VIEIROS e os existentes Pro-texta ou Sermos Galiza, Tempos novos ou a Festa da Palabra silenciada. Igualmente forma parte do grupo de investigación Feminario de Investigación: Feminismos e Resistencias (Teorías e Prácticas) da Universidade de Vigo, onde realiza a súa tese sobre a interacción do Feminismo, Poscolonialismo e a Traducción.

María Reimóndez leva traballando en cooperación desde o ano 1994, cando realiza a súa primeira visita a un proxecto de desenvolvemento na India. Despois de novas visitas, principalmente de formación e participación en diversos proxectos, todos na India, funda a Organización Non Gobernamental de Cooperación ao Desenvolvemento IMPLICADAS/OS NO DESENVOLVEMENTO (www.implicadas.org) que leva traballando na India desde o ano 1998 e desde 2003 en Etiopía en proxectos de desenvolvemento integral cun claro compromiso pola superación da discriminación de xénero como base do desenvolvemento perdurable. No terreo María Reimóndez é experta en enfoque de xénero na planificación e avaliación de proxectos de diversa índole, sobre todo de desenvolvemento integral tanto en zonas urbanas como rurais. Reimóndez é tamén consultora da organización alemá Kinder-Not-Hilfe na aplicación da metodoloxía dos grupos de aforro e o enfoque de xénero, á cal asesora a partir de 2011 no uso desta forma de traballo en Haití tras facer algúns traballos de consultoría en Ruanda. María Reimóndez é tamén fundadora e ata 2009 foi secretaria da ASOCIACIÓN GALEGA DE PROFESIONAIS DA TRADUCCIÓN E DA INTERPRETACIÓN (www.agpti.org).

 

BIBLIOGRAFÍA

 

COMO AUTORA

Obra individual

Moda Galega, Edicións Positivas, 2002

O Caderno de Bitácora, Edicións Positivas, 2004

Crónicas dende a India (libro dixital)  http://www.vieiros.com/welcometotiruchy.php

Usha, Finalista do Premio Merlín 2005, Edicións Xerais de Galicia, 2006.

A videoconsola, Edicións Everest Galicia, 2006.

O trasno burlón. Edicións Everest Galicia, 2006.

Colegas do futuro. Edicións Everest Galicia, 2006.

O can trampulleiro. Edicións Everest Galicia, 2006.

Misterio no Deza. Edicións Everest Galicia, 2006.

Unha viaxe no tempo. Edicións Everest Galicia, 2006.

O Club da calceta, Finalista do Premio Xerais 2005, Edicións Xerais de Galicia, 2006

Lía e as zapatillas de deportes, Edicións Xerais de Galicia, 2008

Pirata, Edicións Xerais de Galicia, 2009.

O Monstro das palabras, Edicións Xerais de Galicia, 2009.

En vías de extinción, Edicións Xerais de Galicia, 2012.

 

Obra colectiva (selección)

-Castro, Olga e Reimóndez, María. Feminismos. Xerais, 2013.

-Implicadas no desenvolvemento. As que rubimos montañas. Meubook, 2012.

-Implicadas no desenvolvemento. O son das buguinas. Xerais, 2007.

-Implicadas no desenvolvemento. Vanakkam, Benvidas. Galaxia, 2008.

-Jares, Xesús R. Educación e paz III. Edicións Xerais, 2008.

 

COMO TRADUTORA (galego)

-Salma. Despois da medianoite. Xerais 2011.

-PONIATOWSKA, Helena. A filla do filósofo, Galaxia 2009. (castelán)

-Moure, Erín. Teatriños ou Aturuxos calados. Galaxia, 2007. (inglés)

-Heine, Helme. O coche de carreiras. Xerais, 2003. (alemán)

Mitos e lendas hindús, Edicións Positivas, 2002. (inglés)

-Collinson, Roger. As cousas de Berta, Xerais, 2002. (inglés)

-Heine, Helme. Os tres amigos. Xerais, 2002 (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Onde está Orelliñas?, Xerais, 2002. (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Orelliñas vai de compras, Xerais, 2001. (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Bos días!, Xerais, 2001. (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Boas noites!, Xerais, 2001. (alemán)

-VELTHUIS, Max. Ra e e rata. Xerais, 2000. (inglés)

-VELTHUIS, Max. Ra e lebre. Xerais, 2000. (inglés)

-VELTHUIS, Max. Ra e pato. Xerais, 2000. (inglés)

-VELTHUIS, Max. Ra e porco. Xerais, 1999. (inglés)

-Burguess, Melvin. Ionqui. Xerais, 1999 (inglés)

-Mara, Rachna. Entre o costume e a ruptura. Xerais, 1997. (inglés)

 

Poética:

Poesía é

a carraxe dunha pedra

contida na palabra

fronte unha carga policial.

(Moda Galega Reloaded, previsto en Edicións Positivas en 2013)

 

Na rede:

Caderno da autora

Outro caderno da autora

A autora na “Galipedia”

A autora na “AELG”

A autora en “BVG”

A autora no “Caderno da crítica”

A autora no “Criticalia”

A autora en “A Sega”

A autora en “Cultura Galega”

O “facebook” da autora

O “Twitter” da autora

 

Poemas:

soñei

que o presente continuo

era o único tempo verbal

para quererte

se ti tiveses comprendido

Presente continuo. Xerais 2013 (previsto no mes de xuño).

 

 

 

Mórdenme a pel as cordas

o peso ao lombo

as dentadas absurdas de cada paso.

En cada paso un atranco

en cada atranco

unha man que se dá aberta

unha aperta que me envolve

un alento do pasado que me calma.

Nesa soidade intensa dos minutos

nos que nada semella ter sentido

búscovos

as miñas compañeiras

que rubides montañas

comigo

no voso silencio e soidade

acompasando os pasos entre os verdes pregos

de mundos infinitos

que agardan cada día

a seren conquistados

por nosoutras

de anchos lombos

de fortes costas

de afoutas pernas

de intensas

e fondas

voces.

Implicadas no Desenvolvemento. As que rubimos montañas. Meu Book, 2012.

 

 

 

Só as persoas mortas

coñecen do mar as entrañas.

Na costa de Haití

os nichos son máis grandes cás casas

e unha alemá pregunta:

como é que non lles fan ventás cara ao mar?

Como se non abondase con terlle que remexer

as tripas para sacar algo de comer

no medio deste deserto,

como se unha casa non fose

o medio de protexerse da intemperie

entre o vento, o sol, o salitre e o tifón.

Só as persoas mortas

coñecen do mar as entrañas.

Residen con elas e xogan entre os barcos

as miñas meniñas e os meus meniños

que correron pola praia de Karaikal

enlazados ao argazo

para nunca máis volver.

Perdidas as crianzas da man da súa mai.

Aquilo semella ficar lonxe

mais nin elas nin eu esquecemos.

Só as persoas mortas

coñecen do mar as entrañas.

Nelas habitan flutuantes coma pintura azul que se dilúe

sen fronteiras peláxicas.

Non fican fantasmas

senón peixes

e barcos

e áncoras

e coral e rocha.

Non podemos pescalas

para sempre lonxe.

E dende a praia

dende o marco

pescudo cos ollos infinitos as súas pegadas na area

preguntándome se me levarán coas súas crebas

a un tempo mellor.

(Poema publicado no Libro Homenaxe a Urbano Lugrís)

 

 

 

Ausente

e presente

facendo uso das calidades

que só dominan os espectros

chego a vós

como un espellismo sonoro

atravesando as fronteiras da luz

os meridianos e paralelos

para falar

nesta seance

na que se invoca o meu nome.

E eu respondo

a través do espectro tecnolóxico

a mátrix e o ciborg

as extensións do corpo humano

que cada vez é menos animal

e máis mecánico.

Ou?

É?

Así?

Non hai detrás da matrix

unha matriz

humana e húmida

que sinto latexar no meu corpo

mentres combo o diafragma?

Non hai no ciborg

as ideas das bonecas

que entre as nosas mans de mulleres

tecimos?

Non hai no metálico

e nas pantallas

o escuro recordo do espello

onde o espectro aparece

para enchernos do arrepío

incesante do alén?

Porque se cadra os espectros coma min

incorpóreos en aparencia

non estamos máis que para

descubrir

que hai

do outro lado do espello.

Coa miña voz,

o único material que aínda me queda,

téndovos unha tenue man.

En Santa Compaña

no reflexo das palabras

porque nada hai máis espectral

ca escrita,

ausente e presente

camiñemos.

Non hai distancia máis longa

ca esta que nos separa

nin ismo

nin iato

nin pasarelas

poden facer

que volva chegar a ti.

Xa nunca máis dirás ao teléfono

“Ola Mariña”

nin aparecerás vestida coas cores

combinadas de sol e luz

falar das plantas que en Vigo

come a mosca

que non volveu dende que ti marchaches.

Mais eu négome a borrar o teu teléfono

e a fumigar na terraza,

non vaia ser

que a mosca traia o teu recordo.

Nas sabas enguedéllanse

avelaíñas sen sentido

e unha cae abrasada

de dentro da caldeira

sen ser quen de poderme dar

a túa mensaxe

se é que a iso viñan.

Pretendo penetrar cara o furado

negro

que no meu interior

marcan agora

perennes isoglosas

e hemisferios nos cales

hai un antes un despois

un estar e unha nada.

Frego os ollos dos últimos

e derradeiros días

miro a miña cara

para atopar nela os teus trazos

o meu corpo

nel tamén a enfermidade?

E en cada ollada,

en cada palabra

e en cada silencio

reafírmase

a única

e insalvable

-por sempre-

distancia.

(inédito)

 

 

 

es ist schon so lange her

seit der hunger im bauch dieser stadt

gelebt hat,

dass die menschen es vergessen haben,

was leiden wirklich bedeutet

und suchen jeden tag

nach etwas anderem

um nichts zu finden

denn der bauch ist voll

aber das leben ist leer.

 

 

die einwohner dieser stadt

interessieren sich für kunst,

die umwelt,

exotisches essen,

wandern in den bergen,

sie sehen oft filme

über kinderarbeit

sie unterhalten sich

über den krieg in afghanistan –

solche gespräche, filme und debatten

finden in luxuriösen wohnungen statt,

während die anderen da draussen bleiben.

weg.

fern.

ausser gefahr.

nur in postkarte und urlaubsfotos besprechbar.

es gibt ja einen unterschied

zwischen information

und bewussstein,

beim bewusstsein geht es meistens

darum,

nach drinnen zu sehen.

kleinigkeiten, co-edición da autora e o Concello de Múnic prevista en 2013

 

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”

 

Compositoras actuais

Lectura dun poema

Premio Dora Vázquez 2012

Charla con Salma