Begoña Regueiro Salgado

 

 

 

 

 

 

Nomeada por:
Rafa Yáñez
Manuel Pereira Valcárcel

Nomea a:
Luz Pichel
Ana Cibeira
Xurxo Nóvoa Martíns

Bio-bibliografía:
Teño a raíz fronte as ondas, alá na Costa da Morte, pero, por cousas da fortuna, nacín en Madrid en 1981. Son doutora en Literatura española pola Universidade Complutense de Madrid e alí  traballo como profesora de Literatura e investigadora. Vivo entre libros e verbas, entre os séculos XIX, XX e XXI, entre Madrid e Galicia. Son unha desas que se vén chamando madrigalegas, aprendiz de Frías, Araguas e Pereira no Grupo Bilbao de Poesía de expresión galega en Madrid. Publiquei dous libros de poesía en castelán (Alma soñada (2009) e Diosas de barro (2012) e participei en varias antoloxías de poesía e microcontos  do Grupo Bilbao (Marés nos pousos de café. Mostra de poetas de expresión galega en Madrid (2010), E Madrid foi unha praia de baleas entre néboas (2011), Bilbao (2012), Hipnotopía en doses pequenas (2013) e Filografías (2013). Dirixo, dende 2000, a revista de creación literaria “Otras Palabras” e, xunta dos outros membros dela, organizo faladoiros e recitais para daren vida aos poemas (e que eles me dean vida a min).

Poética:
Para min, a poesía é a única forma de vivir. É o espazo onde estar segura, o lugar no que me refuxiar cando as cousas vén do revés, e no que gardar os momentos fermosos para non esquecelos. É o instante  para parar, para reflectir sobre a vida e axustar contas con ela. É o xeito de gañar a batalla ao tempo e á morte.

Na rede:
Web da autora
Caderno da autora
Perfil en “Soypoeta.com”
Perfil en “Escritores Complutenses 2.0”
Perfil en “Poetas Siglo XXI. Antología de Poesía”
Perfil en “Red Mundial de Escritores en Español, REMES”
Poemas en “La décima musa”
O “facebook” da autora
O “Twitter” da autora
Entrevista en “Solidaridad Digital”

Poemas:

Seguen amoreados
nos estantes brancos
da habitación
na que dormen as miñas bonecas.
Quizais, coma min,
seguen a espera de atopar
o lugar exacto.
(En Bilbao, 2012)

 

 

Esta vez non quero que me salves.
Non quero que a túa suavidade me anestesie e oculte a dor,
Non quero que os teus beizos pechen as miñas pálpebras á certeza do absurdo.

Esta vez,
non  quero terte como escusa.
(En Bilbao, 2012)

 

 

 

Que me morda o estómago
e converta en pedra
o músculos que manteñen
a miña cabeza ergueita;
pero que o medo
non me impida bicarte.
(En Bilbao, 2012)

 

 

 

Adicións

Hoxe non son poeta.
Os homes grises cernaron os cristais dos meus ollos
e os reloxos aceleraron o troupeleo constante das picañas.
Hoxe só sumamos un día máis.
+
(En Marés nos pousos do café. Mostra de poetas de expresión galega en Madrid, 2010)

 

 

 

É a mesma rutina
con diferente nome.
As mesmas feridas
cicatrizando con outros contornos.

A mesma realidade
tras a máscara enganosa da esperanza.
(En Marés nos pousos do café. Mostra de poetas de expresión galega en Madrid, 2010)

 

 

Todos precisamos dunha patria á que regresar
cando a vida pesa demasiado.

Un espazo propio, íntimo,
onde cada recuncho nos coñeza, e garde
algún refugallo dos soños esquecidos.

Hai unha praia branca,
no norte,
á que vai o vento a descansar.

Hai unha duna suave,
no oeste,
onde as buguinas dormen
e as estrelas de mar se espreguizan.

Cando descubras que rompeu a miña alma,
que xa non puiden máis,
búscame alí, entre as areas.
No resplandor fugaz dalgunha cuncha
deixareiche o recordo dos meus ollos.
Para que sempre me sintas ao teu lado.
Para que nunca te asolague a soidade.
(En Marés nos pousos do café. Mostra de poetas de expresión galega en Madrid, 2010)

 

 

 

Crebas
Música de acordeóns acompasando o baile das ondas
pedazos de vidro mudados en chispas de sol e salitre
bonecas rotas feitas heroínas
anacos de madeira coa forma dun soño.
Ás veces, gustaríame saber o que o mar podería facer comigo.
(Filografías, 2013)

 

 

 

É o mesmo nó atenzando o estómago,
o mesmo sabor a ferro na gorxa,
son as mesmas pedras zumegantes de bágoas
e as mesmas badaladas que tocan a morto.
(Filografías, 2013)

 

 

 

Preces

I
Que os meus dedos de tinta
debuxen ronseis nos teus beizos.

II
Que a dozura das túas verbas me agarime
cando a escuridade sexa infinita.

III

Que o baleiro conxele os sonos
para que podan cicatrizar na memoria.
(Inédito)

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”
Presentación de “Diosas de barro 1”

Presentación de “Diosas de barro 2”

Presentación de “Alma soñada”

Día das Letras Galegas 2010

Presentación de Bilbao

Presentación de “Hipnotopía en doses pequenas”

Miguel Ángel Alonso Diz

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Alberte Momán
Alfonso Láuzara Martínez
Asun Estévez

Nomea a:

Xosé Neira Vilas
María do Carme Kruckenberg
Bernardino Graña
Gloria Sánchez
Alfonso Láuzara
Alberte Momán
Iolanda Aldrei
Verónica Martínez Delgado
Asun Estévez
Manolo Pipas
Ramiro Vidal Alvarinho
Celia Parra Díaz
Concha Rousia
Rochi Nóvoa Vázquez
Alba Méndez
Serxio Iglesias
Branca Novoneyra

Bio-bibliografía:

“Despois dun tempo de silencios voltei trala morte e deille ás de bolboreta á noite que me tiña engaiolados os beizos.” (14/1/1976-1/6/2007)

Nace por vez primeira no ano 1976 en Madrid. É licenciado en Economía e docente na ensinanza privada. Forma parte do espazo “A porta verde do sétimo andar”. Participa en numerosas iniciativas culturais en Galicia e Portugal. É colaborador habitual da revista ATENEA e un dos impulsores, xunto a Alfonso Láuzara e Alberte Momán, dos cadernos Q de Vian.

Tamén é un dos organizadores do Poetry Slam Vigo. Actualmente colabora no programa Banda Aparte 2.0 de Radio Allariz cunha sección que se chama “A cultura oculta”; e no portal “Letraenobras”.

Obra poética: 

Poemas do día e da noite (Na rede 2008), Memorias da cidade escura (Outrovigo.com 2009), Imaxes e palabras (Blurb.es 2010), Beiramar inverno, 2012.

Xunto a Luz Beloso: O cullarapo Croque (A Porta verde / Nova Galicia Edicións 2012). A nena á que non deixaban ser feliz, 2013, A porta verde do sétimo andar / Nova Galicia Edicións. O soño de Esther, 2014, Nova Galicia Edicións.

Obras colectivas:

As voces do pan (Entremos na Panificadora, 2009), Sétimo andar, poesía alén (Nova Galicia Edicións, 2010), Ciencia que conta (Universidade de Vigo, 2010), Pegadas (Nova Galicia Edicións, 2011), Coroa poética a Urbano Lugrís (A nave das ideas, 2011).

Traducións:

La niña a la que no dejaban ser feliz, autotradución de A nena á que non deixaban ser feliz, 2013, Nova Galicia Edicións.
El renacuajo Croque, autotradución de O cullarapo Croque, 2013, Nova Galicia Edicións.
El sueño de Esther, autotradución de O soño de Esther, 2014.
As letras máis eu, 2014, xunto a Joaquina Ramilo Rouco, Editorial Sandia Books.

Revistas:
Galicia en Madrid (ano 2000)
Atenea, nº32, nº34, nº36, nº38, nº39, nº40, nº41, nº42, nº43, nº44,
Búsola nº5 (ano 2012)

Poética:

Alimento, Berce, Compromiso, Dor, Estímulo, Forza, Galegos, Honestidade, ialma, Jazz, Kamasutra, Lene, Mai, Nós, Ollar, Pai, Querer, Rebelión, Sociedade, Terra, Unión, Vagalume, Winchester, Xenerosidade, Yang, Zurdos.

É a poesía o alimento que dende o berce enche a miña vida.

É un vento de compromiso coa dor do noso pobo, o estímulo que guía a miña forza; esperanza para o idioma dos galegos; o camiño de honestidade e humildade que a miña ialma quixo e quere seguir.

Tamén é jazz nas noites de choiva, un baile en kamasutra de palabras que se aman de xeito lene no corpo das estrelas.

Noutras ocasións a poesía é a mai que recolle as bágoas dun tráxico Nós que poucos entenden. O ollar triste dun pai que quere rebelión nunha sociedade durmida que vive de costas á súa Terra.

Para rematar, direi que a unión dos vagalumes amosará un carreiro cheo de wínchester de xenerosidade sonora, un yang sen prexuízos que se erguerá sen medos, xunto a un yin no que os zurdos teremos un sitio.

 

Na rede:
Caderno do autor
A porta verde do sétimo andar
O Facebook do autor

Poemas:

AMANTE ROSALÍA
Quero que ela, a miña amante,
cubra o meu corpo de estrelas
e sentir o solpor errante
rubindo polas meixelas.

Quero cos seus dedos estuden
as engurras das miñas costelas
trazando mapas que borren
da miña pel as fronteiras.

Quero morrer nos seus ollos
descansar na súa terra
habitar nos seus beizos
medrar na súa herba.

E berrar o seu nome
cando a noite nos cega!

E berrar o seu nome
cando os desleigados nos negan!

Quero que ela, a miña amante,
encha o meu corpo de bolboretas,
e sentir a mañá bocexante
acubillada nas miñas pernas.

Quero vivir nos seus versos
sangrar na súa verba
labrar os seus camiños
rachar a longa pedra.

E murmurear o seu nome
para que ninguén a esqueza…

E murmurear o seu nome
para que ninguén a esqueza…

e murmurear o seu nome
e murmurear o seu nome

 

 

AMOR EN TE MAIOR
Ámote
meu amor
ámote,
e con esta afirmación
atrapo o teu corazón
ente
os
meus
dentes.

Quero alimentarme de te/span>
ser te
meu amor,
zugar a túa ialma
aa derradeira convulsión
do mundo.

Ámote
meu amor
ámote,
ente
os
meus
dentes,
baixo
as
miñas
unllas.

Ámote!
e quero destetarte
de
toda
materia,
e converterte
en ser luminescente,

ente
os
meus
dentes
amarte
a
a morte,

ser te…
nesta danza
cadenciosa
de tarantela
silenciosa.

Alimentarte
de te mesmo
e
finalmente
deixarte
exhausto
baleiro.

 

 

 

A HISTORIA DA LINGUA DA FRAGA

Os vellos contan
que houbo unha serea
que tiña peixes no cabelo
e prata na pel

que dos seus beizos nacían fermosas historias,
nunha lingua
que non lembraba ninguén.

Contan os vellos
que estaba triste por non facerse entender,
e que por mor disto fuxiu río arriba
buscando morrer.

 

Que foi dela?

Os vellos contan
que atopouna a Xoaniña,
boa amiga do cempés,
menciñeira no tempo libre
persoa amable e cortés

que en silencio escoitou a súa historia
mentres tentaba comprender,
as belas palabras saídas desa lingua
preciosa e triste á vez.

Contan os vellos
que a xoaniña xuroulle á serea
non a esquecer,
e é por isto que a lingua da nosa fraga
é un eterno canto de mel.

 

 

– 1 ACTO –

Fico só na conversa
na terra que esmorece,
sabendo que merece
sangue que a voz dispersa.

Eu só na luz perversa
ceo aberto aparece,
e pluma comparece
nesta pelexa adversa.

A miña ollada berra
e rompe a negra sorte
desta lingua de terra.

Non teño medo a morte,
teño gorxa, pel, guerra
gaivota de azul porte.

Agochada na noite
miña caída esperas,
mortos meus enumeras
con ar civilizado.

Mais mentres a voz loite
os deuses que veneras
no chan que ti vulneras
non atoparán criado.

Meu canto está aguzado
no intre de dor ferido
no ceo sinalado.

Non temo o estalido
dos parvos deslinguados
dos cegos foraxidos.

Todo eu, versos espidos
na terra que enmudece,
no calar que enfraquece
o noso soño luído.

Hei forxar canto erguido
palabra que aparece
verbo que permanece
no mar, bravo xemido.

Neste eido definido
construirei o noso mundo
cun fecundo estoupido.

Forte berro rotundo
de branco azul fundido
que fira o máis profundo.
 

– 2 ACTO –

Xa sinto escura voz
nauseabundo fío,
mais no verso porfío
novo tempo veloz!.

Pois meus irmáns confío
fortaleza feroz
na nosa fame atroz
ante este desafío.

Non haberá descanso
nin máis cegas soidades
nin home muller manso.

Non ás tristes cidades
de escravo calar canso
que tan ben fecundades.

 

 

– 3 ACTO –
Xa calo. Vou partir
a cantar dende as tebras,
e buscar mans nas pedras
que morran por vivir.

Calado resistir
serei sempre nas medras,
mentres ti, ceo empedras
e pensas en fuxir.

Serei limpo amencer
acubillo eficaz
flor sen esmorecer.

Martelo pertinaz
forte luz no esquecer
voz por sempre mordaz.

Son e vídeo do autor:
Vídeo: Non fagas caso filla

O cullarapo Croque from lassa design on Vimeo.

Canle do autor en YouTube