Manuel Darriba

 

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:
Daniel Salgado

Nomea a:
María do Cebreiro
Chus Pato
Xiana Arias Rego
Xosé Luís Méndez Ferrín
Manuel Outeiriño
Daniel Salgado
Cesáreo Carballido
Xabier Cordal
Yolanda Castaño
Bernardino Graña

Bio-bibliografía:

Nacín en Sarria (Lugo) no 1973. Son titulado en Xornalismo (Universidad Complutense) e Filosofía (UNED). Traballo como guionista e xornalista autónomo, ao tempo que desenvolvo a miña obra literaria. Publiquei unha decena de títulos.

O bosque é grande e profundo. Novela. Xerais (galego) e Caballo de Troya (castelán), 2013.
AGE: A emerxencia da Alternativa Galega de Esquerdas. Con Daniel Salgado. Crónica xornalística. Editora 2.0, 2013.
Os indios deixaron os verdes prados. Poesía. Servizo de Publicacións da Deputación da Coruña, 2011. Premio Miguel González Garcés 2010.
Branco. Novela. Editorial Galaxia, 2010.
Brais e os demais. Obra infantil ilustrada. Editorial Galaxia, 2010. Finalista a premios Frei Martín Sarmiento de lectores de Primaria no 2011.
Experimentos coa mentira. Novela. Editorial Galaxia, 2007.
Vostede non sabe con quen está a falar. Poesía. Espiral Maior, 2005. Premio Espiral Maior 2005. Novela. Editorial Galaxia, 2004. Editada en español por Bruguera no 2009.
Velada do billarista. Novela. Sotelo Blanco, 2001. Premio Lueiro Rey 2000. Editada en español por Bruguera no 2009.
Outonos espectaculares. Novela. Sotelo Blanco, 1998. Poesía. Espiral Maior, 1997.
Paf Xarope. Novela. Sotelo Blanco, 1996.

Como xonalista, colaborou en medios como o gratuíto De Luns a Venres, a revista Luzes, a edición galega de El País e os suplementos de El Mundo. Entre 2004 e 2011 foi director editorial da axencia Transmedia, na que creou e dirixiu revistas técnicas de gandería, hostalería e industria audiovisual.

Escribe guions de ficción e dirixiu  programas para a Televisión de Galicia e tres filmes documentais. O último, Pacios. As fotos da memoria, filmouse no 2011 nunha aldea do Incio e estivo en festivais de Europa e América. Pode alugarse ou mercarse en http://vimeo.com/ondemand/pacios/98720944

Poética:

A poesía debe mudar despois dos 30.
Versos elusivos coma estoupidos brancos,
profusión de símbolos subterráneos.

E ao final o binomio imposible: Beleza,
Intelixencia.

Pero algo fallou polo camiño.
No momento de escribir o poema
aflorou a verdade:
todo é cristalino.

Non se pode dicir nada
que non sexa entendido.

E perseguindo a metáfora
saíron estes versos:
 
Vivo esperando
a redención, e desespero.

De Os indios deixaron os verdes prados (2011)

Poemas:

                                               ESCOLMA
KAPUTT II
Homenaxe a Raymond Carver

Aparto os recibos mentres busco a cervexa.
Fóra hai carros de lixo e cans que enredan.
Nun recanto do apartamento
coitelos rañan nas tixolas.
As noites empezan a ser frías. O teléfono
estoupa coma unha uva ao sol.
E a conversa é moi breve:
_Lembra que non somos unha estirpe de covardes.
_Non, lembra ti
 que non somos  unha estirpe de valentes.

De Os indios deixaron os verdes prados (2011)

 

 

TEMPO

Para escribir esta postal sentei baixo as uvas,
preto da cadeira onde o avó
toconea ao sol.
Ás veces fala de cidades de África.
Outras di que a vida pasa
escondendo o susurro. E o tempo arfa
en cada golpe de vento
que abanea a parra. Seino, seino.

De Os indios deixaron os verdes prados (2011)

 

 

TEMPO II

E sentiría vergoña de vérmonos
en perspectiva baixo a luz da treboada.
Tiñas razón: o tempo existe.
E a ferruxe é poética e devora
os indicadores das estradas.

De Os indios deixaron os verdes prados (2011)

 

 

METÁFORA DAS NOSAS VIDAS
 
O millo empezou a arder de madrugada,
entre estoupidos vermellos que non deixaban oír
os berros dos amantes a desfacerse.
Amence un ceo co teito afumado. O vento
recolle as cinzas negras moi engorde.
Un home espido no medio da finca, idiotizado.
Quitámoslle fotos; pero non fai ademán
de querer falar. Ofrécenlle auga
e tampouco se move.
Máis tarde a escavadora
colleita brazos e pernas.
O campo de millo está rodeado
de altos edificios. Á hora do xantar
as familias pegan o nariz á xanela e miran os carbóns.
Despois chove. O río baixa
negro por entre as casas.
O home espido atopou un saco e vaga pola rúa.
Un día párao a policía.
É un dos do millo, di
un axente despectivo. E afástanse,
coma se temeran contaxiarse.
O home busca a calor dos escaparates,
entretense nas tendas de mascotas e, para sobrevivir,
lava coches e volca os baldes do lixo.
Pasan as estacións.
Entre o millo queimado hai carteis
que anuncian promocións que están moi ben.
O home do millo coloca ladrillo na estadea
Ao carón latrican en árabe. El pide tabaco e ás veces danllo,
e outras veces non.
O home leva a man ao pescozo e toca as marcas
das queimaduras. Pola tarde, cando o sol pega nelas
volven doer coma se fosen recentes.
Coma se fosen recentes.

De Os indios deixaron os verdes prados (2011)

 

 

KAPUTT IV
 
Aquí a mentira ten máis forza cá certeza.
A mirada é irónica á luz das velas. No futuro
será difícil separar o que pasou do que se soña.
Non era Venecia, non había un lago.
Estamos rodeados de rostros borrados.

De Os indios deixaron os verdes prados (2011)

 

 

REBENTA
A Xiana Arias, María do Cebreiro e Daniel Salgado

Os nenos medran.
O óxido apincara
os marcos das fotos e o ferro das randeeiras.
Os pasteis de aniversario
acusan os cambios da moda. Todo é voluble.
Defenden a praia
camións que nunca se deteñen.
A visita remata, e el non aparta
os ollos da fiestra.
Son os paxaros, di a enfermeira.

A primavera rebenta.

De Os indios deixaron os verdes prados (2011)

 

 

ESPERTAR

Un gran tremor sería
moi conveniente.

Bocas contraídas;
xestos
petrificados.

(E sobrevén
un repentino
desprazamento

cara ao punto máis ártico
do desdén).

Un tremor sería
moi necesario.

Polos límites borrosos
da carne durmida.
Polo pensamento
cando empeza a ser larva.

A sorpresa dos camaróns
latexando en fondos de lama.

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

NATURAL

O reflexo da lúa ignora
se o cristal está poirento.

Non deixa de producirse.

E o peso, tan estraño
dunha meixela; a luz dos ollos.

Outro mencer esperando
a fráxil ración de día.

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

MUNDO

Insomnios. Precipicios.
Falan dos cambios: bailes
de cifras iluminadas.

Mamá leva xá tres noites;
a Edi pasoulle algo
parecido.

_chegaba a ser confortante
o claxon do panadeiro_.

O caos cristaliza en salas
de azulexos brancos: Chile.

E as roseiras do xardín
abanéanse hoxe ao vento
de maneira tan perversa…

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

DESCOLOCADO

As cores vibrando intensamente,
prendidas nos fitos que usamos
para non perder
nada. Sucede
que a memoria é un rito amable,
as prazas un bater
de pombas desocupadas.
¿Alguén sabe que
clase de sitio é
este?

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

CERTEZA

Nada persoal.
As mandíbulas dispostas
ao final do bulevar.
Abrindo. Pechando. Abrindo
O ritmo, tan exacto.

Ela a piques de entrar.
Os cativos saltando o turno.

Parece simple a metáfora
da gadaña.

Ela a piques de entrar.
Os cativos saltando o turno.

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

MENCER

O terror larvado en cousas
de textura pueril;
se a camisa
quedou mal dobrada
ou un sol oblicuo loce
azaroso.
Cando o son alegre dos ovos
a fritir na cociña
quixera anunciar que o vento
que aterece as flores fóra
non é,
anque o pareza,
un mal presaxio.

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

FALLO

turbio, fugaz ton
nos monitores
de plasma;
as contornas
(antes claras)
oscilantes;
moi lúbricas
ondulacións
e o procesado
en suspenso;
como se as malditas
antenas
non apuntasen
ao lugar correcto.

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

MEMORIA

por veces a vida quería
levitar entre vapores;

un día chovía,
outro ía calor

a xente bebía cervexa;
bailaba a miúdo.

Un día incendiou as terrazas
o estrondo dun caza.

O sol era unha esfera
brillante de sangue.
Palpebrexamos
ata sentir dor. Volveu o silencio.

Baixamos a vista; os vasos
seguían alí, á luz do verán.

De Vostede non sabe con quen está a falar (2006)

 

 

miramos pasar as nubes
polas tardes, e soñamos
vento nas velas, historias de piratas,
illas do paraíso onde deixarse levar
polas eternas horas

somos sempre nas horas
irremediablemente sensibles ós cambios de luz

De Calor (1997)

 

 

que naufraxio navegarnos
no espasmo litoral,
agora que quero
apreixar o xeito das pálpebras
na area branca, xusto agora
cando os días
non son lixeiros, nin deixan
tan doce a pel,
tan redimida.

De Calor (1997)

 

 

dende estas ventás non se ve
máis alá da noite
arestora fica o frío
friaxe e profecías:
unha música verde
entrará nos corpos novos que se tenden
volverá o desexo ensarillado na distancia
haberá un espasmo grande agardando no solpor
e despregará as súas velas
e todos o sentiremos

De Calor (1997)

 

 

Os pasos da luz sabémolos de antergo
despois de tanto estío e tanta herba verde
entre as vacas que descansan do peso enorme das tardes
nas macetas que mamá poñía na terraza ó sol de primeira hora
tía Greta ha vir esta noite cargada de pasas e té de herbas
posiblemente os días se volvan máis claros segundo van pasando
máis colmados
máis ávidos esvarando polo val onde quero vivir
mentres apuramos esta paisaxe de nubes e de carballos
agora que pasa neste intre preciso
a vida en carne viva

De Calor (1997)

 

 

e sucedeu entón que se agrandou o esquecemento
fíxose grande, desmesurado
e nin así collía todo

De Calor (1997)