María do Cebreiro

 

Nomeada por:

Daniel Salgado

Manuel Darriba

Xosé Daniel Costas Currás

Xiana Arias Rego

Rosa Enríquez

Andrea Nunes Brións

Carlos Negro

Erín Moure

 

Nomea a:

Daniel Salgado

Xosé Luís Méndez Ferrín

Xabier Cordal

Manuel Outeiriño

Alfonso Pexegueiro

Alberto Lema

Xiana Arias

Emma Couceiro

Lupe Gómez

Emilio Arauxo

Samuel Solleiro

 

Bio-bibliografía:

María do Cebreiro (Santiago de Compostela, 1976) é autora dos libros de poemas O estadio do espello (1998), (nós, as inadaptadas) (2002), Non queres que o poema te coñeza (2004), O barrio das chinesas (2005), Os Hemisferios (2006), Objetos perdidos / Obxectos perdidos (2007), Cuarto de outono (2008) e Non son de aquí (2009), traducido ao inglés por Helena Miguélez Carballeira (I am not from here, 2010). En colaboración con Xosé Carlos Hidalgo Lomba, compuxo as series Poemas Históricos (2010) –do que tiraron cincuenta exemplares- e O grupo (2012) –do que tiraron vintecinco exemplares. Co músico David Miranda gravou o disco Lembrarás este cuarto? (2011), accesible na plataforma A Regueifa.

 

Poética:

Tanto á hora de lela como á hora de difundila, gústame que a poesía circule de man en man. Para iso, creo que aínda non se inventou nada mellor que o libro impreso.

A xeralización de internet e a accesibilidade automática dos seus contidos cada vez me fan valorar máis o que pode haber de artesanía nun libro de poemas.

Fronte a outros usos posibles, e sen desmerecelos, na miña opinión o mellor xeito de ler poemas é tocalos.

Por iso, ultimamente gústame crear series de textos que logo distribúo entre algunhas (poucas) persoas. A diferenza do que ocorre na edición industrial, libros como Poemas históricos ou O grupo, feitos en colaboración co deseñador gráfico Xosé Hidalgo Lomba, chegan á xente de quen coñezo o seu rostro e a súa voz.

Os libros de poemas convértense así nun acto tan persoal como escribir unha carta. Coa diferenza de que estes pequenos libros son íntimos pero non privados. Sei que os meus amigos llelos poden dar ou prestar tamén ás persoas que eles queren. Sinto que iso abre a posibilidade de que se cree unha nova cadea de afectos, e os lectores do libro volvan ser imprevisibles para min.

Probablemente con estes experimentos o que tento é perturbar ou alterar dalgún xeito o concepto de “público”, tal e como é concibido polas industrias culturais e mediáticas.

(É obvio que todas estas ideas non pretenden definir unha posición, senón un intento. A nostalxia reactiva que espertan os chamados “novos medios” paréceme case tan perigosa como a tendencia a celebrar acriticamente as súas posibilidades. Como mostra das dúbidas nas que me movo neste ámbito, abaixo reproduzo, con algunhas modificacións, dous textos que pertencen a Poemas históricos, un libro non pensado para a súa difusión pública)

 

Poemas:

POESÍA ERÓTICA

Coa intelixencia, agora.
Non coas mans.

A loita ás veces gáñase na mente.

As mulleres escriben.

O poema ten corpo.
O amor non ten medida.

Ninguén falou de amor neste poema.

Do libro Os hemisferios

 

UN FÍO DOURADO (A CRISE)

 

Rematou o verán

e a crise non remata,

todo segue o seu curso, o sexo segue

e segue sobre todo

a idea do sexo,

ou por outras palabras

cómo lle sobrevive a carne ao amor,

e por onde escurece

a ponla florecida do desexo,

por onde os corpos abren

o que nunca se abriu,

por onde a mocidade

sabe máis que a vellez,

por onde a claridade rompe o tempo.

Na rúa, sobre a rúa,

o lombo do señor

cae vencido no pucho que recolle

tres céntimos de euro

(«Señor, non disimules

as súas faltas»). Nós deixamos

que as cámaras entrasen.

Nós fixemos privado

o desemprego.

Hoxe, a seguridade

no uniforme do garda.

Do revés, a súa moza

bordou unha inicial.

A esquirla dunha bala

atravesa a inicial.

Non está no lugar do corazón.

O mozo perde sangue, perde o sangue.

Pero non prefería o desemprego.

Non prefería as mans da costureira.

Marzo de 2012. Antonte foi a folga

e hoxe a nada. A violencia

tamén pertence ao sol.

 

EUROPA (CUARTO REICH)

 

Este é o tempo

no que as mulleres

rezan para que os seus irmáns

suban á superficie,

o tempo

no que á fin coñecemos

no seu rostro a pegada do carbón

(foi indigno mirar),

o tempo no que

seguimos amando

a cor do viño, e cada noite

seguimos desexando

regresar

ao noso propio corpo

e o seu corpo

está lonxe.

Este é o tempo no que

cada un de nós

quedou ollando

para as súas propias mans,

e quixo preguntar:

para que serven?

(Para que serve a chuvia?)

Iso non o sabemos. Aínda

non foi aberta a noz

do tempo. Neste outono,

no que só choverá

de cando en vez,

pero con moita

forza, como dentro do alcol,

como no desamor

do borracho de Embaixo

do volcán. (E se o libro

puidese saír de ti,

como nos falaría?):

Esas cousas importan,

como quero pensar

que aínda hai algo dentro

dos últimos poemas,

que seguimos

aquí

porque a nosa conciencia

é temporal

e porque estamos vivos

e o traballo das mans medra

na nosa mente

para poder entrar no corazón

do mundo.

Do libro Poemas históricos

 

Son e vídeo da autora:

Bangor (David Miranda, María do Cebreiro). Lembrarás este cuarto? http://aregueifanetlabel.blogspot.com.es/