María Reimóndez Meilán

 

 

 

 

 

 

 

Foto: Eva Mejuto

 

Nomeada por:

Eli Ríos

 

Nomea a:

Ana Romaní

Antón Reixa

Erín Moure

Pilar Pallarés

Marga do Val

Yolanda Castaño

María Lado

Lucía Aldao

Estíbaliz Espinosa

 

 

Bio-bibliografía:

María Reimóndez Meilán naceu en Lugo e é tradutora e intérprete de profesión. O seu primeiro libro publicado é o poemario Moda Galega (Edicións Positivas, 2002) e no ano 2003 recibiu o premio de novela Mulleres Progresistas de Vigo con O Caderno de Bitácora (Edicións Positivas 2004). No ano 2005 quedou finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil con Usha  (Edicións Xerais, 2006) e do Xerais con O club da calceta (Xerais 2006), que foi galardoada co Premio San Clemente e que foi traducida ao italiano e o castelán, adaptada ao teatro por Teatro do Morcego e ao cine por Ficción Producciones. Tamén ten publicados seis libros infantís sobre as comarcas galegas en Editorial Everest.  En época máis recente publicou para o público infantil Lía e as zapatillas de deporte (Xerais 2008), Premio Frei Martín Sarmiento 2010 e O Monstro das palabras (Xerais 2009) e Pirata (Xerais 2009) para público adulto. A súa última novela é En vías de extinción (Xerais 2012) e é co-autora con Olga Castro do ensaio Feminismos (Xerais 2013), se ben xa en 2010 publicou un capítulo sobre a violencia simbólica contra as escritoras na crítica literaria en Galicia no volume Violencias visibles, violencias invisibles co Feminario de Investigación Feminismos e Resistencias. (Icaría 2010). Reimóndez ten tamén unha longa carreira como tradutora literaria, sobre todo de literatura infantil con máis de doce títulos traducidos, ademais do poemario Teatriños de Erín Moure e a obra teatral Kvetch levada a escena por Teatro do Morcego . En 2011 publica Despois da medianoite da autora támil Salma. En 2009 recibiu o premio Plácido Castro de tradución pola súa versión de A historia de Mary Prince, unha escrava das Illas Occidentais.

En 2010 foi escritora convidada na Universidade de Bangor (Gales, Reino Unido) onde impartiu diferentes conferencias sobre tradución, escrita e literatura, ademais de facer unha lectura de Pirata en Londres. Igualmente realizou estadías na Universidade de Stirling e na Universidade de Munic e en 2011 foi unha das escritoras admitidas no programa do Instituto Cervantes de Munic e na casa de escritoras/es Villa Waldberta.

Ademais, Reimóndez completa o seu traballo literario coas colaboracións en prensa nos desaparecidos A Nosa Terra, o Xornal de Galicia, VIEIROS e os existentes Pro-texta ou Sermos Galiza, Tempos novos ou a Festa da Palabra silenciada. Igualmente forma parte do grupo de investigación Feminario de Investigación: Feminismos e Resistencias (Teorías e Prácticas) da Universidade de Vigo, onde realiza a súa tese sobre a interacción do Feminismo, Poscolonialismo e a Traducción.

María Reimóndez leva traballando en cooperación desde o ano 1994, cando realiza a súa primeira visita a un proxecto de desenvolvemento na India. Despois de novas visitas, principalmente de formación e participación en diversos proxectos, todos na India, funda a Organización Non Gobernamental de Cooperación ao Desenvolvemento IMPLICADAS/OS NO DESENVOLVEMENTO (www.implicadas.org) que leva traballando na India desde o ano 1998 e desde 2003 en Etiopía en proxectos de desenvolvemento integral cun claro compromiso pola superación da discriminación de xénero como base do desenvolvemento perdurable. No terreo María Reimóndez é experta en enfoque de xénero na planificación e avaliación de proxectos de diversa índole, sobre todo de desenvolvemento integral tanto en zonas urbanas como rurais. Reimóndez é tamén consultora da organización alemá Kinder-Not-Hilfe na aplicación da metodoloxía dos grupos de aforro e o enfoque de xénero, á cal asesora a partir de 2011 no uso desta forma de traballo en Haití tras facer algúns traballos de consultoría en Ruanda. María Reimóndez é tamén fundadora e ata 2009 foi secretaria da ASOCIACIÓN GALEGA DE PROFESIONAIS DA TRADUCCIÓN E DA INTERPRETACIÓN (www.agpti.org).

 

BIBLIOGRAFÍA

 

COMO AUTORA

Obra individual

Moda Galega, Edicións Positivas, 2002

O Caderno de Bitácora, Edicións Positivas, 2004

Crónicas dende a India (libro dixital)  http://www.vieiros.com/welcometotiruchy.php

Usha, Finalista do Premio Merlín 2005, Edicións Xerais de Galicia, 2006.

A videoconsola, Edicións Everest Galicia, 2006.

O trasno burlón. Edicións Everest Galicia, 2006.

Colegas do futuro. Edicións Everest Galicia, 2006.

O can trampulleiro. Edicións Everest Galicia, 2006.

Misterio no Deza. Edicións Everest Galicia, 2006.

Unha viaxe no tempo. Edicións Everest Galicia, 2006.

O Club da calceta, Finalista do Premio Xerais 2005, Edicións Xerais de Galicia, 2006

Lía e as zapatillas de deportes, Edicións Xerais de Galicia, 2008

Pirata, Edicións Xerais de Galicia, 2009.

O Monstro das palabras, Edicións Xerais de Galicia, 2009.

En vías de extinción, Edicións Xerais de Galicia, 2012.

 

Obra colectiva (selección)

-Castro, Olga e Reimóndez, María. Feminismos. Xerais, 2013.

-Implicadas no desenvolvemento. As que rubimos montañas. Meubook, 2012.

-Implicadas no desenvolvemento. O son das buguinas. Xerais, 2007.

-Implicadas no desenvolvemento. Vanakkam, Benvidas. Galaxia, 2008.

-Jares, Xesús R. Educación e paz III. Edicións Xerais, 2008.

 

COMO TRADUTORA (galego)

-Salma. Despois da medianoite. Xerais 2011.

-PONIATOWSKA, Helena. A filla do filósofo, Galaxia 2009. (castelán)

-Moure, Erín. Teatriños ou Aturuxos calados. Galaxia, 2007. (inglés)

-Heine, Helme. O coche de carreiras. Xerais, 2003. (alemán)

Mitos e lendas hindús, Edicións Positivas, 2002. (inglés)

-Collinson, Roger. As cousas de Berta, Xerais, 2002. (inglés)

-Heine, Helme. Os tres amigos. Xerais, 2002 (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Onde está Orelliñas?, Xerais, 2002. (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Orelliñas vai de compras, Xerais, 2001. (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Bos días!, Xerais, 2001. (alemán)

-Berner, Rotraut Susanne, Boas noites!, Xerais, 2001. (alemán)

-VELTHUIS, Max. Ra e e rata. Xerais, 2000. (inglés)

-VELTHUIS, Max. Ra e lebre. Xerais, 2000. (inglés)

-VELTHUIS, Max. Ra e pato. Xerais, 2000. (inglés)

-VELTHUIS, Max. Ra e porco. Xerais, 1999. (inglés)

-Burguess, Melvin. Ionqui. Xerais, 1999 (inglés)

-Mara, Rachna. Entre o costume e a ruptura. Xerais, 1997. (inglés)

 

Poética:

Poesía é

a carraxe dunha pedra

contida na palabra

fronte unha carga policial.

(Moda Galega Reloaded, previsto en Edicións Positivas en 2013)

 

Na rede:

Caderno da autora

Outro caderno da autora

A autora na “Galipedia”

A autora na “AELG”

A autora en “BVG”

A autora no “Caderno da crítica”

A autora no “Criticalia”

A autora en “A Sega”

A autora en “Cultura Galega”

O “facebook” da autora

O “Twitter” da autora

 

Poemas:

soñei

que o presente continuo

era o único tempo verbal

para quererte

se ti tiveses comprendido

Presente continuo. Xerais 2013 (previsto no mes de xuño).

 

 

 

Mórdenme a pel as cordas

o peso ao lombo

as dentadas absurdas de cada paso.

En cada paso un atranco

en cada atranco

unha man que se dá aberta

unha aperta que me envolve

un alento do pasado que me calma.

Nesa soidade intensa dos minutos

nos que nada semella ter sentido

búscovos

as miñas compañeiras

que rubides montañas

comigo

no voso silencio e soidade

acompasando os pasos entre os verdes pregos

de mundos infinitos

que agardan cada día

a seren conquistados

por nosoutras

de anchos lombos

de fortes costas

de afoutas pernas

de intensas

e fondas

voces.

Implicadas no Desenvolvemento. As que rubimos montañas. Meu Book, 2012.

 

 

 

Só as persoas mortas

coñecen do mar as entrañas.

Na costa de Haití

os nichos son máis grandes cás casas

e unha alemá pregunta:

como é que non lles fan ventás cara ao mar?

Como se non abondase con terlle que remexer

as tripas para sacar algo de comer

no medio deste deserto,

como se unha casa non fose

o medio de protexerse da intemperie

entre o vento, o sol, o salitre e o tifón.

Só as persoas mortas

coñecen do mar as entrañas.

Residen con elas e xogan entre os barcos

as miñas meniñas e os meus meniños

que correron pola praia de Karaikal

enlazados ao argazo

para nunca máis volver.

Perdidas as crianzas da man da súa mai.

Aquilo semella ficar lonxe

mais nin elas nin eu esquecemos.

Só as persoas mortas

coñecen do mar as entrañas.

Nelas habitan flutuantes coma pintura azul que se dilúe

sen fronteiras peláxicas.

Non fican fantasmas

senón peixes

e barcos

e áncoras

e coral e rocha.

Non podemos pescalas

para sempre lonxe.

E dende a praia

dende o marco

pescudo cos ollos infinitos as súas pegadas na area

preguntándome se me levarán coas súas crebas

a un tempo mellor.

(Poema publicado no Libro Homenaxe a Urbano Lugrís)

 

 

 

Ausente

e presente

facendo uso das calidades

que só dominan os espectros

chego a vós

como un espellismo sonoro

atravesando as fronteiras da luz

os meridianos e paralelos

para falar

nesta seance

na que se invoca o meu nome.

E eu respondo

a través do espectro tecnolóxico

a mátrix e o ciborg

as extensións do corpo humano

que cada vez é menos animal

e máis mecánico.

Ou?

É?

Así?

Non hai detrás da matrix

unha matriz

humana e húmida

que sinto latexar no meu corpo

mentres combo o diafragma?

Non hai no ciborg

as ideas das bonecas

que entre as nosas mans de mulleres

tecimos?

Non hai no metálico

e nas pantallas

o escuro recordo do espello

onde o espectro aparece

para enchernos do arrepío

incesante do alén?

Porque se cadra os espectros coma min

incorpóreos en aparencia

non estamos máis que para

descubrir

que hai

do outro lado do espello.

Coa miña voz,

o único material que aínda me queda,

téndovos unha tenue man.

En Santa Compaña

no reflexo das palabras

porque nada hai máis espectral

ca escrita,

ausente e presente

camiñemos.

Non hai distancia máis longa

ca esta que nos separa

nin ismo

nin iato

nin pasarelas

poden facer

que volva chegar a ti.

Xa nunca máis dirás ao teléfono

“Ola Mariña”

nin aparecerás vestida coas cores

combinadas de sol e luz

falar das plantas que en Vigo

come a mosca

que non volveu dende que ti marchaches.

Mais eu négome a borrar o teu teléfono

e a fumigar na terraza,

non vaia ser

que a mosca traia o teu recordo.

Nas sabas enguedéllanse

avelaíñas sen sentido

e unha cae abrasada

de dentro da caldeira

sen ser quen de poderme dar

a túa mensaxe

se é que a iso viñan.

Pretendo penetrar cara o furado

negro

que no meu interior

marcan agora

perennes isoglosas

e hemisferios nos cales

hai un antes un despois

un estar e unha nada.

Frego os ollos dos últimos

e derradeiros días

miro a miña cara

para atopar nela os teus trazos

o meu corpo

nel tamén a enfermidade?

E en cada ollada,

en cada palabra

e en cada silencio

reafírmase

a única

e insalvable

-por sempre-

distancia.

(inédito)

 

 

 

es ist schon so lange her

seit der hunger im bauch dieser stadt

gelebt hat,

dass die menschen es vergessen haben,

was leiden wirklich bedeutet

und suchen jeden tag

nach etwas anderem

um nichts zu finden

denn der bauch ist voll

aber das leben ist leer.

 

 

die einwohner dieser stadt

interessieren sich für kunst,

die umwelt,

exotisches essen,

wandern in den bergen,

sie sehen oft filme

über kinderarbeit

sie unterhalten sich

über den krieg in afghanistan –

solche gespräche, filme und debatten

finden in luxuriösen wohnungen statt,

während die anderen da draussen bleiben.

weg.

fern.

ausser gefahr.

nur in postkarte und urlaubsfotos besprechbar.

es gibt ja einen unterschied

zwischen information

und bewussstein,

beim bewusstsein geht es meistens

darum,

nach drinnen zu sehen.

kleinigkeiten, co-edición da autora e o Concello de Múnic prevista en 2013

 

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”

 

Compositoras actuais

Lectura dun poema

Premio Dora Vázquez 2012

Charla con Salma