Yolanda López López

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Vicente Araguas

Nomea a:

Xosé Luís Méndez Ferrín
María Xosé Queizán
Pilar Pallarés
Alfonso Pexegueiro
Chus Pato
Emma Pedreira
Alexandre Nerium
Ana Romaní
Vicente Araguas
Pedro Rielo Lamela
Carlos Penela

Bio-bibliografía:
BIOGRAFÍA. (Ourense, 1976). É funcionaria de carreira na Administración de Xustiza (Fiscalía de Madrid). Licenciada en Filoloxía inglesa, técnica en turismo, tradutora e pintora pola Deputación de Ourense e polo Centro Dotacional de Arganzuela de Madrid, adicouse ao ensino medio e universitario.

Realizou o DEA, o doutoramento e a tesiña de licenciatura sobre a identidade indidual e colectiva na obra da escritora sureña Eudora Welty. Foi investigadora nas universidades da USC,  A Coruña, Castilla-La Mancha, Birmingham –UK-, Virginia e Mississippi–USA- e no Centro Ramón Piñeiro, onde colaborou con diferentes ponencias e artigos de ensaio.

É autora dos poemarios individuais premiados Verdugos impolutos (Concello de Rábade e Xunta de Galicia, 2005), Obertura sen heroe (Follas Novas, 2006), Grietas (Visión Libros, Madrid, 2012), Temblor fiero (Lastura, Madrid, 2013), Moralla (Follas Novas, 2013) e Tántalo (Xunta de Galicia e Concello de Negreira, 2014). Ten diversas traducións literarias publicadas na Biblioteca Virtual de Literatura Universal en Galego (Shakespeare, Brönte). Nos vindeiros anos sairán do prelo libros seus na prestixiosa editorial Huerga & Fierro de Madrid.

Galardoada con premios literarios en Galicia e o resto da península, Suso Vaamonde, Rosalía de Castro de Cornellá en dúas ocasións, Aurelio Aguirre, Antón Tovar, Xosé Neira Vilas, Fundacion CEPAIM para a solidaridade, mención de honra do Manuel Oreste Rodríguez, I Premio Manuel María da Casa de Galicia de Guipúzcoa, accesit do Picapedreros da revista La Oca Loca, ou o Manuel López Ardeiro, textos da súa autoría aparecen nos libros colectivos Ás aforas do soño (Casa da Gramática, 2005), Homenaxe dos poetas galegos a F. G. Lorca (Xerais, 2006), Catálogo Rede Natura de ADEGA (Xunta,2007), Implícate na palabra: Poetas galegas e tamiles (Implicadas/os no desenvolvemento, Galaxia, 2007), Uxío Novoneyra: A emoción da terra (AELG, 2007), Letras novas (AELG, 2008), Filografías (Lastura, 2013), Angrois (Xacobeo, 2014) e O soño galego de Julio Cortázar (Linteo, 2014).

Publicou poemas, relatos e artigos de opinión en xornais e revistas literarias (Boletín literario da USC, La voz de Galicia, La Región, Galicia Hoxe, Xistral, Dorna, A xanela, Saudade, Lúa nova). Colaborou no equipo de traballo do manual Niveis de Competencia en Lingua Galega (Xunta, 2006).

Forma parte do programa de recitais Poesía Nova da Comunidade de Madrid. Participou en recitais benéficos e en homenaxes a intelectuais. Impartiu obradoiros literarios e foi membro xurado de certames para mozos. Participou en espectáculos de poesía, pintura, fotografía, música e danza oriental. Forma parte dos grupos literarios Bilbao e Poekas de Vallecas de Madrid.

Poética:

Escribir é fecundar a vida e deixar preñada a nosa morte.
Cando o pensamento é poético, a palabra é música.
A poesía é a ferramenta coa que movemos a conciencia social.
O poema é o edificio da emoción e o pensamento sublimes.
O poemario é a porta que nos leva ao universo da imaxinación e a fantasía reais.
Coa poesía facemos arquitectura volátil e disparo necesario.

Na rede:

A autora na “Galipedia”
A autora na “AELG”
A autora no “Caderno da Crítica”
A autora no novo “Caderno da Crítica”
Entrevista no “Diario Cultural”
Entrevista no “Galicia Hoxe”
Entrevista no “ABC”
O “facebook” da autora
Nova en “La Voz de Galicia”
Nova en “El Correo Gallego”
A autora nas “Afinidades electivas”
A autora en “Batalla de papel”
A autora en “Poekas”
Máis da autora

Poemas:

O zoolóxico errante

Á miña nai

Coma unha formiga refulxente…
e vas arrastrando os teus brazos durmintes
ao carón da herba mutilada,
rebelde serpe de pétalos escuros e azuis
ondeando rochas crebadas que anhelan ferir os teus ollos
na ledicia de vivir sorrisos melodiosos.
O teu canto de vaca agarda pola miña boca seca
repartindo verbas inusitadas no tacto da vida,
lamelas de mapoulas retorcéndose no teu berro de raíña silandeira,
que non precisas de coroas para furar no veleno demoníaco do mal.
Érgueste como ti só sabes a forza de canón,
embrión e bramido,
útero de salamandra bramando versos rachados e nómades,
estendendo as túas ás de bolboreta férrea…
caleidoscopio de cores altisonantes
atravesando selvas amazónicas,
coa túa música lonxana recruando no vento,
nena indíxena fuxindo da intemperie,
regato morriñento agochado na trompa do elefante salvaxe,
e así vas caendo nas ondas do mar alporizado,
na escuma virxe do Atlántico profundo,
coma unha gaivota  sen plumas,
coma un peixe en ardores,
coma unha caracola a rentes do chan.

Moralla (Follas Novas, 2013, no prelo)

 
 

A contraferro

 

Golpéasme a cada intre de desexo.
Escultor.
Arquitecto cuneiforme de materias.
Porque es ti o moldeador da miña masa feita cúspide.
E vas abaneándome lentamente coa dureza de saber
que me penetras co martelo afiado
das tuas puntillosas mans,
e fíresme coas mans,
as túas milagreiras mans ensuciándome coxas adentro,
coa ledicia de saber que vas rubindo corpo arriba,
interminablemente,
coma un xogo indescifrable de códigos á intemperie.
Que non voltarei a ser arxila moribunda,
Claudel esmagada en ningún chan,
escultor,
mon amour, meu Rodin resucitado.
Agora quero ter ollos para que moldees o meu cabelo
aínda inexistente…
E as miñas bágoas de poeta,
Escultor de arxilas imposibles,
meu poeta imaxinario,
acaparador de ansiedades,
enfermidade doce que me envolves.
Os meus peitos serán ferro
para arrolar polas noites
os teus ollos de caníbal.

Moralla (Follas Novas, 2013, no prelo)


Política
Corta o dedo no punto que eles queren e cicatrizará ouro
Guerra
Caeron balas pérfidas para ser beleza nos meus ollos
Paz
Escribir como resposta ao que bombardean os soños
Bomba de reloxería
En ocasións, convertimos os prexuízos en terrorismo verbal (e de feito)
Beleza
Pensión completa. Aforo limitado. Eu soñaba con paraísos e agasallos que perdín camiño a CASA.

Grietas (fendas) (Visión Libros, 2012)


SEGREDO DE SUMARIO
 
Arestora repudio iso que chaman civilización.
O documento da barbarie
Que Walter Benjamín bautizou.
Invento retrógrado de mentes
Imperando  na violencia irracional,
No pragmatismo perverso adoecendo pestes.
A Operación Cóndor,
Liberia, Haití, Colombia,
A invasión de Armenia,
Os presos do cruel Guantánamo,
O xenocidio de Sudán, Sierra Leoa,
Uganda tinxida de masacre,
Katmandú mutilada,
A inocencia feita escrava,
Nueva Delhi, Etiopía,
A matanza sombría en Srebrenica,
O suxo ouro do Congo ensanguentado,
Os kurdos, os saharauís marxinados,
Gaza, Cisjordania, Bagdad, Beirut,
A identidade secuestrada,
Hassan II dende o púlpito da vergoña,
Das tropas fachendosas, da ebria Vitoria que amordaza,
Porque o voso pudor arrecende
A rancia pólvora homicida.
Adopto a postura inconformista
De revolucionaria inadaptada
No muro no que escacho e me atranco…
Mais érgome combativa.
O sangue percorre incertezas que fago leis certas,
Resistencias que triunfan
Na escuridade de olladas baleiras
Enchéndome…coma o mercurio tóxico
Que asasina na Bahía de Minamata,
Ou Chernóbil enchoupada coas bágoas acres da besta nuclear.
A materia deforma cavidades
Na ventosa de insignificancias,
No cerebro do animal inerte,
Nos ollos do látego enfermizo
Intoxicado polo necio culpable.
E a sádica industria…
Fumigando inocentes
Coa gadaña envelenada de Satán.

 Ai, este periplo onde a mártir mata ao mártir

Mahmud Darwish

Obertura sen heroe (Follas Novas,2006)


No licor da melodía negra
 
Era a melodía exultante,
Como a gadaña feroz do sexo maldito,
Púlpito cintilante que lostrega borrallas
No leito de lembranzas afastadas.
Xa desfalecen os penedos arroubados,
O clamor de pedras e magnolias
Amordazando o vento,
Como as frangancias da mesquindade que tortura…
Arcanxos negros ceibados
Polo licor rancio do medo celestial.
Olimpos, labirintos de
Hipocresía velenosa.
Dona que co seu bico mortal
Agocha segredos sádicos.
O diaño no cumio de perfidias e desprezos.
Emblema de soños e coitelos
Que pingan conciencias enfermizas
Aloumiñando a mágoa
Da inocencia arrebatada.

Verdugos impolutos (Concello de Rábade, 2005)

CAMALEÓNS NA NOITE 

Éntrame o salitre polos ollos ancorados
No mar estremo
Do teu alento virxe.
Es a carauta suicida agochando
o grillete do desamor profundo,
o asasinato etéreo
que me peta nas entrañas amorfas
do vento desolador,
a desolación das horas rotas
soprando na batería distante
dos teus dedos variopintos,
o pincel cortante argallando
a bala ingrata da morte treboenta,
o tremor da pel
que me queima no contacto traslúcido
de sombras ardentes.

Inédito

Poema pertencente a TÁNTALO (Premio de poesía Manuel López Ardeiro 2014)

PARTIDA DE XADREZ

Ti, toda a estirpe da soidade
madurecendo sen úlcera nin proeza opaca.
Nudez traslúcida e primixenia.
Os teus labres como rochas
bombeando linguas de grosa matriz,
tesouro mollado entre charcas e xestas,
Vanka Vania arando leiras
no porvir ingrato de Chejóv.
Porque ti posúes a veracidade
de sentir a picadura da abella,
sen carautas nin ataduras baratas,
que nin Marte podería co peso da túa pel
con vistas á arteria consumida
da señardade incrédula.
Mandas cartas sen remite
ao anonimato de peóns
nas filas da partida contigo mesma,
Gioconda Belli habitando a libérrima muller,
xadrez belixerante cos pés espidos
e sangrantes de Saturna-nai.
Nunca esqueces recoller os paxaros mortos
cando pias,
coas plumas da penuria erixindo
o concerto ingrato da dor…
mentres Baudelaire marmura lentura
co reiseñor do desencanto.

Paseas entre figuras de cristal,
batendo coas túas unllas rotas,
co desacougo de Pessoa entre táboas
de demolición e salvación:
«neste mundo em que esquecemos /
somos sombras de quem somos”.
Entras sixilosa na batuta de Clara Schumann,
alimento de neveiras baleiras
como cordas na inmensidade do mar azul,
tinta vermella na que non afogarás.
Ritmos agresivos, “Songs of Beuren”,
Carmina Burana contra quen te rebelas
lanzando as pedras sonorosas do desencanto.
As túas raíces non precisan de ramaxe
para sobrevivir infortunios.

A destrución convertida en construción
no “desterro xermano”. 28 metros. 20 horas.
E segues a mover alfís na batalla,
como Sylvia Plath cravada
na túa árbore de alquitrán
devorando imperios:
“I am not Caesar /
I have simple ordered a box of maniacs /
I am the owner”. 
Herba romántica escarvando
na úlcera de estómagos visionarios.
Boneca sobre almofada
que racha conciencias
no pozo de donacon dereito
a réplica e consumo,
conxuro con alento e fusil,
nostalxia ferinte emitindo xemidos
en moteis de beleza tóxica.

Danzas nauseabunda
coa gadaña da morte entre víboras e ferro,
engranaxe preparado ante a nada alucinóxena.
Golpeas os puños contra bombas inertes,
e así galloupas sobre estatuas,
ergueita sobre cidades insomnes:
Cuspindo versos negros
no latexo xélido da vida.
Vídeo, son, imaxes, +:
Entrevista no “Eirado”

Francisco X. Fernández Naval

 

 

 

 

 

 

 

Recitando no Pub Dublin de A Coruña

Nomeado por:

X. H. Rivadulla Corcón

 

Nomea a:

Eva Veiga

Carlos Airas

Manuel Álvarez Torneiro

Víctor Campio

 

Bio-bibliografía:

Francisco X. Fernández Naval (Ourense 1956)

Licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación.

Poeta e Narrador. Recibiu o premio de poesía Cidade de Ourense no ano 1980 polo libro A fonte abagañada e en 2007 por Miño. En 1988 o premio Xerais pola novela O bosque das antas. En 2010 recibiu o premio Fiz Vergara Vilariño, polo libro de poemas Bater de sombras (publicado en castelán pola editorial Huerga y Fierro, co título “Golpear de sombras”). Outras obras poéticas son Pabellón habitado (1987), Días de cera (1999), Ara Solis (1996) publicada en edición bilingüe francés-galego, con gravados de Jacqueline Ricard e posteriormente en castelán na revista El signo del gorrión, Mar de Lira (2005) e Suite Dublín e outros poemas (2011). O conxunto de poemas  Suite Dublín foi obxecto dunha edición numerada de 50 exemplares, publicado por Editorial Micielo de México DF (2011).

Ten publicadas outras sete novelas: Tempo de crepúsculo (1993), Sombras no labirinto (1997) (editada en castelán pola editorial Trifolium, co título “Sombras en el laberinto”), Unha cita co aire (2005), A noite branca (2012) e, para público xuvenil, Suso Espada, o misterio do Grial (2002), tamén editada en castelán, Suso Espada: Istambul e o cabaliño de ouro (2008) con edicións en castelán, éuscaro e catalán, e Suso Espada: Nota Roja (2011).

Publicou os libros de relatos: Historias roubadas (1998), Sete noites e un amencer (2003), Lendas de onte, soños de mañá (2001) e Para seguir bailando (2009).

Autor dos ensaios: O mundo da pesca na literatura galega (1999), publicado polo concello de Oleiros; José Angel Valente, unha voz alén do tempo (1999) e Respirar polo idioma –Os galegos e Julio Cortázar- (2006), publicado en castelán pola editorial Corregidor de Buenos Aires en 2007, e da introdución ao traballo O Petróglifo do Filladuiro: un enigma na pel da pedra (2008), de Fernando Alonso Romero.

Comparte a autoría da crónica de viaxe Níxer (2010) con Camilo Franco e o pintor Alfonso Costa.

Escribiu outros libros e guías de viaxe, algúns en colaboración coa fotógrafa Maribel Longueira: Unha viaxe á procura do solpor –Do Tambre á fin da Terra(2000) e Muros, ronsel de pedra, espiral de mar (2003). Outros títulos da súa autoría son: A Coruña monumental e turística (2002), Pereiro de Aguiar y la Ribeira Sacra ourensana (2008) ou Guía da cidade de Ourense (2010), edicións en galego e castelán para a editorial Everest. Tamén elaborou as guías patrimoniais das provincias da Coruña e Ourense, a primeira en colaboración con Xavier Alcalá, a segunda con Camilo Franco e o libro Galicia, Rutas con sabor, para El País-Aguilar.

Destinado ao público infantil, escribiu o libro No corazón da fraga (2001), publicado en castelán co título de “El espíritu del bosque”, o libro de versos Do A ao Z con Uxío Novoneyra (2010) e, en edición castelán-árabe, o libro Suleimán e Salúa, en colaboración co artista plástico sirio Alí Alí, residente na Coruña.

A actriz María Inés Cuadrado produciu e protagonizou a posta en escena do monólogo teatral Non se che faga tarde, baixo a dirección de Manane Rodríguez.

Implicado dende novo no mundo do asociacionismo cultural, participou en numerosos congresos, festivais, feiras e encontros literarios, tanto no territorio da comunidade autónoma, como no do estado e no estranxeiro.  Impartiu cursos de iniciación á lectura e á escrita e, na actualidade, coordina o club de lectura en galego da biblioteca pública Miguel González Garcés da Coruña.

Elaborou guións cinematográficos por encargo de produtoras do audiovisual galego e da TVG e o Museo do Paobo galego. Traduciu ao galego obras de autores portugueses, franceses, venezolanos, colombianos, arxentinos e mexicanos.

 

Poética:

Hai un eco rítmico, un aire de canción que vén dende un afastado lugar, anterior a calquera lembranza. Chegan prendidos á voz da miña tía Lela, case esquecida e quizais tamén á da miña nai. Son versos esgazados, rescaldo de cantigas, fábulas que evocan o tempo aquel, cando os animais falaban.

Lembro, iso si, con clara exactitude á tía Lela recitando versos que cos anos souben de Rosalía e de Curros, para entón, eu, superaba os dez anos. Daquela xa aprendera oracións rimadas, cancións e grises poemas de chumbo e pedra. Por eses días sería o alborozo de recitar a Rubén Darío. Aínda perviven en min a alegría e os brillos da Marcha Triunfal, cos seus claros claríns e o cortexo dos paladíns. Teño escrito outras veces que quizais foi ese o meu primeiro contacto co poema, a consciencia de estar diante de algo que producía pracer e gustaba aprender, a descuberta dun mundo chamado poesía. Por ese tempo a descuberta de Kiplig e o seu poema If ou Alfred Tennyson, que puxo letra á cabalgada da brigada lixeira polo val da morte, historia que no cine protagonizaban Errol Flynn e Olivia de Haviland, poema que unha voz en off recita mentres os heroes galopan cara a morte.

Quizais dese momento provén a certeza de que o poema é, sobre todo, ritmo, condición que o vincula ao canto, ao rito, á salmodia primeira. Diso fala Antonio Gamoneda. A necesidade rítmica do poema transfórmase nun feito significante, algo que provoca asociacións sorprendentes das palabras, velaí a imaxe e a metáfora.

Viñeron logo as lecturas desordenadas que caracterizan aos autodidactas. Poesía romántica alternándose coa social ou civil, Rosalía, Curros e Celso Emilio mesturados con Celaya, Blas de Otero, Lorca, Machado ou Miguel Hernández e, quizais con 16 anos, a revelación de Neruda, primeiro cos vinte poemas, logo co Canto Xeral e Os versos do capitán. A partir de aí, en compañía do meu amigo Gumersindo Álvarez Reza, con quen constituín un grupo poético no Ourense dos primeiros setenta, chamado Renovación, chegaron as vangardas, a poesía rusa, Walt Whitman, Emily Dickinson ou Alfonsina Storni.

Con exactitude non me recoñezo en ningún dos poetas que lin e que amei. Sei que están aí, formando un substrato que alimenta o que escribo, pero non sabería dicir en que grao cada un deles inflúe en min. Sei que a partir dun determinado momento, aprendo de José Ángel Valente a espir o verso e a procurar máis alá do evidente.

Hoxe creo que a poesía é, se cadra máis que nunca, elemento crítico e revolucionario. Ela é o coñecemento intuitivo que permite aproximármonos ao que somos. Nela prodúcese unha dialéctica constante entre intuición, realidade e verdade. Só por ela somos quen de nos achegar aos misterios e atopar acougo diante das preguntas que non teñen resposta.

Escribo dende as paisaxes nas que algunha vez sentín algo que definiría como plenitude ou felicidade. Unha desas paisaxes, ao pé dun río, pertence á infancia. A outra é un agasallo da vida, deitada rente ao mar, diante de Fisterra. Escribo por conservar a lentura e o remol da inocencia, por preservala contra o tempo.

 

Na rede:

Caderno do autor

O autor na “Galipedia”

O autor na “AELG”

O autor en “Galegos”

O autor en “BVG”

O autor no “Caderno da crítica”

O autor no “Criticalia”

 

Poemas:

BORRAXEIRA

 

Berro de alénmar,

así é o bruar da luz fa findaterra

cando a constancia da brétema

absorbe o espertar do día.

 

Dos homes só resta entón a voz

coma canción de ciclope:

Se-se-be, se-be, se-be, Char-quei-ra, eira, ei-ra, Petón-fe-ro, fe-ro, e-ro

proxectada contra as ondas

do mar informe.

 

Navegar sobre a nada.

Ese é o valor dos homes que faenan

sobre o gume dun eco.

Gol-fei-ras, ei-ras, ei-ras, Ca-la-fa-to, fa-to, fa-to.

Aquí  Pa-rra-io, ra-io, ra-io, aquí Jau-cho, u-cho, u-cho,

aquí Cha-ma-co, ma-co, ma-co

Panchos tres, anxos tres, os-tres,

por corenta quilos de polbo

na cacea en-carnada.

Aquí Tu-tu-a, tú-a, tú-a, Ja-vi-lán, vi-lán, vi-lán, Pis-to-las, to-las, to-las.

 

Canción de ciclope,

fantasmas alterando o GPS

homesó na eira contra a brétema.

Presadas de salitre,

homesó, homemar, por fóra dos Forcados, sobre a coca da barra.

Cen polbos na cacea, unha pedra na casa

e unha tella virada de esperanza.

Bruada de alénmar na borraxeira,

cen mañás entre brétema e salseiros.

Pegadas de memoria no carreiro da illa,

lembranza doutros homes no carreiro da laxe.

Mar-de-lira, Mar-de-li-ra, de-li-ra, de-li-ra

constancia de alénmar,

sorte en-carnada.

 

(Do libro Mar de Lira. 2005)

 

 

 

COSTEIRA

 

A María Manuela

Quero ser barca

relinga que reteña

o teu sorriso,

quilla coa que navegues

meu amor

e non a espera.

 

Quero ser

o fluído ronsel

dos teus debezos

o constante elixir

dos teus saloucos

o destino das folerpas

que a soidade ceiba

no leito que compartes

pero que non me acolle.

 

Quero ser o mar

que te respira

a mazá que non comes

e que estrañas

a saudade mesma

que te abraza.

 

Morrería por te ver namorado

cada novo amencer

por ser o peixe

que escolles e acaricias

o xeo que fonde a túa calor

a cuberta de espellos que te mira.

 

Morrería por ti,

amor.

 

(Do libro Mar de Lira)

 

 


PONTE CASTRELO

 

A Ramón Fernández Goberna –Calazas-, ferroviario e amigo da casa, namorado do aire.

                                                                         14 de setembro de 1936

 

Eu só sei de ti noutras lembranzas,

pero aprendín a túa boca de canción e de flores,

os labios teus que lucían a mañá e que bicaban o aire.

Sei tamén da crispación das mans finalmente amputadas

e non consigo imaxinar a noite.

Síntote na meixengra que sempre regresa

na amizade que navegou a estiaxe, pucharca tras pucharca,

mágoa tras mágoa e te buscou no fondo

onde só é o perdido, no baleiro do van

que cae e que se eleva nunha dor indivisible.

Tempo da revelación.

Será este río de voces

quen berrará os nomes

un por un, dun lado a outro

da luz, cruzando a sombra.

 

(Do libro Miño)

 

 


27 DE NOVEMBRO

 

E o desalento do mar,

esa agonía que afoga

no anhelo dos teus labios,

refacho de marea

íntima que penetra

e se fai doce

onde voan as fragas

e medran as lavercas.

 

Fronteira do silencio

fondal da claridade

que xermina no baluarte das sombras.

 

E ti,

corpo tendido ao sol

e hoxe vencido, ti,

garza de póla incerta,

constancia da silveira,

cántico da alborada,

descendendo aos abismos

da tenrura.

 

(Do libro Miño)

 

 


CARGADO DE OMBROS

 

Cargado de ombros vou

e alguén di que me pecho,

que esa expresión corporal reflicte os medos.

Advirte: busca na infancia.

Eu miro, rebulo arredor

e sempre dou contra a mesma parede:

un colexio de monxas,

un patio en inverno,

o castigo durísimo das orellas de burro

e percorrer de xeonllos as aulas das maiores

polo pecado de non trazar

correctamente o oito.

 

Consérvase un retrato coloreado dun rapaz repoludo

e académico, con gravata de nó e mapa ao fondo,

ollándome cun ollar no que me recoñezo.

Detrás é sempre ese mesmo cemento

que pecha a liberdade e eu, que me rebelo

na mañá da matanza, cómplice da miña nai que me rouba

daquel terror de xeo, e fuxir, e chegar cando a queima e o sangue

e a Lela sobre a herba e as tripas no regato

e a avoa no relanzo, e os chourizos e a zorza

e a auga do pozo no caldeiro metálico.

Percorro o patio aquel, a excitación dos xogos,

a azul aparición da virxe

e o recendo dos anxos, e soño

co desterro no río, coas amoras de xullo e o leite fritido

polo san Amaro, coa luz dos fogueteiros

e a guitarra, o aire das mazairas, o cine

-ese río por horas- e esquezo o tempo que mide

coma espanto, e celebro o agasallo da vida

e a alegría de saber que gozo

de galano tan grande.

 

Cangado de ombros miro

a idade, ese pasar tan breve e dilatado,

e tanto e tanto abrazo

con pretensión do eterno,

e o baleiro das perdas

que nos atan.

 

Busco no neno aquel de mandil e de asombro

e axexo

no interior dos meus límites.

Busco a nostalxia central polo tacto perdido

e albisco, moi próxima,

a inocencia extraviada.

 

Cangado de ombros miro e nos outros descubro

a extensión do meu ámbito

ese latexo único

que a mañá nos depara.

 

(Do libro Miño)

 

 

 

BATER DE SOMBRAS

 

Un alento escuro

ás veces vibra

na imprecisión das sombras.

 

É algo que nos posúe

lentamente e sen cólera;

unha impresión de ferro,

unha teima calquera.

 

A cobiza dun anxo

desprovisto de luz,

a pesadez do frío

no interior dunha dúbida,

un sorriso ignorado,

a negación de ti.

 

(De Bater de sombras)

 

 

SÍSIFO

 

Transportaches

a sombra

pola empinada corpulencia

do insomnio.

 

Non había inocencia

na dor,

só a perseveranza

dun pecado infinito.

 

Máis alá da fiestra

cantaban os paxaros

e a mañá respiraba

a ecuación do outono:

transportabas a mágoa

pero non a vencías.

Afirmábase ela

nalgún recóndito indicio

de esperanza,

coma un enigma abisal

afirma o seu tentáculo

nunha presa amarela

e infrecuente.

 

E ti,

consciente, temías

prescindir do corazón,

da luz que noutrora

alumeou as formas,

e descarnarte orfo

na condena do sal,

na soidade ínfima

dun deserto de acólitos.

 

(De Bater de sombras)

 

 

 

O TIGRE VERMELLO

 

When the stars threw down their spears

                                                           And water’d heaven with their tears:

                                                           Dis she smile his work to see?

                                                           Did he who made the Lamb make thee?

                                                                                              William Blake

 

O camiño brillante nos extremos

Da noite conducía entre o asombro ata os corpos

Espidos e expostos ao sol.

Ofrecidas e exhaustas, elas bailaban a maldita danza

Das cruces.

Do fío de sangue penduraba

Un último suspiro.

Sexo de labios tristes,

Tigre silencioso e vermello

Manipulando a humillación

E a entrega. Aire de lóstregos,

Corredor de titáns e de lume,

Todo o deserto para sufrir

Todos os dentes gravitando na coroa

Do espasmo.

Que atracción te mantiña hipnotizado alí?

Era quizais o bafexo das vaxinas,

Os ventres afogados,

A dor prendida na madeira da carne?

O tigre vermello tecía unha arañeira

De nervios na que estender a morte,

Sorría na súa perfección de aceiro,

Na crueldade intacta,

Argumentando co seu silencio o silencio das bágoas,

A crispación das mans traspasadas de raios,

As coxas e os peitos feridos polo punzón dun berro.

Solitario e audaz, o tigre movíase nas sombras.

 

(De Bater de sombras)

 

 

 

MAR DE INVERNO

 

O mar de inverno

bateu as plumas, ás de salitre

a voar teimudas por riba do areal

e do espello sen lúa.

 

Sobre a praia os pasos tecían

un destino, leves pasos de ida

entre mareas, fráxil danza de sombras.

 

A bóveda de escuma

envolvía o silencio

e por detrás os pasos alimentaban

as ondas do perdido.

O mar de inverno que soubera do teu riso

reducía a fragmentos

a cobiza e os soños,

confundidos na extensa sucesión das crebas.

 

Todo en ti era delirio,

o lóstrego fugaz,

a cruz baleira,

o espello de abrazos e de sangue.

 

Confundíase o vento

na tépeda profusión de anxos,

húmida solidez do aire transformado en partículas

de alma, en cuspe dun deus insondable

que partía os corazóns

e facía naufragar as conviccións e as formas.

 

Lembras aquela historia?

o neno, o burato, o mar ilimitado.

Todo este mar de inverno entraba no teu peito,

no tangaraño dos teus días.

Todo ese mar

nunha mañá de inverno,

nesa espiral de argazos que o son desfacía.

 

Todo o inverno nese mar

teimudo no que ti te perdías.

 

(De Bater de sombras)

 

 

 

Viu nadar as mobellas

Onde as ondas desertan,

Na fronteira da escuma.

Tempo alado citándose

No frío. Viu aos días

Deixando pegadas nunha praia

De luces e de sombras.

Soubo do vento

Que esvaece a memoria,

Da altura do silencio,

Da tenrura dos homes,

E comprendeu a dimensión

do misterio.

 

(De Bater de sombras)

 

 

 

SUITE DUBLIN

I

os cisnes durmían sobre un campo

de soños e sentado no tren eu repasaba

o futuro. Nunca imaxinei este valor, nunca

enfrontei o frío, o baleiro, o silencio como nesta hora

na que todo fica absorto nun refacho de plumas

II

a luz adormeceu nas túas costas

e o frío ficou lonxe

na abandonada extensión da ausencia.

O corpo durmido sobre o corpo

respiraba os impulsos dun latexar insomne

e o cristal do tempo loitaba por penetrar ata o colchón

e demorar nas sabas.

Pero era máis forte a tenrura

máis importante a perfumada pel e a adormecida

espera

III

-GLENDALOUGH-

a tarde tornou gris

coma as cortizas preguiceiras

e escuras, aínda nestes días de redención.

Alá arriba, nas minas de chumbo

onde a neve se afirma nos penedos,

onde non medra nin acivro

nin teixo, ofrecinme en silencio,

só e en silencio, coñecedor dos

límites, das miñas liñas

escuras, do medo e do pecado

do desacougo e da dúbida.

Ofrecinme, quero dicir que me din

a min mesmo, só un latexo anónimo

no autocar de turistas asombrados.

Para que corazón desvío as horas?

Para que lingua carnal? Para que

entrega?

Respirou a tarde o seu vagar cincento

e inocente procureime na

lentura

IV

-OLDCROGHAN MAN-

decapitadas as mans

buscaron

un último salouco

no crepitar da luz

V

-MOLLY-

nun lugar da cidade xunto ao río

escondido do silencio hipócrita das flores e do altar,

detrás dunha porta vermella,

nun leito verde de trevo

e de esperma,

un corpo branco bañado en leite

lúa, rosada ou transparencia,

un simil sen arestas

palidamente ergueito,

unha boca na que beber

calidamente aberta,

o circular insomnio de Penélope

transportado nun carro de mexillón

e arxila, silabarios da éxtase,

monólogos sen culpa, formación en vértice de gansos ou desexo

que cada día tece a alborada do soño

VI

-BLARNEY CASTLE-

chegamos ata o límite

na confusión das linguas

baixo as sombras do bosque

no inquebrantable canto

dos paxaros.

O castelo afundíase na tarde

e o lago durmía nun silencio anterior

indiferente e distante.

Bruaban os cabalos

e elas, flores de sol nacente,

 roubaban latexos de paisaxe

alentos fríos dun solpor de marzo.

No corazón do lago borboriñaba a illa

coma un sentir recóndito

e eu vin nacer os cisnes

que brotaban do inverno

coma agromo de bágoas mansas e cálidas.

VII

-ÚLTIMO AUTOBÚS A MALAHADI-

brilla a noite

nas escamas de luz das rúas

e do río. Respira, tece

o seu soño a noite, pero o meu corazón

agarda. Non hai máis ilusión

que a que nos nace dentro,

máis destino que o latexo

acendido, máis aire que o serán

que respiro.

O autobús traspasa as sombras

confiado na rutina do cotián.

Cruza a cidade transportando

esperanzas. A noite pecha os ollos

pero brilla, non me despide,

búscame no reflectir da xanela

cos seus ollos de amar.

Vai o autobús, atravesando a noite

e o meu corazón, dividido, pero en calma,

agarda

Dublín. Marzo 2010

 

 

 

ANTÍDOTO

 

Hai unha luz

que nace do teu riso

no gozo transparente

que late nos teus labios

e penetra no escuro,

no estreito ámbito da harmonía e do canto.

É unha luz

que percorre os límites e pousa

na consciencia da carne,

no abandono fértil do sono,

na intacta adolescencia

que revive no vértice

do sorriso

e do abrazo.

É esta unha memoria

non formada,

o tempo por vivir,

verbo de nácara,

salouco inmemorial e ao tempo íntimo,

amorosa inquietude

que dilata

e humaniza

a percepción das horas.

 

(Antoloxía Sentimentalismo)

 

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “YouTube”

Bater de sombras