Elvira Ribeiro Tobío

elvira ribeiro

 

 

 

 

 

Nomeada por:

Alberto Lema
Rosa Enríquez
Xabier Xil Xardón
Alfonso Láuzara Martínez
Silvia Penas
Isaac Xubín 

Nomea a:

María B. Arce

Bio-bibliografía:

Elvira Ribeiro Tobío (Cerponzóns, Pontevedra, 1971). Publiquei Andar ao leu (2005), Arxilosa (2005), Palabras brancas (2008), Biografía da Multitude (2009), carnia haikai (2011), corpos transitivos (2013) e As redes de Inés (2014). Poemas e relatos andan esparexidos en libros colectivos, antoloxías, revistas e páxinas web. Estudei menos do que podería, viaxei o que puiden, amei o que fun capaz e traballei máis sen contrato ca con el. Vivo en Vigo.

Poética:

Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas. Procura. Intensidade. Preguntas. Dúbidas…

Na rede:

A autora na “Galipedia”
A autora na “AELG”
A autora en “BVG”
A autora no “Caderno da crítica”
A autora no novo “Caderno da crítica”
A autora no “Criticalia”
O “facebook” da autora
Dispositivo poético no ” facebook”
Tristecentos versos no “facebook”

Poemas:

Siberia, mon amour (micropoemario publicado na revista Grial)
para Carina: o rescate
 
Ekaterimburgo
 
Aquí a cinco mil setecentos
sesenta e un quilómetros
da chuvia,
camiñar sobre o Iset xeado
pode ser un xeito inxenuo
de tripar a dureza que apurra
esta distancia desapiadada
Prospekt Lenina poder ser
máis cincenta que o Vigo
máis inhóspito e a metalurxia
cinguirse ao pé dos Urais
co mesmo sixilo que antano
as tribos de ugores
Aquí poden construírse saudades
dun lugar nomeado Casa Ipatiev un lugar
onde sobre o sangue corrompido
se erga un templo
de cúpulas douradas
Velaquí a porta da taiga
e do desterro.

__________________________________

 

Eu era un nómade dacabalo
dun reno e a taiga era a fraga
inabarcábel da nosa tribo agonizante
a fraga das carballas centenarias
era este bosque fechado de coníferas
e o xeo que aboia na codia negra
do Amur viñan sendo os restos de ramaxe
que o Ulla ofrece cando a enchente
reborda nas brañas de Laíño
Era unha nómade eu unha indíxena
nanai aínda non ameazada unha rena
altiva e resistente a ser domesticada
unha rena apareándose urrando
no bosque que estrema co río do dragón negro
parindo ergueita quecendo coa placenta
a chaira siberiana

__________________________________

 

Uelen

No extremo oriente neste anaco
escolleito pola tundra elixo
abrir a pel da morsa sobre a neve
envolverme na capa que deron
os seus intestinos dita ukkenchin
tallar os seus cairos puídos polas ondas
comer da súa carne sentir
o seu recendo coarse mesto entre as guedellas,
á beira do mar de Bering
no mar dos Chukchis na praia
dos seixos escollo como cómpre
ser falante de Chukoto
como cómpre a quen se randea
no bordo da extinción
ser falante de Chukoto
a lingua dos cazadores
de renos orgullosa lingua
do pobo verdadeiro escollo
ser falante de Chukoto

__________________________________

 

O rescate
 
I
 
Todo o que o exilio abeiraba canda si,
as cúpulas douradas ergueitas sobre o sangue,
o cincento da distancia, a metalurxia,
o desterro, a súa enchente a rebordar
en cada río xeado en que me vin,
a chaira, a taiga, a morsa sobre a neve,
unha friaxe baikal nos intestinos, a urxencia
con que acurrala o exterminio,
todo ese arrandearse entre o frío
e un frío aínda máis intenso,
a extinción en que aboia a nosa tribo,
a insistente hemorraxia de luz
ou de palabras
e un frío aínda máis intenso
que o da tundra

avista nesta hora a fenda da fuxida
o rescate

 

II
 
Tiña que ser unha man vinda
dun bosque de cidreiras
-que sempre están en flor nos meus soños-
cun coitelo afiado no silencio
para ensanchar as aberturas,
fender o frío izado, as coirazas,
cada unha das blindaxes que me cinguen.
Coma cun búmerang
ten que ser
unha man que me regrese
a outro punto de partida.
É.

 

III
 
Poderás soportar a travesía?
Porque fun aleitada en glaciares maiores
que os desta reclusión
no punto máis profundo do ollo azul.
O apego ás voces que esmorecen
venme dun lugar demasiado inhóspito
e as palabras dóbranseme en posición fetal.
Será seguro o escafandro
e a lancha de salvamento?
Terá o teu adival a forza suficiente?
Para as preguntas sen resposta
non hai cura nin narcótico,
pero cómpre aferrarse ao trelo
e deixar a greta negra sumirse no abandono
Poderás prolongar a primavera?

 

IV
 
De Vladivostok sempre cara ao occidente
tomo as cinsas do exilio
e estes campos xeados
por que son agora un edredón
de diamantes?
As frechas desertan da alxaba
afunden
afunden
desaparecen
A man do rescate tomo
e esta borralla nos pés
como pode ser agora
o xerme do amparo?
Tomo todo o que lembro
do alborozo
o mínimo resaibo aterecido
De Vladivostok sempre cara ao occidente
habemos chegar ao lugar da chuvia
á fraga centenaria das carballas
mais han xurdir noites de xeada
de cadorno e intemperie
noites de Panthera tigris altaica
as miñas fauces.

__________________________________

 
Regreso

El chamábase Siberia
e tiña ollos de gulag unllas
serradas contra as ruínas dun imperio
e o rigor da friúra do seu ventre
puña metal a par da carne
da nosa carne
A expulsión era o seu bico
de benvida e o seu adeus
El era a furia que acorda no xigante
el o afastamento
Chamábase Siberia,
mon amour:
a trabada da becha
é indelébel neste corpo
transiberiado.

Vídeo, son, imaxes, +:

A autora no “YouTube”

Alba Méndez

albabidueira

Nomeada por:
Miguel Ángel Alonso Diz
Ramiro Vidal Alvarinho

Nomea a:
Alba Cid
Manuel Piñeiro
Xurxo Martins
Rochi Nóvoa Vázquez
Samuel L.Paris
Iago Castro
Silvia Penas
Celia Parra
Xiana Arias Rego
Samuel Solleiro
Alberto Lema 

Bio-bibliografía:
Alba Méndez é natural do Morrazo, península á que se sinte moi arraigada. Estudou educación musical e infantil. Na actualidade é mestra de música. Nos seus escritos intenta transmitir o amor e a paixón que sinte en todos os ámbitos: en parella, coa natureza,  a través das artes etc. e reflicte tamén o seu compromiso coa lingua e o movemento obreiro. Ve a ilusión e entusiasmo en todo o que fai, no sorriso dos nenos,  nas enrugas dos maiores, en cada concerto, en cada danza, en cada poema.

Gañou algún premio literario como o de Ponte nas Ondas. Ten publicadas:

  • De Castro con Alberte Momán (homenaxe a Rosalía) Ed. Novagalicia
  • Sétimo andar. Poesía alén coa Porta Verde do Sétimo Andar. Ed. Novagalicia
  • Colectánea poética de autores galegos e cubanos.
  • Pegadas con autores de países da lusofonía. A Porta Verde do Sétimo Andar.
  • Libro coas Redes Escarlata aínda no prelo.
  • Participacións en revistas como a Revista Madrygal da Universidade Complutense de Madrid, Dorna da Universidade de Santiago de Compostela ou  a Athenea ferrolá e diferentes recitais coa Porta Verde, as Redes Escarlata, a Lonxa Literaria ou a Hostia en Verso por diferentes lugares de Galicia e Portugal.

 

Poética:
Plasmar nos versos o que levas dentro, unha parte de ti, todas esas emocións intensas que previamente non podes describir ben.  Botar fóra o que che doe, o que sintes nese intre para logo, no meu caso, compoñerlle a música. Ou simplemente, compoñer para as crianzas, pertencer ao seu mundo de ilusión. Penso que ao ser unha persoa apaixonada teño que canalizar todos eses sentimentos por algún medio creativo, como a poesía ou a música. Moitas veces tamén é un xeito de aclararse, de decatarse do que estás vivindo e do que poderías mudar. Algo que reservas só para ti mesma. Isto é un segredo, sabes?

Na rede:
O “facebook” da autora
O “Twitter” da autora

Poemas:

Beixarte é natureza
Compor con cores os sentimentos,
partillar as sensacións.
Tantos verdes nasmontañas
trazan unha liña paralela a ti,
sen puntos de fuga,
nin horizontes, nin cumios.
Déixorme levar polas augas claras do río dos Ladróns,
o esquecemento, o labirinto,  o adverso fican atrás.
Nado contigo transparente,
na poza da Moura,
evadíndome,
nunha profunda simbiose.
 
Camiño libre sobre as dunas de Barra
O meu corpo sinuoso en movemento
pensando na túa maré
sendo flor epicúrea
espontánea
vou allegro vivace onda ti
sen vertixe,
sen cantís dos que teimar,
arriscando todo até a fin.
Somos os sen medo!
Deixo na paleta a escala de grises
e teño toda a escada cromática por vivir aínda.
Embálame o teu arrolo nas noites de insomnio
cando lle tiraría puñais ás pantasmas do pasado
cando demouco bágoas de impotencia
mais por sorte embálanme as túas vagas de tenrura
 e á fin dáme sono só o son do teu corazón.
 
2. Danzo núa entre as candeas
baixo a lúa chea da túa pupila,
embebédome do teu riso
contra o mundo
contra a adversidade
contra todo
aloumíñasme na noite estrelada
máis curta do ano.
Os nosos corpos translúcidos
síntense nós e queren desfacerse anacos
para camiñar paseniño libremente.
Son  encontros  cheos de acordes e desacordos.
 
3.Dáme medo a soidade
o escuro pozo no que podes caer ti
do que non es consciente
un abismo feroz
sen decatarte.
Todo forma parte dun blues tremendamente melancólico.

 

4.Malia todo,  somos  nós mesmos
na procura
da felicidade inmensa
do sorriso inexorábel
compoñendo melodías
cunha harmonía
de oberturas sublimes
e de perfectas cadencias
rebosantes de amor
e de ilusión
transgredindo para sempre
o sufrimento, a desorde, o caos”.
Son unha meniña que quere colo en a-brazos fortes.
Suxeito lírico in crescendo.
Porque os nosos corazóns, xuntos,
mudan os blues,   en alboradas.

 

 

4. Evádome xa  da rosa dos ventos,
da encrucillada, do tsunami,
do mariñeiro que me deu a man e me colleu o brazo doutrora.
Son dona dos meus propios pasos, como Frida
A carreira da vida, lévoa ergueita sacando puntos de muiñeira cos meus pés soñadores.
Toco cancións punkis e cursis nun mundo estúpido cheo de rock and roll.
Sigo soñando con carballeiras inmensas de xente comprometida.
Levamos os vendabais, o lume  en cada loita obreira,
as enrugas e a forza dos maiores
os sorriños e o porvir dos meniños,
isto é a Terra dos Castros.
Son mestra da operación Desprestige,
enredo coas pícaras ensinándolle estratexias
xogando ao xadrez
meténdolle goles e berrros ao machismo  que non puideron meter as nosas avoas.
Son unha muller de negro de estirpe violeta, a antítese á choni tinxida mata filológos.
Vibro musicalmente , xogo en galego  a cada paso nas miñas clases na procura da transformación educativa.
Procuro transmitir os folgos da paixón polo conflito,
O razoamento crítico
a espezanza
as melodías lenes do amor que sinto pola música.
A solidariedade na cidade gris onde os ricos pisan cos mendigos.
Onde fican cadros de Lugrís e postas de sol perante o consumismo cruel e salvaxe.
Onde os ionquis pínchanse no casco vello mentres se caen os edificios a pedazos
Onde retiran a cruz dos Caídos nun caótico debate
Onde escoito músicos bohemios ou vexo bebés que me adican un sorriso cos meus acenos de complicidade.
Onde existe unha friaxe  en Vigo nas caras da xente e non no verde Lugo celebrando que o San Froilán tripite 2º da ESO.
A intensidade é vital.
Modula o corazón a cada intre aportando luz neste tempo de vampiros. Eles comen todo,eles comen todo…
Hai esperanza e ledicia no porvir,
pracer nas caricias e olladelas dos cativos pícaros enredando, mentres ti cantas. E móveste, bailas,
non podes parar, non vaias caír.
Sorrindo sempre es feliz na brétema de dias chuviosos do outono.
Aínda que non saian todas as probas e esteas en lista de espera. Intentas procurar raiolas entre a natureza.O sol e as pingas entre as túas sabas. Semente de vencer. A luita é inexorábel. Van caendo as follas, os anos, os goles, as páxinas, as vivencias, os sentimentos e decátaste que con entusiasmo todo é posíbel. Dá gusto ir a clase con ojeras. As vagas balancéanme nun bambán como unha nena ficando inqueda porque quere ver as estrelas dende a terra.
Envólvome de agarimo cos meus alumnos.
Fago barullo en cada combate perante a barbarie deste mundo.
Pouquiño a pouco,agardo acadar o cumio do noso encontro.
Non me valen os infantilismos, os grupúsculos, os dogmatismos da esquerda nun país dominada polos fachas. Os podemos, pero non queremos. O pasotismo da miña xeración.
Malia que nos pese, a humidade é torpe e non podemos voar antisistema coma nós quixeramos.

Galería:

albabidueira 2