Manolo Pipas

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:

Miguel Ángel Alonso Diz
Alfonso Láuzara Martínez

 

Nomea a:

Bernardino Graña
Luz Fandiño
Xosé Neira Vilas
Asunción Arias
Ana Romaní
Darío Xohán Cabana
Iolanda Aldrei
Baldomero Iglesias “Mero”
Lucía Novas

 

Bio-bibliografía:

góstanme as palabras
e góstanme máis as persoas
pero hai algunhas palabras
e moitas persoas que me disgostan

din que nacín no verán do sesenteoito
nunha casa de coia fillo e neto dos indíxenas
do lugar e das tribos darredor desta beira sur da ría
pouco a pouco vin como os edificios estaban
cada vez máis perto de nós pero acá seguimos
cos animaliños as árbores a memoria da tribo…
neste rincón xa non hai toxo pero si silvas
e tamén algún ourizo cacho
e eu tamén pincho ás veces

de cativo tiven máis pesadelos que soños
e tardei en ler libros pero non había presa
que eran suficientes os estímulos cos que vivía
non teño fillos e agora case é tarde
que pola idade hai tempo que podía ter netos
pero as veces xogo e escribo sobre as cativas
e chamacos das miñas amigas e amigos

ordeno versos poemas e posibles letras de cancións
dos varios libros que escribín autopubliquei tres
e plantei uns poucos arbustos e arbores
e entendome ben cos gatos pero con poucos cans

tento comunicar a palabra escrita e oral
fun e son insubmiso e fixen radio cultural e livre
limpei moito chapapote e outros lixos do capitalismo
de ser sedentario e moverme pouco
pasei a ser algo trashumante e nos últimos anos
botei algúns meses do inverno no país das nubes
no que as veces escribo e comparto en mexicano
e a ver se as nubes me dar outro permiso para voltar

dou recitais eu só e tamén en colectivo
e co trovador servando barreiro
ás veces formo un duo poeticomusical
e poucos poemas son capaz de recitar
como están nos libros ou nas follas soltas
e logo algunhas veces me teñen reclamado
os versos que non saen nos libros

leo desordenadamente e nos últimos tempos
podo escoitar tanta poesía cantada como escrita

gosto de facer e regalar
uns posibles animaliños de papel que voan…

 

obra poética
libros persoais

-marzo abril e outros naufraxios 99
-viaxe ao pais das nubes 06
-a milpa e o paliacate
nos camiños do outro mexico  09

 

en libros colectivos

-vis à vis, trinteseis poemas e una idea 97
-a porta verde so setimo andar   07
-XXlll festival da poesia do condado 09
-sétimo andar, poesia alén   2010
-pegadas 2011
-sétimo andar, sete 2012

 

noutras publicacions

a pedra moura, o ar!!, o xo!! o berro seco,
a xanela , círculo poético aberto, a peneira …

na música

algúns poemas foron musicados e grabados
por anamoura, camaxe, majerit, marful,
os carunchos, servando barreiro,
amelia escalante e sobre rodas
e outros foron ou son cantados algunha vez
por muxicas, tarxa, o demo da mouta,
tino vaz, luis correa, cantares do brión…

 

Poética:

envolventes

as palabras envolventes
envolventes verso a verso
as imaxes
os olores
ai güerita as palabras
o alento

eses versos envolventes
envolventes nota a nota
as tonadas
os sabores
morenita as palabras
da memoria

as historias envolventes
envolventes as cantigas
noite rota
lúa chea
envolventes as palabras
ai chiquita

 

o manifesto da palabra
e a festa do verso

a palabra
a frase e o relato
o verso e o poema

as outras palabras
o texto e a música
a voz e a canción

os versos e o poema
entrelazadas palabras

os cabelos e a trenza
entrelazados versos
as palabras e o poema

os fíos e a corda
entrelazadas palabras
sumando as súas forzas

as ondas na praia
entrelazando escumas
salgadas palabras

palabras entrelazadas
os versos os poemas
envolventes as palabras

 

Na rede:

Caderno do autor
Entrevista en “Audiolivre”

 

Poemas:

naufrago

a canción que tarareo
penso que che gostaría
mais non lembro que será
nen podo coa melodía
os meus pasos nada avanzan
o meu mundo é unha rutina

tardei en recoñecer
a calada despedida
que me deixou sen poemas
para os teus debuxos lilas
entre nos algúns silencios
pero nengunha mentira

veu vintecinco de abril
con grândola por consigna
como faltou como falta
a túa mínima risa
no café segue agardando
no rincón a túa silla

de ti que será de ti
pintarás aves mariñas
lilas que serán violetas
i eu naufrago nestes días
xa non son nen insubmiso
absolveume a inxustiza

mais da farsa non me queixo
arrastroume a policia
do meu breve manifesto
so puiden ler oito rimas
e nel tiven a licencia
de xogar coas túas rimas

 

 

caracolas para ana
           elexía

que sexa longa a travesía
entrar no solpor e na noite
pintar de violetas cabo home
e todos os faros da ría

vai a dorna pedindo esmola
e consegues cumprir con ela
outono vaise a compostela
con tres insubmisas gaivotas

por fin regresou beta estrela
inzando todo de respostas
e seguen moldeando as rochas
os teus soños e as namoreiras

facer pancartas no mencer
cos últimos raios da lúa
subilas até pena escura
e xa pode o mundo chover

tanto e tanto por descobrir
compartir o porque das ondas
a golfiños e caracolas
ler os versos do vis a vis

10-98

 

 

mar e man

a beira do mar
nos peiraos e rochas de camelle
pintabas series de circulos
unha e outra vez
cara un lado
os circulos ian medrando
cara a outra beira
o circulo desaparecia

dixeronme que desapareceche
cando chegou o chapapote
pero sinto que non paras de medrar

redondo redondo é o círculo
rotundo retundamente físico
o circulo fainos parte do cósmico
e do cósmico construímos o mítico
e todo todo nace do círculo do man

7-2003

 

 

os sons da memoria     

cando a muller
dos pais das nubes fala
é como se contara
unha historia

cada palabra
cada pausa cada frase
cada cambio de ritmo
van agarrando
máis e máis vida

 

 

como está tu corasón
   saúdo tzotzil

a miña viseira portuguesa
andará agora por chiapas
a viseira do mercado de oaxaca
penso que se foi á serra zapoteca
a cachucha do colectivo
deixeina na serra ayuuk pues
o meu corazón
repartido entre esas montañas

 

 

a milpa e o paliacate

nunha comunidade da serra
ou foi na selva ou nunha pobre barriada
onde xogaban unha chamaca e un chamaco
ao seu xogo nunha vida feliz e precaria
ela levaba dúas longas trenzas
i el o pelo mui curto levaba
a trencita faltabanlle dous dentes
e o moreno tiña un pequeno corte na cara

a chiquita falaba mui rapido
e o cativo sorrindo case non falaba
a meniña levaba un vestido de flores
e o chamaco un roto pantalón de pana
eles estaban aprendendo castila
i eu unhas palabras da súa fala

cantos nomes ten ela e cantos ten él
na comunidade ficaron
cos seus dragonciños de papel
a súa lembranza acompañame
a ela chamareille milpa
chamolle a el paliacate

 

 

o voo da chiquita

no parque desde a miña mesa
fagolle señas a unha chamaca
o animaliño de papel
as súas azas axita
i ela achegase e agarrao

-es una paloma
-i que le vas a dar de comer ?

a nena encolle os ombreiros
e a súa nai dille
-que le das a los pajaritos ?
-alpiste
-i que le vas a dar de beber  ?
dígolle eu
-leche
-mira que bien

a chiquita vai cara a cociñeira
e tirando pola cola da súa pomba
volve e saudamonos coas mans

-i como te llamas chiquita
-alondra
-i tu también vuelas ?
-nooo

si que voas chiquita
digo para min

xochimilco 1-2010

 

 

perdendo a memoria

vella chocha vello tolo
volvense coma nenos pequenos
podemos oir decir dalgúns maiores
e tamén podemos decilo nós mesmos

mamá está perdendo
un pouco a memoria
do que fixo antes do xantar
do que lle dixemos hai unha hora
ás veces non se lembra ben do xogo
esquece onde deixou as cousas

pouco a pouco paseniño
mamá está perdendo a memoria
ás veces solta ese picaro sorriso
outras veces ponse nerviosa
necesita comprensión e mimos

a idade a xenética e quen sabe que
mamá perdendo un pouco a memoria
pero lembra ben cousas do pasado
reviveas e comparteas con intensidade
seica estas son cousas das neuronas

10-2011

 

 

de ollos e soños

como respiras amiga
de que cor son os teus ollos
que canción ti tarareas
desde que mes ti me escoitas
que naufraxio nos teus soños
que vas queimar na fogueira

que novela estás a ler
en que lúa ti camiñas
que tararean os teus ollos
que infusión agora tomas
que vas queimar na asamblea
de que cor son os teus soños

o gosto da túa lingua
o tacto dos teus beizos
o gosto da túa memoria
o tacto das túas palabras

un bico e unha aperta

 

Vídeo, son, imaxes, +:

O autor no “YouTube”

Silvia Penas

 

Nomeada por:

Xabier Xil Xardón

Alberto Lema

Alba Méndez

Nomea a:

Xiana Arias

Claudio Pato

Elvira Ribeiro Tobío

Oriana Méndez

Xabier Xil Xardón

Lucía Aldao

María Lado

O Leo

Iago Castro

Gonzalo Hermo

 

Bio-bibliografía:

Realizou estudos de Filoloxía galega na Universidade de Vigo, cidade onde mora a día de hoxe. Exerce como profesora de lingua e literatura galega, ademais de dedicarse a outras tarefas profesionais. Os seus textos foron galardoados en diferentes certames de poesía e narrativa, entre os que cómpre mencionar o Premio de poesía da Universidade de Vigo 2005, co poema en cinco partes Neste Bosque. Cun conxunto de poemas intitulado A tiranía do des foi premiada en 2007 no Certame Galego de Creadores Novos GZcrea. En 2009 publica Biografía da multitude en coautoría con Elvira Riveiro Tobío, este poemario acadou o premio de poesía Victorano Taibo en 2009. Ten participado en numerosos recitais como membro do colectivo Redes Escarlata.

 

Poética:

A poesía é unha clase de perseveranza sobre o terreo queimado, a confianza en que, en lugar de que volva arder, alume.

 

Poemas:

Para consumo persoal

 

I

Que sucio era xogar con avións teledirixidos

E deixalos caer

E rebelarse

Non comer o iogurte despois do xantar

Dicir

Que desta vez

Se cadra unha vez, se cadra dúas

Os pés teñen máis chan

Que noutrora

E o documento inconfesado do amor

É unha inclusión

No cataclismo

Alguén chora por min abaixo

Estou asolagada en bágoas

anónimas

Imito

A súa dirección e afundo

Sopesadamente un corpo noutro corpo

Nunca antes descuberto

Está deitado e ouvea

Converte o prisma en planicie

E non escoita

Pero persiste

Pacto co silencio que amolece, agora,

Propóñolle a recuperación do músculo

Estiro as extremidades

E precipítome cara á fuga

 

 

 

II

Vivo na violencia

Termando de ser idéntica a min mesma

E esa alerta exhaustívame

E debilítame polo miúdo

 

 

E a derruba

É diferente da caída

Delimítome

En catástrofes

Remítome como sabes ao frío

Refírome como antes dixen

A estar no medio da mirada

 

 

 

III

É preciso que corra

É preciso que corra

É preciso correr e corrrer

Mesmo que  sexa sobre os charcos

Que se forman no camiño da miña casa

É preciso que corra

Para que esa honestidade non me alcance

Esa honestidade feroz

De ferirme

no centro do óso esterno

e cara a cara

 

 

I V

Efectivamente eu non son delito

Son só  para consumo persoal

 

 

 

Le Mepris

 

Chegados a este punto

somos outra vez descoñecidos.

Paula Costa

 

− Gústanche os meus ollos?

− Gustan

− E o meu pelo, gústache?

− Moito, gústanme moito

− E os meus pés, e a miña boca? Gústanche os meus peitos?

− Claro

− Comprendes o perfil das miñas pernas?

− ?

− Descifras a camba dos meus xeonllos, acádasme a profundidade das

virillas?

− Creo que si.

− As miñas tempas resolven o teu desasosego?

− Non sei

− Consegues aproximarte ao nacente da miña noca,

á raíz dos ombros, na espiña homofáxica dorsal?

− Non sei.

− Sentes a confusión que esta lingua deslabiada che suscita?

− Comezo a sentila.

− Utilizo unha anatomía pre-ventiva.

− Preventiva?

− Antes de ventar a túa fuxida, amósoche a saída en toda

a súa grandeza.

− A saída.

− Podes mastigar o músculo que me recobre a clavícula sen magoarme?

− Creo que podo.

− Queres?

− Non teño a certeza. Fáltame o impulso.

− Ah, entón será que a túa desmedida non pode suxeitarse

lonxe da miña inxenuidade.

− Tal vez.

− Advirto un sabor acedo nos teus pensamentos, e pónseme doenza de loba.

Ves como me medran os cabeiros?

− Vexo.

− Estás adormecendo?

− Estou a adormecer.

− Adiviño outro sabor acedo que me conmove.

− Eh?

− Pasareite pola espadeleira e ficarán de ti a penas os tomentos.

− Os tormentos?

− Non, os tormentos non, os tomentos. Son estes aquí, máis abaixo.

− Onde?

− Debaixo de min non, debaixo de ti.

− Os tomentos?

− O desprezo, iso, o desprezo.

 

 

 

A gata lunática

 

Podes chamarme triste

como nome de pía ou até de impía

podes desarborarme a copa de ciprés

que traio ao lombo,

pois xa non son meniña con melena e piruleta

 

Podes habitarme as rúas devastadas

e despois cuspir a carabuña

que deixei nun cruzamento

que hoxe a lúa comeza a minguar

e o meu deambular é veleno

nos ollos dos cánidos

 

Podes chamarme cidade ou triste

podes

exiliarte de min a cada paso

a miña elasticidade é tan exacta

para a túa desnutrición

de reflexos novelados!

 

Podes desorbitar a miña fosa, tan oca por dentro

pois de dentro de min algo que

me sobrevive dá voltas enteiras

por riba das nubes

e primaverea no azul

 

Así que podes chamarme triste,

e negarte tres veces a ti mesmo

eu póñome debaixo dos incendios

e de todo estou por riba

para non soñar máis alto

 

Son gata lunática e asisto no teu parto

de crisálida, as miñas sete vidas

pertencen a un pedazo de terra innomeable

 

Non son deusa de as mornas

e maxia nos zapatos, son gata común

das que se atopan a moreas

nas entrañas dos camiños

 

Podes chamarme triste ou lúa

de cen noites de Cabiria

acaso unha desas prostitutas

me sacrifique no centro da escuridade

Paseo soa nos tellados,

as veces observo,

xusto antes de que saia o sol

a cadencia deste meu vagar de lunática.

 

Son gata lunática e con cío,

son gata acróbata e errática

son gata que no espello se delata

son gata famenta de semanas

ai, gata insensata!

 

Felinízareite pola beira do mar

que gardo acuosidade de piraña

 

Son gata engatusada no eco de este miar

sen data

a miña condición procede

dunha idade en que a tristeza

non había

mais podes

podes chamarme triste e negarte

a ti mesmo

tristecentas veces