Alfonso Láuzara Martínez

 

 

 

 

 

 

 

 

Nomeado por:
Alberte Momán
Miguel Ángel Alonso Diz

Nomea a:
Anxo Angueira
Elvira Ribeiro Tobío
Lucía Novas
Alberte Momán
Manolo Pipas
Miguel Ángel Alonso Diz
Rosa Enríquez
Xosé Daniel Costas Currás
Iolanda Aldrei
Ana Cibeira

Bio-bibliografía:
Alfonso Láuzara Martínez (Teis – Vigo, 1971)

Licenciado en Dereito. Escribe poesía e contos. Cofundador do colectivo poético galego “A Porta Verde do Sétimo Andar”, no que participou na publicación de varios libros colectivos de poesía: “Aporta verde do sétimo andar” (2007), “Sétimo andar, poesía alén” (2010) e “Pegadas” (2011); así como na posta en marcha en 2011 dos cadernos Q de Vián, outra iniciativa de A Porta Verde. Tamén participou noutras publicacións colectivas: “As voces do pan” (2009)e “A cidade na poesía galega do século XXI” (2012). Colaborou cos seus textos en traballos de fotografía de artistas portugueses: “Horizontalidades e verticalidades de Barroso” de Ana Luisa Pires Monteiro, e “Munditações” de Carlos Silva. Ten publicado tamén en varias revistas: Estación Central, Andar21, Atenea, Levure, Madrygal… Na actualidade case toda a súa actividade literaria está vinculada ao espazo colectivo A Porta Verde do Sétimo Andar. No ano 2013 publica “Noite~Día”, un libro de poesía erótica.

Poética:

Síntome océano… son atlántico… fico en praias de saudade! Amo en rompente! Ollo o roxo solpor na inmensidade do horizonte! A poesía máis que entendela, hai que sentila, e por iso pode xurdir en calquera espazo e chegar a calquera persoa. Na poesía como expresión humana vai o pensamento e o sentimento nunha trenza vital que medra na persoa comprometida, que sinte as ideas e pensa como sinte. A poesía xurde no individuo con vocación de ser compartida.

Na rede:
O Facebook do autor

Poemas:

OURO NEGRO

Chove por fóra, choro por dentro
ollos que foron azuis de ozono
ceos que agora son de cemento
grises, bágoas coma pedras
terróns de salxemas
no café deste tempo.

Homes que pasan no tempo detido
pola rúa tomada de rostros alleos,
choutan os pasos, distintos
todos quedan sen dono
no chan que recolle bágoas do ceo,
segue chovendo ácido diñeiro
pasa un felpudo pingando
que é un cadelo asustado
tamén sen ialma nin dono
e segue chovendo.

Ensimesmado deixo cae-la testa
na fonda escuridade do meu café
e vexo o arrepiante pozo negro
do Terceiro Mundo preto,
ouro negro para o G-7
(Rusia sería o oitavo pasaxeiro)
ouro negro para a canalla
unión europea e norteamericana.
Ouro negro. Maldito ouro negro.
Todos témo-lo nos beizos.

SENTENCIA

Encolliches,
es un monstriño tenro
que dá voltas nesta hora
no remuíño maino do meu café,
nese raro xirar de zurdo redireccionado.
Afogarás
terás unha morte doce,
no fundo agarda ese lodo,
un pouso derretido de azucre moreno.

CUMIOS, ARELAS

Declaro solemne nesta folla de area branca
e perante o parlamento caracolo de musas e sereas
que gasto cada noite pasamontañas no confort da almofada
para reiniciar expedición clandestina en edredoning
aos teus suaves cumios nevados de bico de estrela vermella
erguer no amencer o soño da matria arelada
e así chovan as mellores colleitas urbanas
na terra adentro nun val sen encoro.

A pena do Cabrón
no último salaio dun verán
resistindo, home non!
agochada nas saias de A Guía
no marco dun toro de piñeiro
agarda unha marea chea de rabia
que enchoupe de bágoas a historia
e as cinsas da memoria inacabada
i n a c a b a d a
en Teis agarda sempre!

MUSASINADA

Foi cousa de pechar e abrir os ollos
soterrar un soño nas olleiras á espreita
botar unha ollada cara dentro do alter-ego
mergullar naquela luz arrubiada de altericidio
onde fican os frustrados solpores sen horizonte,
foi a teima de perseguir musas nos corredores oníricos
seres de luz que foxen de poetas intrépidos
eses tipos que asinan poemas en cada intento
e recolleitan logo estrondosos voos de pombas
cada vez que invocan con versos a gaiola
onde outra musa suspira por escapar do peito.
Hai en cada noite escura un sol que brilla sen tregua
para alumear este periplo de soños e feitizos.
E vou entón coma couza delirante na procura dun foco
ata que arrepío da luz que me cega nesta escena de estrela
no intre mesmo en que a musa perde de vez o alento, devece,
e na sombra deste poema unha mancha vermella aflora
traza a figura máis bela do crime que me fixo poeta.
Confeso que asino e asasino a criatura mentres sorrío,
e fico esperto ollando fite a musa cadáver que tamén sorrí.

TOMA DE TERRA

Hai baixo as pálpebras de carbón
un mar de amargura diluído nas meniñas
que voan na soidade dun ceo toldado
cara un horizonte incendiado de esperanza
onde o sol prende insolente unha lareira,
lume de áurea nun sorriso que arde,
que lanza en coraxe a súa dentaina de escume,
que brinca incesante de ondaxe en bravura
contra os seres de area que soñan coa lúa chea.

Hai un mar salvaxe de inmensidade plena
que enche mareas crispadas de escume,
avanza imparábel co vento dos tempos
e asalta en cada avance un aturuxo.
Hai un mar que ama, en combate
coa mesma ilusión que no horizonte desafía.

Son e vídeo do autor:
O autor no YouTube

Ledicia Costas

 

Nomeada por:

Xosé Daniel Costas

Isaac Xubín

Nomea a:

Daniel Landesa

Xabier Xil Xardón

Lucía Aldao

Isaac Xubín

 

Bio-bibliografía:

Nacín en Vigo alá polo 1979, cando o verán estaba a piques de morrer.

Escribo desde que teño memoria. Poesía, relato, novela, palabras, palabras, palabras.  En plena adolescencia parín Unha estrela no vento. Logo viñeron outros textos, poemas e loucuras.

Síntome poeta con alma de equilibrista, porque recito nos lugares máis propicios á caída: no autobús, no supermercado, nos bares, en tendas de conxelados… E debe ser por iso que formo parte do colectivo Poetas da Hostia.

A día de hoxe formo parte da directiva de Gálix (Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil), son avogada a tempo parcial e poeta a tempo completo. E nas horas libres escribo novela, que é a miña verdadeira paixón.

-PUBLICACIÓNS:

  • Unha estrela no vento (10ª edición). Novela. Edicións Xerais.

  • Xardín de Inverno. Poesía. Everest Galicia.

  • Mortos de Ningures. Novela. Everest Galicia. (Pereledi)

  • Desaparizión. Novela. Everest Galicia. Traducida ao catalán pola Editorial Cadí. (Pereledi)

  • Letras de Xeo. Novela. Everest Galicia. (Pereledi)

  • Narradoras. Narrativa. Edicións Xerais.

  • Isto é un poema e hai xente detrás.Poesía. Espiral Maior en colaboración coa Xunta de Galicia. Premiados no certame GZ Crea.

  • Premios Universidade de Vigo 2007. Poesía.Edicións Xerais.

  • Premios Universidade de Vigo 2010. Relato. Edicións Xerais.

  • Dorna, expresión poética galega.

  • Festa da palabra. Figa (Feministas Independentes Galegas).

  • Letras Novas. Asociación de Escritores en Lingua Galega.

  • Pel con Pel. Poesía. Editorial Galaxia.

  • Urbano. Homenaxe a Urbano Lugrís. Poesía. A Nave das Ideas.

 

Poética:

Aquela obsesión naceu nos noventa. Un verso por cada mal paso. Un poema por cada ferida. Vendas de palabras para amortecer as caídas ao baleiro. Poesía calmante.

Anos despois, os acantilados rebordaban cadernos escritos a man. Imaxes dunha biografía marxinal escalando as paredes con patas de animal ferido. E alumeando toda a escuridade, a luz ámbar de toda a poesía.

 

Na rede:

O Facebook da autora

O Twitter da autora

 

Poemas:

o meu pai levábame á seca

 

a min molestábame ter os pés brandos

e non poder camiñar descalza

por riba das penas

 

coma el,

que arrastraba as bolsas de chuvia

 

tiña os talóns perforados

e dos buratos saían cordas

que pesaban toneladas

 

gustábame anicarme

sobre as bolsas de chuvia

como un peso morto

e deixarme levar por el

ata os escondedoiros do marisco

 

meter a cabeza nas pozas

para arruinar o letargo dos peixes

e determe fascinada

na transparencia das medusas

 

(se tivese o don da urticaria

o meu barrio sería unha bocha)

 

co arneirón cravado no ventre

papá deslizábase,

porque no fondo era un home-peixe

desterrado do río

 

o día que descubrín

que lle estaba a medrar

unha xiba no lombo

souben que de vivir no mar,

o meu nome sería navalla

 

(De Xardín de Inverno. Everest 2012)

 

 

no 1986 tivemos que cavar unha tumba

para que nacera a nena azul

 

daquela eu aínda pensaba

que para que viñese unha

era necesario que marchara outra;

como un intercambio de humanas

que pasan dun mundo a outro

 

co sol batendo na figueira

dilatáronsenos as barrigas,

as das avoas por inercia

e a miña por imitación

 

alá polo mes de xullo,

azul abriu a boca para berrar

nun hospital de camas grandes

 

pero en lugar da voz

saíulle de dentro unha perla

con forma de estrela mariña

 

(De Xardín de Inverno. Everest 2012)

 

 

sempre quixen volver a 1990

para poñer a barriga ao aire

e pegarlles antenas aos insectos

 

no 1990

non existe o mal tempo

 

hai un sol que loita

e un invernadoiro grande

no que as mandrágoras

aprenderon a cantar

porque non aturan tanto berro

 

a min pásame igual:

adoro ás señoras que

camiñan en voz baixa

e a roupa silenciosa das trandeiras

porque cheira a auga de colonia

 

viaxar no tempo é esquecer

e escribir poesía

para non morrer de frío

 

(De Xardín de Inverno. Everest 2012)